“ik ben een knuffelmens”

“ik ben een knuffelmens”

Ik ben nu twintig jaar oud. Ik ben nog niet lang op deze wereld. Er is een grote wijde wereld vol wonderen en schoonheid. Ik woon al vijftien jaar in Amersfoort, een stad die ik maar al te goed ken. Maar als je ouder wordt, dan ontdek je deze mooie wereld door je te laten overspoelen met al die ups en downs die een mensenleven te bieden heeft. Helaas zit ik al even in een dal. Ik wil het magische woord bijna niet gebruiken omdat het overal in de maatschappij te vinden is. Toch zeg ik het. Corona. De coronapandemie heeft ervoor gezorgd dat de persoonlijke ontwikkelingen en de ontdekking van deze wijde wereld tot een keiharde stop komt.

Ik stond klaar om in mijn eentje naar Parijs te gaan toen de lockdown in heel Europa inging. Amersfoort is een leuke stad maar ik wilde meer zien. Ik vond het doodeng om alleen weg te gaan maar het is een hele goede ontwikkeling voor het brein, mijn sociale skills en voornamelijk mijn zelfvertrouwen. De keuze die ik had om wel of niet te gaan, mis ik enorm. Als ik de keuze maakte om niet te gaan, kwam het uit mijzelf. Veel jongeren geven hun toekomst nu uit handen. Dat zorgt voor angst. Om deze angst te vermijden ben ik de kleine dingen gaan waarderen zoals mijn vrienden, het feit dat ik zonder angst voor gevaar in mijn omgeving een wandeling kan maken, dat ik mijn school nog heb en nog veel meer van deze ‘doodnormale dingen’.

Persoonlijke ontwikkelingen liggen namelijk niet alleen in de grote gebeurtenissen in het leven. Tuurlijk van reizen in je eentje leer je ontzettend veel maar ik vraag me dan af of er misschien ‘normale’ dagelijkse dingen zijn waar we elke dag weer van leren? Sociale contacten zoals mijn collega’s of mijn medeleerlingen mis ik in deze tijd. Van andere mensen kan je ook weer leren. Ik heb tijdens mijn studie een aantal mensen ontmoet waarvan ik in een half jaar tijd al zo veel heb geleerd. Mijn grootste ontwikkeling was het achterlaten van het verleden en kijk met een positieve blik op de toekomst. Dat hebben zij mij meegegeven.

Ik kan goed op mezelf zijn maar ik ben ook een knuffelmens. Fysieke contacten zijn belangrijk. Ze geven rust en plezier. De coronapandemie heeft ook dat weggenomen. Een knuffelcontact die ik wel veel heb gezien is mijn hond Macho. Een hond waardeert alles. Die vindt alles leuk en klaagt nooit. Ik moet een voorbeeld nemen aan mijn hond. Dat ik het positieve in alles moet zien. Wetende dat, als dit allemaal voorbij is, ik niet gestopt ben met mijzelf te ontwikkelen. Dat geeft mij rust en zelfvertrouwen. Ik heb juist veel geleerd over mezelf zonder reizen of belangrijke relaties. Dit neem ik mee naar de toekomst. Als het dan even tegenzit dan weet ik dat ik zoveel meer heb. Mijn naasten, mijn veilige omgeving en mijn gezondheid.

Over de auteur

Sophie Timman

Journalistiek is voor mij een mooi middel om informatie van de ene naar de andere plek te brengen. Wat ik later graag zou willen doen is documentaires maken die mensen inspireren en emotioneren. Ik ben gek op films en muziek dus je kunt me later als filmjournalist zien in het programma films&sterren. Dat lijkt mij in ieder geval heel gaaf!

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *