“Als dit mij had kunnen helpen, geldt het ook voor anderen”

“Als dit mij had kunnen helpen, geldt het ook voor anderen”

Foto: Joy van der Valk

Lindsay Arts (28) uit Amersfoort, werd 8 december 2016 door een tinderdate verkracht in haar eigen huis. Na zes maanden besloot zij er een blog over te schrijven. Door haar verhaal te delen in programma’s als Zembla en Pauw, hoopte zij lotgenoten te kunnen helpen. Precies vier jaar na haar verkrachting, lanceerde ze haar website om survivors van seksueel geweld een platform te bieden.

Hoe was het voor je om jouw verhaal op grote platformen delen?
Het heeft een halfjaar geduurd voordat ik het online wilde vertellen op mijn eigen blog. Mijn eerste grote interview was, twee jaar na het gebeurde, voor Zembla. Anderhalve week voor de uitzending had ik aangifte gedaan, dus mijn leven liep toen heel raar. Gelukkig had ik een fijn aanspreekpunt bij Zembla en heb ik de uitzending met een groepje vrienden gekeken. Iemand anders is gaan kijken in mijn berichten om te zien wat er binnenkwam. Als je in de media te zien bent, krijg je een piek in reacties. De overheid is in 2019 begonnen met de campagne ‘wat kan je helpen’, daar ben ik een van de gezichten van. Inmiddels krijg ik niet veel aanvragen meer, maar als het in het nieuws komt weer wel.

 Was je ooit bang om je verhaal zo openlijk te delen?
Ik ben daar nooit bang voor geweest eigenlijk. Ik kan hem nooit in zijn gezicht zeggen wat hij mij heeft aangedaan, via de media kan dat wel. Ik weet natuurlijk niet óf hij kijkt maar mocht hij dat wel doen, kan ik op die manier de boodschap overbrengen dat wat gebeurd is, heel verkeerd was. Wat ik destijds het spannendst vond, was de mogelijkheid dat hij mij thuis zou opzoeken. Die angsten heb ik toen met de politie besproken.

 Wat was ondanks de angsten en onzekerheden de grootste reden om het alsnog zo openlijk in de media te vertellen? We hebben het nu over een kleine vijf jaar terug, toen was Tinder niet zo aanwezig als nu. Laat staan dat er verhalen online stonden die een hele negatieve ervaring vertelden. Nadat ik zelf werd verkracht, heb ik mijn mond gehouden maar zocht ik wel naar verhalen van mensen die hetzelfde mee hadden gemaakt. Dit deed ik om bevestiging te krijgen dat ik niet de enige idioot was die dit had meegemaakt. Het feit dat er geen verhalen waren, versterkte dat gevoel juist. Ik ben dus eigenlijk gaan doen wat ik op dat moment zelf het hardst nodig had. Als dat mij zo had kunnen helpen, geldt dat ook voor anderen. Dat is waarom ik mijn verhaal in de media ben gaan delen.

 Hadden mensen een oordeel?
Met seksueel geweld is het zo dat als het ver weg gebeurd, mensen het verschrikkelijk vinden.  Mensen willen er niet bij dat het ook dichtbij huis gebeurt. Uit mijn hoofd krijgt één op de vier vrouwen en één op de zestien mannen te maken met seksueel geweld, mega veel. Als mensen het slachtoffer de schuld kunnen geven, is je omgeving veilig. Als een willekeurig persoon dit namelijk kan overkomen, dan wordt de wereld ineens heel gevaarlijk. Dat is onwijs confronterend. Vroeger had ik wel eens moeite met heftige reacties, maar nu weet ik beter waar het vandaan komt.

Naar aanleiding van interviews, heb ik wel eens seksverzoeken gehad. Ook zeiden mensen dat het mijn schuld was omdat ik een rokje aanhad, op Tinder zat en hem thuis had uitgenodigd. Ik werd ook wel eens niet aantrekkelijk genoemd. Aantrekkelijkheid heeft niks te maken met of je slachtoffer mag worden van een zedendelict.

Wie kunnen terecht op jouw platform?
Iedereen die te maken heeft gehad met seksueel geweld kan terecht op mijn website. Of je nou aangerand bent of bent aangezet tot naaktfoto’s. Als het voor jou voelt als seksueel geweld, mag je het delen. Je mag het onder je eigen naam doen of anoniem. Voor iedereen is er ruimte.

Krijg je nu wel eens reacties van mensen die iets hebben gehad aan je platform?
Het lastige van dit onderwerp is dat als mensen hiermee te maken krijgen, ze het niet zo snel delen. Er zijn wel mensen die uitspreken dat ze het stoer vinden dat ik dit vertel maar de mensen die er echt iets aan hebben, spreken het dus niet zo snel uit. Na mijn uitzending van Zembla kreeg ik wel een reactie van een vrouw die vertelde dat ze door mijn uitzending na veertien jaar haar ouders had durven vertellen. Toen heb ik ook wel een traantje gelaten. Dit is waarom ik het wil doen. Als dit ook het effect kan zijn, maken al die haatreacties niks meer uit.

 

 

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *