Schatten zoeken in je eigen stad

Schatten zoeken in je eigen stad

Foto van de Geocaching-app ter illustratie

Iedereen kan tegenwoordig een echte schatzoeker zijn met de Geocaching-app. Voor jong en oud is het een manier om allerlei verborgen schatten in de eigen buurt te ontdekken. Deze buitenactiviteit is door corona nog populairder geworden. Zo ook in Amersfoort.

Op een stille regenachtige zondagochtend, terwijl de meeste mensen nog liggen te slapen, staat er een eenzaam figuur met een telefoon in de hand klaar voor een nieuw avontuur. De schatlocatie is geselecteerd op de telefoon en gewapend met een regenjas en wat eten voor onderweg kan de zoektocht beginnen. Een routebeschrijving is er niet, het is een kwestie van goed kaartlezen.

Lizet Geboers uit Amersfoort (21) doet sinds vorig jaar aan Geocashing. “Het mysterie van wat je gaat vinden en het oplossen van raadseltjes en puzzelen is echt héérlijk!,” zegt Geboers enthousiast “Sinds vorig jaar in de eerste lockdown, toen er zo weinig kon, ben ik begonnen.  Zo kwam ik nog wat buiten en had ik wat te doen.”

In het jaar 2000 is in de Verenigde Staten de eerste zogenaamde ‘cache’ verstopt. Inmiddels kent het Geocashing-platform bijna 100.000 gebruikers. Ook in Amersfoort zijn er een hoop van deze schatten te vinden. Op basis van GPS-coördinaten kan iedereen met de app of een gps-apparaat de caches vinden. Soms zijn ze groot en makkelijk, terwijl andere schatten heel klein zijn en goed verborgen. Wat je gaat vinden weet je niet altijd. Het kan alleen maar een kokertje met een logboek zijn, maar soms mag je ook iets meenemen.

De zoektocht is nu echt begonnen. Straat uit, linksaf bij de tweede straat en dan nog een stuk rechtdoor. De wind die de miezer in het gezicht waait mag de pret niet drukken. Er is bijna niemand op straat. Af en toe iemand met een hond en een enkele stoere hardloper die zelfs in dit weer zijn ronde doet. Je zou je kunnen afvragen of piraten zich vroeger ook zo hebben gevoeld.

Lizet is niet de enige die door corona aan het Geocashing is begonnen. Volgens statistieken van ‘Project Geocashing’ is er in 2020 een stijging geweest van 31% nieuwe gebruikers in Nederland. Ook was er een stijging te zien van 16% in de hoeveelheid caches die mensen verstopten in Nederland. Dat is opvallend, want in de jaren daarvoor was er steeds een daling te zien.

Na een klein halfuurtje lopen is de cache ontzettend dichtbij. Volgens de beschrijving is dit een wat grotere en makkelijk te vinden cache. Al zoekend in een onbekende buurt in mensen hun tuinen voelt het een beetje alsof je misschien wel een inbreker bent. Het ziet er verdacht uit zo’n in een donkere regenjas gehuld persoon. Na even zoeken is de schat gevonden; een minibieb aan de muur van een huis. Met een klein kraakje gaat het deurtje van het kastje open. De schat is gevonden! Naast boeken ligt er een bakje met kleine houten rondjes erin. Dit is een ‘trackable’.

De trackables zijn voorwerpen, in dit geval houten muntjes, die van cache naar cache gebracht moeten worden. Wanneer je er een vindt, geef je dat aan in de app en neem je het item mee naar de volgende locatie.

Timmy de Boer (22) doet al langer aan Geocashing. In het afgelopen jaar is hij er meer mee bezig geweest dan eerst door alle extra tijd die hij had. “Elke dag won ik alleen al twee uur die ik normaal in de trein zat, mijn Geocaching hobby kon ik daardoor vaker doen,” zegt hij. De Boer vindt het leuk dat er meer mensen zijn die de liefde voor zijn hobby delen, maar hij is ook wel bezorgd. “Veel nieuwe mensen kennen de regels niet goed en laten caches lelijk achter. Dat is voor de volgende vinder echt niet leuk. Zolang zij zich aan onze regels houden is er overigens niks aan de hand. Hoe meer zielen hoe meer vreugd.”

In de app is te zien dat dichtbij het boekenkastje een andere cache ligt verstopt in een gebied buiten de wijk. De locatie is geselecteerd en de volgende zoektocht is begonnen. Even later aangekomen bij een stuk met veel struikjes en bomen is het even lastig. Het is een kleine, begraven schat, dus laag zoeken is belangrijk. Voorzichtig wat natte bladeren opzij schuiven en hier en daar met de handen in de aarde de koude grond opgraven. Bij poging vier is het raak. In de grond zit een plastic bakje met een papiertje erin. Het bakje klikt open en het logboek wordt er uit gehaald. De naam, datum en tijd zijn genoteerd en netjes teruggestopt. De trackable van de vorige cache past hier mooi in. Het bakje gaat dicht, terug de grond in en de opzij geschoven bladeren en aarde weer erover heen. Klaar voor de volgende schatvinder die hier langskomt.

Over de auteur

Sanne Smit

Mijn naam is Sanne Smit. Ik ben eerstejaars journalistiek student op de Hogeschool van Utrecht.

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *