Babette Leeh (47): “Ik zie sporten als een medicijn.”

Babette Leeh (47): “Ik zie sporten als een medicijn.”

Babette Leeh’s carrière als beweegcoach en leefstijlcoach begon eigenlijk al na haar burn-out in 2012. Door hardlopen en veel beweging in het algemeen is zij uit deze burn-out gekomen.  “Dit vind ik zo mooi: het effect van sporten op je mentale gezondheid.” Hierna is zij nog niet meteen begonnen als bewegingscoach. Dit deed zij pas toen ze voor een tweede keer op het punt stond een burn-out te krijgen. “Ik wist dat er toen echt iets moest veranderen en ik heb mij omgeschoold tot beweegcoach. En in 2018 richtte ik hierdoor mijn eigen bedrijf op: Move 4 Your Life Beweegcoaching.”

“Ik begon na mijn eigen burn-out ervaring met mensen te trainen die een burn-out hadden of in een depressie zaten. Iets later in mijn carrière kwamen daar ook mensen met dementie en bijvoorbeeld autisme bij. Er kan van alles gebeuren tijdens een training. Iemand kan gaan schreeuwen of juist heel erg in zijn schulp kruipen. Dit moet je dan zien als een hulpvraag. Maar ik heb ook wel eens meegemaakt dat tijdens een oefening de persoon die ik toen trainde naar zijn kruis greep en daarbij zei dat hij  stijf was. En ja, dan moet je er gewoon omheen praten. Ik ging het toen bijvoorbeeld hebben over stijve spieren. Dit is één specifiek voorbeeld, maar er zijn wel meer incidenten zoals deze waar je als beweegcoach van mensen met autisme of dementie mee te maken kan hebben.

De reden waarom ik mijn baan zo leuk vind, is de uitdaging die erbij komt kijken. Het is heel mooi om mensen met dementie aan het bewegen te krijgen. Deze mensen hebben een hersenziekte en missen een connectie in hun brein waardoor ze je niet meteen snappen. Pas na veel herhalen en hulp kunnen ze het nadoen. Het is dus wel een baan waarvoor je geduld nodig hebt. Het is een verademing als ik weer “normale” mensen train, maar het is zeker niet leuker of beter. Je kunt dan normale gesprekken voeren en je hebt wat minder geduld nodig, maar het is niet dat ik dit liever doe.

Er is zeker een tekort aan trainers die gespecialiseerd zijn in het trainen van speciale doelgroepen. Als er meer trainers bijkomen is dat wel concurrentie voor mij, maar er moet gewoon meer bewogen worden. Door beweging maken mensen nieuwe verbindingen aan in hun hersenen. Vooral bij mensen met dementie zie je dit heel goed. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand die eigenlijk niet meer zo veel praat opeens keihard met muziek mee ging zingen terwijl we erop aan het dansen waren. Deze persoon kende het nummer nog van vroeger en zong gewoon de woorden opeens mee.

Je kan beweging maar ook muziek zien als een medicijn. Het haalt dementie niet weg helaas, maar het kan het ziekteproces wel vertragen. Het kan ook helpen bij een burn-out zoals bij mijzelf. Ik heb ook van een cliënt die ik getraind, gehoord dat het bewegen bij haar erg geholpen heeft. Zij had voor het sporten geen baan en erg last van trombose. Doordat zij is gaan sporten hoefde zij veel minder trombose-medicijnen te slikken en ging ze weer solliciteren. Bij mensen met dementie merken vooral de mensen om hen heen het verschil. De verzorgers zien mensen echt opbloeien nadat ze vaker zijn gaan sporten.

Wat ik door de jaren heen heb geleerd is meer rust nemen tijdens het trainen. Veel kijken en observeren wat iemand doet bij bepaalde bewegingen. Dan kan je veel beter zien hoe het met iemand gaat. Als sommige oefeningen niet werken, moet je gewoon iets anders verzinnen, want bij mensen met dementie lukken sommige dingen gewoon niet. Ik praat ook veel minder tijdens trainingen. Het is veel handiger om korte duidelijke zinnen te maken. Als je iemand met Alzheimer vraagt: “hoe was je dag of weekend”, dan leg je bij hem of haar heel veel druk op de hersenen over iets wat diegene helemaal niet meer weet. Ik heb nu geleerd om eerst over mijn eigen weekend te beginnen en dan heeft de ander rust en komt hij er vanzelf wel mee. Dit kan ook niet het geval zijn, maar dan is er ieder geval geen druk om de vraag te beantwoorden.

Ik heb ook veel geleerd tijdens de cursus tot leefstijlcoach. Hier gaat het meer om mensen die hun leven echt willen omgooien. Zij hebben dan last van slecht slapen, slecht eten en/of overgewicht en daar kan ik ze dan bij helpen.

Tijdens de lockdown werk ik in het verpleeghuis gewoon door. Het moet nu allemaal wel veel voorzichtiger zoals: mondkapjes op , honderd keer handenwassen en afstand houden voor zover mogelijk. Ook kan sporten in groepen niet. Dus de groepstrainingen buiten het verpleeghuis mochten helaas een tijd lang niet doorgaan.

Ik zou mijn werk omschrijven als: hartverwarmend, dankbaar en noodzakelijk, heel noodzakelijk. En ik zou het nog jarenlang willen doen!”

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *