\n
Gerecht: Linzensoep – citroen. <\/strong>Amanda Algra<\/p>\n<\/div><\/div><\/div><\/div><\/div>\n\n\n\n\n
\n
Het restaurant zelf heeft weinig van de strak ontworpen horecazaken die de afgelopen jaren overal lijken te verschijnen. Aan de muur hangen kunstwerken, geschilderd door Ranya, die samen met haar man het restaurant runt. Ze geven de ruimte een persoonlijk karakter dat moeilijk te kopi\u00ebren valt. Het maakt ook dat de locatie bijna vergeten wordt.<\/p>\n\n\n\n
Dat het enige Soedanese restaurant van Nederland uitgerekend op bedrijventerrein Rijnsweerd terechtkwam, heeft weinig met stadsplanning te maken. Abdel en Ranya kwamen jaren geleden vanuit Soedan naar Nederland en bouwden hier stap voor stap een nieuw bestaan op. Napata voelt daardoor niet alleen als een horecazaak, maar ook als het eindpunt van een veel langere reis. <\/p>\n<\/div>\n\n\n\n
\n
<\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\nEven later verschijnt een grote schaal op tafel die, ondanks de verhuizing, bijna het hele tafelblad vult. Pas wanneer Abdel die optilt, wordt zichtbaar wat eronder schuilgaat. Een warme wolk van kruiden, gestoofd vlees en pindasaus stijgt op. Niet overweldigend, wel intrigerend. Het soort geuren dat doet vermoeden dat er iets nieuws te ontdekken valt.<\/p>\n\n\n\n
Hoewel de gerechten gezamenlijk worden geserveerd, krijgt iedereen een eigen bord. De rijst met ma\u00efs en het brood worden zonder meerprijs geserveerd en blijken gedurende de avond onbeperkt aangevuld te worden. Die gulheid past bij de sfeer van het restaurant, al verschuift de aandacht daardoor van de gerechten waar het uiteindelijk om draait.<\/p>\n\n\n\n
Gelukkig hebben die genoeg te bieden. Op de schaal liggen verschillende gerechten naast elkaar. Sommige ogen vertrouwd, andere minder. Vooral de pindasaus trekt direct de aandacht. Die verschijnt in meerder gerechten en blijkt een van de rode draden van de maaltijd.<\/p>\n\n\n\n
<\/div>\n\n\n\n
Gerecht: Kofta, abugazi, tameyia<\/strong>, abugazi chicken, rijst en vers brood – geserveerd om te delen.<\/strong> Amanda Algra<\/p>\n\n\n\n <\/figure>\n\n\n\n<\/div>\n\n\n\n
De vegetarische abugazi vormt een goede kennismaking met de keuken. Een romige saus, een vleugje pinda. Toch blijkt de vergelijking met de Nederlandse pindasaus al snel mank te gaan. Waar die vaak zwaar en dominant aanwezig is, blijft de pinda hier opvallend bescheiden. De oranje saus laat ook andere smaken aan het woord, waardoor het gerecht lichter aanvoelt dan verwacht.<\/p>\n\n\n\n
Dat geldt voor meer gerechten op tafel. Veel smaken voelen tegelijkertijd vertrouwd \u00e9n onbekend. De ingredi\u00ebnten zijn niet per se exotisch, maar de combinaties wel. <\/p>\n\n\n\n
Op iedere schaal een verhaal<\/strong><\/p>\n\n\n\nDe kofta vormt het meest herkenbare gerecht op tafel. Veel Nederlanders zullen het gekruide gehaktrecept kennen uit de Turkse, Marokkaanse of bredere Midden-Oosterse keuken. Dat is misschien niet verassend. De Soedanese keuken bevindt zich op het kruispunt van Noord-Afrika, Oost-Afrika en het Midden-Oosten. In verschillende gerechten zijn die invloeden terug te proeven. Toch smaakt de versie van Napata niet als een veilige keuze voor twijfelaars. Het gekruide gehakt is zacht en ligt in een dieprode tomatensaus die meer doet dan begeleiden. Tegen de tijd dat de laatste stukken brood over tafel gaan, blijkt juist dit gerecht het snelst te zijn verdwenen.<\/p>\n\n\n\n
