In quarantaine als enig kind

In quarantaine als enig kind

Werken vanuit huis.

Voor veel mensen is al dat thuiszitten door de quarantaine maar saai, maar gelukkig kunnen ze samen met hun gezin nog leuke dingen doen. Wat doe je als je de hele dag alleen thuis zit?

Ik ben een avocadoboom aan het kweken, je gaat namelijk gekke en spontane dingen bedenken als je drie weken alleen thuis zit. Het is niet veel moeite; ik at avocado op toast en besloot de pit te houden en er een boom uit te laten groeien. Ik stak wat cocktailprikkers in de pit en laat het boven een glas met water hangen op een warme, zonnige plek tot er een worteltje uit komt. Ik vind mezelf best vindingrijk, maar dat moet ook wel als je de hele dag alleen bent en niks te doen hebt. Tot nu toe heb ik mijn hele kamer opgeruimd en opnieuw ingericht, mijn kledinghangers geverfd, bloemen gedroogd en probeer ik dagelijks nieuwe recepten uit. Ook praat ik veel met vrienden via bellen en videochat en blijf ik in contact met familie over sociale media.

Ik ben enig kind. Ik heb geen broers of zussen en ook geen huisdieren. Dit heb ik nooit echt erg gevonden, omdat ik mijn vrienden vaak zie en ik het ook wel fijn vind om tijd voor mezelf te hebben. Door de quarantaine is dat anders. Mijn ouders behoren tot de weinigen die nog wel buitenshuis moeten werken, en hoewel ze minder lang op de werkvloer hoeven te staan is het huis bijna altijd stil. Ik ben er in deze weken achter gekomen dat mijn vrienden echt als familie voelden en dat ik ze meer nodig heb dan ik eerst dacht omdat we elkaar ineens bijna niet meer zien en geen leuke dingen meer kunnen doen samen.

Sinds de quarantaine word ik meestal rond tien uur wakker. De zon schijnt door mijn raam omdat ik de gordijnen nooit dicht doe; ik vind het fijn om zo wakker te worden. Na een tijdje op mijn telefoon te scrollen besluit ik toch even te gaan douchen en ontbijt te maken. Ik neem lekker de tijd, het huis is toch leeg. Voor de quarantaine vond ik het heerlijk om een dagje alleen thuis te zijn, maar nu vind ik het elke dag een beetje saaier worden.

Na het eten maak ik me klaar, niet omdat ik ergens heen ga, maar omdat ik me productiever voel als ik niet de hele dag in mijn pyjama rondloop. Ik begin aan school te werken; videochatten met de klas, waar ik veel klasgenoten nog wel gapend in hun pyjama zie, met hun haar warrig en een slaperige blik in hun ogen. Een paar nieuwe onderwerpen zoeken en artikelen schrijven doe ik als er geen videochat is. Na een paar uur is mijn concentratie op en vind ik dat ik genoeg aan school heb gedaan, dus ga ik wat anders doen. Ik bedenk spontaan weer iets wat ik nog niet heb gedaan en zo maak ik mooie herinneringen om aan mijn vrienden te vertellen als ik ze weer zie. Tot die tijd valt er nog genoeg te doen.

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *