{"id":264,"date":"2019-09-13T10:43:17","date_gmt":"2019-09-13T08:43:17","guid":{"rendered":"https:\/\/svjmedia.nl\/amandaalgra\/?page_id=264"},"modified":"2025-04-08T22:17:15","modified_gmt":"2025-04-08T20:17:15","slug":"achtergrondverhaal","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/svjmedia.nl\/amandaalgra\/portfolio-slow\/achtergrondverhaal\/","title":{"rendered":"Een maat die niemand past: ‘Het lichaam is zo maakbaar geworden’"},"content":{"rendered":"\n

De beelden van de laatste Victoria\u2019s Secret-show maken \u00e9\u00e9n ding duidelijk: \u2018skinny never went out of fashion\u2019. Terwijl de body positivity-trend terrein leek te winnen, schuiven we langzaam terug naar onrealistische dunne schoonheidsbeelden. Hoeveel ruimte is er nog voor lichaamsdiversiteit?<\/strong>
 
\u201cJe gaat me \u00e9cht dankbaar zijn\u201d, is wat Bappie Kortram te horen kreeg toen hij ooit als caissi\u00e8re een pakje afvalthee toegeschoven kreeg van een klant. Overrompeld stopte hij het vervolgens in de kassalade en keek niet terug. Waar zelfacceptatie en de body positivity-trend ooit centraal stonden, groeit nu opnieuw de druk om te voldoen aan een strak schoonheidsbeeld. Dun zijn is niet langer een keuze, maar een verwachting.<\/p>\n\n\n\n

Fat acceptance <\/strong><\/p>\n\n\n\n

Voor velen is #bodypositivity slechts een hashtag op TikTok en Instagram, maar alles begon met de \u2018fat-acceptancebeweging\u2019 in de jaren \u201960. De jonge Amerikaanse engineer Bill Fabrey zag hoe de wereld zijn dikke echtgenote behandelde en besloot hier iets tegen te doen. Hij richtte de National Association to Aid Fat Americans<\/em> (NAAFT) op, die hedendaags bekend staat onder de naam National Association to Advance Fat Acceptance<\/em> (NAAFA). Tegelijkertijd richtte een groep feministen aan de westkust van de Verenigde Staten de Fat Underground<\/em> op. In plaats van fat-acceptance, gingen zij een stapje verder met fat liberation. De beweging groeide en ging de hele wereld over. Zo werd er in de jaren \u201980 in Engeland de London Fat Women\u2019s Group<\/em> gevormd. Over termen zoals body positivity werd toen nog niet gesproken. De focus van deze activisten lag voornamelijk op het bestrijden van de dieetcultuur. In de jaren 2000 vonden deze activisten, dankzij de komst van het internet, online gelijkgestemden. Ze vormden communities midden in een digitale wereld vol schaamte.<\/p>\n\n\n\n

Online omarmden dikke mensen een nieuwe rol en hun zichtbaarheid werd ingezet als activisme. Om een statement te maken postten ze selfies en foto\u2019s van outfits. De \u2018veilige muren\u2019 van het internet gaven hen de ruimte om hun lichaam te vieren. Body positivity werd een wereldwijde term. Maar deze zichtbaarheid bracht tegelijkertijd ook negatieve reacties met zich mee, zoals online haat, intimidatie en het bannen van accounts. <\/p>\n\n\n\n

Een nieuw tijdperk<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Na de heroin chic<\/em> look van de 90\u2019s en 00\u2019s leek er een daadwerkelijke verandering te ontstaan. Er kwamen niet alleen plus-size modellen, maar ook mid-size werd een begrip in de modewereld. Modellenbureaus voor mensen met een maatje meer popten op verschillende plekken op, ook in Nederland, en programma\u2019s zoals Holland\u2019s Next Supermodel kregen een plus-size versie: Curvy Supermodel. \u201cIk denk dat dit een grote impact heeft gemaakt, en dat het ook een soort nieuw tijdperk heeft aangekondigd destijds\u2019, vertelt modepsycholoog Anke Vermeer. \u201cEr werd een veel representatiever beeld gegeven, een betere weerspiegeling van de maatschappij. Veel meer dan voorheen met de size-zero, het ideaalbeeld waar de meerderheid van ons niet eens aan voldeed\u201d.<\/p>\n\n\n\n

<\/span>
<\/div>
\n

<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n

Veel bekende winkelketens verkopen plus-size kleding exclusief online. Foto: Amanda Arcadia Algra<\/p>\n\n\n\n

<\/div>\n\n\n\n

Toch hebben velen het idee dat body positivity haar activisme en kracht heeft verloren en claimen dat het een trend, een hashtag, of marketinginstrument is geworden. Kledingmerken en winkels hielden zich spontaan massaal bezig met diversiteit en inclusie. Body positivity werd ingezet als marketingstrategie om financieel voordeel te behalen. Ze speelden in op de trend en kregen lof voor het vertegenwoordigen van \u2018alle\u2019 lichamen. De merken begrepen dat het benadrukken van diversiteit ze hielp om de Gen Z-consumenten aan te spreken en deden dit, in eerste instantie, met succes. <\/p>\n\n\n\n

‘Niet verrassend,’ vertelt Bappie Kortram, plus-size model en fat liberationist<\/em>, “bedrijven willen winst maken. Denk aan greenwashing<\/em> of pinkwashing<\/em>, dit zijn allemaal manieren waarop een merk laat zien \u2018wij gaan mee met deze cultuur\u2019.” Bekende kledingmerken waaronder H&M starten met plus-size collecties en in hun campagnes komen modellen van diverse maten terug. Helaas leek deze verandering van korte duur. ‘Toen iedereen erg bezig was met body positivity, lanceerde H&M ineens een plus-size afdeling. Nou ja, laten we eerlijk zijn, een afdelinkje. Maar veel plus-size mensen geven ook aan dat er veel wordt teruggedraaid momenteel, veel verdwijnt.’ Toen de trend zijn kracht in de mainstreamcultuur verloor, lieten veel merken de plus-size collecties links liggen. Voor iedereen met een maatje meer is shoppen vaak een uitdaging, voornamelijk in fysieke winkels. Veel grote modeketens, zoals Zara hebben alleen online grotere maten verkrijgbaar. \u201cOnline winkelen is de enige optie, want als je naar een winkel gaat, staan er vaak borden met \u2018online hebben we 2XL of 3XL’,\u201dvertelt Bappie. Sommige merken, zoals winkelketen Monki, zijn zelfs volledig gestopt met hun plus-size afdeling.<\/p>\n\n\n\n

Ook tijdens de wereldwijde Spring\/ Summer 2025 fashion weeks waren plus-size modellen ver te zoeken. Van de 8.763 looks die getoond werden in New York, London, Milaan en Parijs was slechts 0,8 procent plus-size, laat Vogue Business zien in hun rapport<\/a> over maat-inclusiviteit. Al een tijd leek het erop dat merken steeds minder diversiteit toonden in hun modellenkeuze, maar bij sommige merken waren er dit seizoen alleen nog maar size-zero modellen op de catwalk. \u201cIk denk dat we niet moeten vergeten dat dun zijn altijd de norm is gebleven\u2019, legt Vermeer uit. ‘We hebben nooit een divers beeld gezien op de catwalk. Het waren altijd een paar modellen die niet size-zero waren, maar het is zeker nooit een directe weerspiegeling van de maatschappij geweest. Dun zijn heeft altijd op een bepaalde manier gedomineerd.’ Het hebben van dit ideaalbeeld kan echter ernstige gevolgen hebben. ‘De druk om dun te zijn en de angst om niet meer binnen het ideaalbeeld te passen, drijven ons ertoe om op schadelijke manieren ons lichaam te proberen controleren.’<\/p>\n\n\n\n

\n
<\/div>\n\n\n\n
\n