Tegen de tijd dat de schalen leger beginnen te raken, schuift Abdel aan. Of het de eerste keer is dat we de Soedanese keuken proberen. Of alles smaakt. Vragen die in veel restaurants onderdeel lijken van een aangeleerd script, maar hier voelen ze oprecht. Terwijl aan een tafel verderop nieuwe gasten worden ontvangen, neemt hij de tijd om uit te leggen waar de gerechten vandaan komen en hoe ze traditioneel gegeten worden.<\/p>\n\n\n\n
Dit is niet zo vreemd. Napata serveert niet alleen eten, maar introduceert de Nederlanders die de onbekende keuken \u2018aandurven\u2019 aan een hele nieuwe eetcultuur. Voor veel gasten begint de avond met onbekende namen op de kaart en eindigt die met een doggybag vol gerechten waar thuis nog een tweede keer van geproefd gaat worden.<\/p>\n\n\n\n
Op tafel verschijnt een glazen theepot met dieprode karkadeh. De kleur doet bijna denken aan rode wijn, al smaakt de thee frisser en licht zoet. Het soort drankje dat automatisch tot langzamer drinken uitnodigt. Misschien verklaart dat waarom de avond zich nog niet laat afronden zodra de borden leeg zijn. Terwijl de thee warm blijft op het kleine warmhoudertje, lijkt ook het tempo in het restaurant te verlagen. Niemand lijkt hier haast te hebben om naar huis te gaan.<\/p>\n\n\n\n
<\/div>\n\n\n\n
Gerecht: Karkadeh – Soedanese hibiscus thee.<\/strong> Amanda Algra<\/p>\n\n\n\n\n
\n
<\/figure>\n<\/div>\n\n\n\n\n
De avond blijkt langer dan de maaltijd <\/strong><\/p>\n\n\n\nHet voelt bijna ouderwets. Geen medewerker die subtiel vraagt of de tafel vrijgemaakt kan worden voor een volgende reservering of bon die alvast op tafel wordt gelegd. Geen gevoel dat de avond in blokken van anderhalf uur is opgedeeld. De maaltijd eindigt wanneer de gasten dat zelf besluiten. <\/p>\n\n\n\n
In een tijd waarin steeds meer restaurants op elkaar beginnen te lijken, blijft Napata opvallend eigen. Niet omdat de keuken spectaculair probeert te zijn, maar omdat ze precies weet wat ze wil vertellen. Dat maakt de zoektocht naar een nieuwe locatie meer dan een praktische verhuizing. Het gaat ook om het voortbestaan van een van de weinige plekken waar deze verhalen nog aan tafel worden gedeeld.<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
Dat maakt de locatie op Rijnsweerd des te opmerkelijker. Op een plek waar de meeste mensen de minuten aftellen tot hun vertrek, lijkt Napata juist het tegenovergestelde effect te hebben.\u00a0<\/p>\n\n\n\n
Misschien is dat wel de grootste verassing van het restaurant. Niet dat de Soedanese keuken onbekend is, maar hoe snel dat gegeven naar de achtergrond verdwijnt. Tegen de tijd dat de laatste schalen van tafel worden gehaald, voelt Napata niet meer als een kennismaking met iets nieuws. Het voelt vooral als een restaurant waarvan het vreemd is dat er maar \u00e9\u00e9n bestaat.<\/p>\n<\/div><\/div><\/div><\/div><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"","protected":false},"author":311,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"_acf_changed":false,"footnotes":""},"class_list":["post-1668","page","type-page","status-publish"],"acf":[],"yoast_head":"\n
In het enige Soedanese restaurant van Nederland wordt de tijd vergeten - Amanda Algra<\/title>\n \n \n \n \n \n \n \n \n\t \n\t \n\t \n \n \n\t \n