“Geweld tegen hulpverleners schrikt mij niet af, ik ben er om mensen te helpen”

“Geweld tegen hulpverleners schrikt mij niet af, ik ben er om mensen te helpen”

Matti Smit is student Medische Hulpverlening

De Amersfoortse Matti Smit (18) is bijna klaar met haar eerste jaar van de bachelor Medische Hulpverlening op De Hogeschool Utrecht. Met deze opleiding kom je bijvoorbeeld terecht op de Spoedeisende Hulpverlening of in een ambulance. Geweld tegen hulpverleners is een toenemend probleem in Nederland, maar dat schrikt haar niet af. Ze werkt hard om haar droombaan te bereiken.

“Ik wist eigenlijk altijd al dat ik een studie in de zorg wil doen. Vroeger wilde ik graag dierenarts worden, maar naarmate ik ouder werd, bleek dat toch niet te zijn wat ik wilde. Tijdens een open dag vorige jaar van de Hogeschool Utrecht zou ik eigenlijk alleen gaan kijken bij de opleiding Verpleegkunde. Tijdens de voorlichting had ik wel interesse voor die opleiding, maar ik voelde dat het toch niet helemaal was wat ik zocht. Op weg naar de uitgang van het gebouw stond er voor een lokaal een lange rij voor de voorlichting Medische Hulpverlening. Ik had nog nooit van deze opleiding gehoord, maar raakte nieuwsgierig en ben toen ook in de rij gaan staan. Na deze voorlichting wist ik dat dit het zou moeten worden. Het enige probleem was dat het een numerus fixus opleiding is.     Dit hield voor deze studie in dat er van de ongeveer 600 aanmeldingen is er maar plek is voor 48 studenten. Ik was zo enthousiast over deze opleiding dat ik besloot het er op te wagen en ben keihard gaan leren voor het toelatingsexamen.

Tuurlijk vallen de krantenkoppen en het nieuws over geweld tegen hulpverleners mij extra op, omdat ik een opleiding doe die daar mee te maken heeft. Als ik het zie, dan kan ik daar echt ontzettend kwaad van worden. Die daders die hulpverleners aanvallen moeten echt zwaar gestraft worden. Hoe haal je het in je hoofd om iemand die jou of je naaste wil helpen aan te vallen. Wij doen gewoon ons werk.

Het is soms wel een beetje eng om te beseffen dat ik misschien later de persoon ben die wordt aangevallen of met een andere nare situatie te maken krijg.  Gelukkig is er op mijn opleiding heel veel aandacht voor het geweldsprobleem. Ik krijg bijvoorbeeld lessen waar acteurs met ons komen oefenen. Er wordt dan bijvoorbeeld een situatie nagebootst met een agressief persoon. Wij leren dan wat we wel en ook juist niet moeten doen om de situatie onder controle te houden. Het toenemende geweld maakt niet dat ik minder zin heb in het werk later, maar het is wel iets wat in je achterhoofd blijft zitten.

Met klasgenoten wordt er in de klas ook wel over gepraat als het weer eens in de krant staat. Iedereen denkt er hetzelfde over: het kan echt niet. We snappen wel dat het ook voor omstanders wel eens een nare situatie kan zijn, maar om dan zover te gaan dat een hulpverlener echt wordt mishandeld, dat gaat echt te ver.

Eerst dacht ik dat ik graag de specialisatie richting de ambulancezorg zou willen doen, maar nu neig ik toch veel meer naar de spoedeisende hulp in bijvoorbeeld het ziekenhuis. Mijn keus heeft niks te maken met het geweld tegen ambulancepersoneel, want ook in het ziekenhuis is er geweld en intimidatie. Ongeduldige mensen in de wachtkamer en bijvoorbeeld patiënten die bepaalde medicatie willen vanwege een verslaving kunnen ook kwaad worden. Een docente van mij die op de spoedeisende hulp werkt, heeft ook wel eens te maken gehad met seksuele intimidatie. Gelukkig bereidt mijn opleiding mij goed voor en heb ik zin in mijn toekomst. Het draait tenslotte allemaal om mensen helpen, en daar word ik gelukkig van.”

Over de auteur

Sanne Smit

Mijn naam is Sanne Smit. Ik ben eerstejaars journalistiek student op de Hogeschool van Utrecht.

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *