‘’De schaamte die ik voelde was zó erg, maar ik kon er niks aan doen’’

‘’De schaamte die ik voelde was zó erg, maar ik kon er niks aan doen’’

Jarenlang zijn ouders slachtoffers geweest van de toeslagenaffaire. 22 december 2020 heeft het (nu demissionaire) kabinet 30.000 euro beloofd aan alle slachtoffers. Dit heeft het kabinet besloten om de pijn en de schade te beperken bij de ouders. Een van die ouders is de Amersfoortse Mariëlle (47) (achternaam bekend bij redactie).

Hoe heeft de toeslagaffaire invloed gehad op uw leven?
Bij ons thuis heeft het heel veel invloed gehad op mijzelf, mijn man en ons gezinsleven. Ik werd opeens aangegeven als fraudeur. Het gaat verder dan alleen geld aan de belastingdienst verschuldigd te zijn. Mensen die nog geld van ons kregen of leningen die wij hadden afgesloten konden wij opeens niet terugbetalen. De belasting hield mijn salaris in en daardoor konden wij niks. Verzekeringen, gas water licht waren opeens schaars geworden. Leuke dingen voor mijn kinderen konden we ook niet betalen, zoals vakanties of speelgoed van een speelgoedwinkel. Zelfs kleding kopen was eigenlijk niet te doen. Dus niet alleen mijn man en ik werden er slachtoffer van, maar ook mijn kinderen.

Zijn jullie daardoor ook bij een kleding -of voedselbank terecht gekomen?
We vielen eigenlijk overal een beetje buiten de boot. Ik had op papier een heel goed salaris, waardoor wij niet in aanmerking kwamen voor die ondersteuning. Toen ik in de ziektewet belandde, ben ik opnieuw naar de gemeente toegestapt om nog een keer te vragen of wij die ondersteuning mochten ontvangen. Het werd vervolgens weer afgewezen omdat onze huurlasten te hoog waren, toen viel ik weer buiten de boot. De kringloop, facebook en ruilen zijn de manieren hoe ik aan kleding kwam. Qua eten ging ik naar de goedkoopste winkels om zo goedkoop mogelijk wat op tafel te zetten. Lekker was het niet maar we moesten wat. Af en toe werden we geholpen door mensen en mochten we boodschappen ophalen, gratis.

Hoe voelde je je daarbij, om die hulp te krijgen?
Het is een super verlagend gevoel. Het is super lief en we zijn heel dankbaar voor die mensen die het voor ons gedaan hebben, maar als je aan die deur staat, voel je je toch klein. Dan sta je daar met je managementdiploma bij iemand voor de deur. Om vervolgens drie boodschappentassen in je handen gedrukt te krijgen zodat we weer een paar weken vooruit konden.

Hoe zorgde u er dan voor dat uw kinderen er niks van mee kregen?
Nou ja goed, vakanties konden we hen niet geven. We konden ook niet zomaar naar de speelgoedwinkel gaan om de kinderen maar wat uit te laten zoeken. Dus ik was op het idee gekomen om ze mee te nemen naar de kringloop. In de kringloop kregen ze een karretje en mochten ze die vol gooien met allemaal dingen die hen leuk leken. Aan het eind mochten ze dan wat uitkiezen wat ze het allerleukst vonden en dat kregen ze dan.

U heeft nu overheidssteun gehad, en nu?
Het is hartstikke fijn, het geld dat de gedupeerden krijgen. Het enige wat mij nog altijd dwars zit, is dat mijn kinderen ook gedupeerden zijn. Ik ben écht niet uit op geld hoor, maar toch hebben mijn kinderen een andere jeugd gehad dan dat ik voor hen voor ogen had. Het gaat in principe vooral om mijn kinderen nu. Ik heb er ook dingen aan overgehouden maar het allerergste vind ik dat mijn kinderen nu ook gedupeerden zijn geworden.

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *