Interview met VelvetMusic eigenaar Martijn. “Het is nooit weggeweest.”

Interview met VelvetMusic eigenaar Martijn. “Het is nooit weggeweest.”

30 jaar geleden was het moeilijk voor te stellen dat vinyl zo’n grote comeback zou maken. Toch zijn er anno 2021 meer platenverzamelaars dan ooit. De hobby lijkt compleet terug van weggeweest en zelfs te groeien. Martijn Drenth, trotse eigenaar van VelvetMusic in Amersfoort,  geeft zijn verklaring voor de nog steeds groeiende populariteit van vinyl. 

 

Had je ooit verwacht te zien dat vinyl een comeback zou maken?

Nee, helemaal niet, maar het kwam ook niet als een hele grote verrassing. Iedereen die tien jaar geleden in een platenzaak heeft gewerkt, voelde aan dat het dieptepunt was bereikt, dat we de platen niet compleet uit het assortiment moeten halen. Dus het heeft op een gegeven moment echt de grond geraakt, om weer op te veren, maar ik zag het niet op deze manier aankomen. Ik heb wel afgelopen jaren de groei van het vinyl meegemaakt, dus als mensen zeggen dat vinyl nu helemaal terug komt, zeg ik dat het al een paar jaar terug aan het komen is, of nooit weg is geweest.

 

 

Waarom is vinyl denk je nog steeds zo populair?

Vinyl was niet populair. Wij doen heel lang tweedehands, wat nu de voorraad tweedehands cd’s is, was tien jaar geleden de voorraad op vinyl. Dus het is wel omgedraaid. Het heeft ook iets te maken met de beleving die is ontstaan op het moment dat we in een crisis kwamen. Toen zag je dat mensen meer aandacht gingen besteden aan wat je thuis allemaal kan doen. Ook kan een cd 70 minuten onafgebroken spelen, met vinyl moet je de plaat om de achttien minuten omdraaien, waardoor het wel uitnodigt daar goed naar te luisteren. Het is niet iets wat je vluchtig gebruikt. Je zet een plaat heel bewust op en gaat er zo ook heel bewust naar luisteren.

Het is nog steeds nogal een verschil of je een cd of plaat in je hand hebt. Artwork op vinyl formaat is gewoon veel groter, dus dat valt op. Size matters in dit geval. Dat grote en lompe spreekt me toch meer aan. Het heeft ook vooral met de beleving te maken. De charme van het beter kunnen laten zien aan iemand werkt met vinyl een stuk beter dan met bijvoorbeeld een cd. Het is een grotere tegenhanger van streaming en mp3 dan de cd is. Je wil iets wat daar echt tegenin gaat, dus is het als lifestyleproduct sterker dan een cd.

 

Hoe ben je bij VelvetMusic terecht gekomen?

Ik heb mijn opleiding bij Plato in Utrecht en Fame in Amsterdam gedaan. Toen ben ik bij een platenmaatschappij gaan werken. Dat kriebelde na een paar jaar, ik wilde gewoon weer met klanten praten. Persoonlijk contact. Toen kwam ik hier als vertegenwoordiger, ik kwam een keer in de twee weken in mijn auto en map met nieuwe plaatjes aan en maakte toen een beetje kennis met de jongens die hier werkten. Zij zochten iemand die een van de twee uit wilde kopen. Eigenlijk wilde ik eerst naar Eindhoven, maar ik heb me toen eigenlijk toch om laten lullen. Ik woonde toen al in Utrecht met mijn gezin, Amersfoort leek me toch een iets minder grote verandering, dus toen heb ik besloten dat te doen.

 

Waar begon voor jou de fascinatie met muziek?

Toen ik acht of negen was, luisterde ik veel naar de radio en nam ik vaak bandjes op. Dat was echt mijn ding. Vanaf het moment dat ik geld begon te verdienen ging ik altijd naar de winkel met mijn zuurverdiende geld om platen te kopen voor twintig gulden, daar is het begonnen. Toen ben ik door blijven sparen. Ik ben wel een liefhebber van rommelmarkten, mijn hele basiscollectie heb ik van markten en beurzen opgebouwd. Daarna ben ik altijd in muziekwinkels gaan werken. Hierdoor bleef deze passie doorleven.

Wat maakt volgens jou een goede platenzaak?

Een goed aanbod, gastvrije sfeer en overzichtelijkheid. Dat zijn denk ik wel de drie dingen die een zaak maken. Je moet eerst getrokken worden door een bepaalde uitstraling aan de buitenkant. Als ik in een vreemde stad loop en ik voorbij een platenzaak loop, moet mijn interesse gewekt worden. Als ik naar binnen loop en het ziet er overzichtelijk uit, ben ik geneigd naar binnen lopen. Als de sfeer lekker is, zou ik zomaar vrij lang kunnen blijven hangen.

Je spoelt aan op een eiland, door een of andere vage reden staat er een werkende lp-speler op het eiland.

Je mag een album kiezen om je op dit eiland te vergezellen, welke kies je?

Damn. Ja, dat is een nare vraag.

Top drie mag ook.

Ik neem denk ik “Sign of the Times” van Prince mee. Die plaat staat synoniem met opgroeien en mijn liefde voor muziek ontdekken. Dan de “White Album” van The Beatles. En dan zou ik eigenlijk ook nog iets nieuws moeten hebben. Ik denk dan toch dat ik ga voor Elbow met “Seldom Seen Kid”. Maar drie is wel echt heel moeilijk.

 

Vooruit, nog twee.

Iets elektronisch. Van Bonobo ofzo. En een hele goede singer-songwriter plaat, Neil Young, om lekker even bij weg te zwijmelen.

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *