Vroeg naar de kroeg

Vroeg naar de kroeg

Maxwell-bar en Brenda's rozen.

AMSTERDAM – Het aantal Coronavirus besmettingen neemt in Nederland alleen maar toe, en dat betekent dat er meer strenge regels gelden voor horecaondernemers. Een dag waar niemand op zat te wachten waait als een stevige wind bui, door alle terrassen van Amsterdamse horecaondernemers. Café Maxwell in Oost is daar een van. Maartje Rutgers, assistent-bedrijfsleider zegt gefrustreerd: “Het gaat niet eens om het geld, maar om de hele horecacultuur.”

Café Maxwell en vele anderen daar omheen sluiten dit weekend voor het eerst hun terras om tien uur ’s avonds. Het Kabinet heeft dit besluit genomen om de opmars van nog meer Corona besmettingen te stoppen.

Energiek en met een grote glimlach zegt Maartje: “We houden de sfeer leuk en niemand gaat zonder een glimlach naar huis.” Op dat moment blaast er een stevige windvlaag over het terras waardoor er een biertje omvalt en de menukaart over de stoep waait. Ze schrikt en moet er stiekem ook een beetje om lachen. De timing is lachwekkend.

De onwelwillendheid door de nieuwe corona maatregelen komen bij assistent-bedrijfsleider Maartje Rutgers vreselijk hard binnen. Ze zegt met een geëmotioneerde stem: “Het doet me pijn.” Zij heeft door de nieuwe maatregelen heel vaak ‘nee’ gezegd tegen haar gasten. Vooral voor grote groepen die een tafel wilden reserveren. Maar ook tegen mensen die niet op tijd waren met het bellen om een tafel voor twee.

Ze loopt direct naar de tafel van haar gasten. “Zo, dat was een stevig windje, dames. Iedereen oké?”, vraagt ze geschrokken met een mondneusmasker op. De twee dames reageren daar lachend op. “De kaars is uit en mijn biertje is foetsie, gezellig!”, zegt de 23-jarige Brenda de Smet. Haar vriendin Bibian Tillema neemt een slok van haar bier dat niet omviel. Maartje maakt kort een praatje met haar gasten en vraagt hen of zij nog een biertje willen.

Ze roept haar werkneemster erbij zodat Brenda een nieuw biertje kan bestellen en gaat weer verder met het gesprek over de nieuwe maatregelen.

“Het is niet meer zoals toen de shotjes en biertjes ‘all over the place’ gingen”, stelt Maartje terwijl ze nog even checkt of haar gasten het naar hun zin hebben. Samen met haar collega’s proberen ze in die korte uurtjes alle gasten zich fijn te laten voelen. Ze gooien hun charmes in de strijd en pakken ze in met wat ze kunnen en hebben. “We zorgen ervoor dat ze zich fijn en veilig voelen, dat is heel belangrijk.” zegt Maartje.

Een wildvreemde man loopt het terras op met twee witte bos bloemen in zijn hand, Brenda en Bibian lijken hem te herkennen. Brenda zegt lachend: “Dat is toch diezelfde man van Oostpoort?” Bibian antwoordt speels en vrolijk, “Ga je weer een bosje van hem kopen?” Vervolgens Rent Brenda naar de pinautomaat om contant geld te regelen. De bloemenverkoper loopt rustig haar kant op en even later, arriveert Brenda met een bos witte rozen in haar hand. Het merendeel van de gasten die op dat moment op het terras zitten, glimlacht naar haar. Zij loopt weer naar haar beste vriendin Bibian en maakt vervolgens een foto van haar wit verse rozen, die ze om kwart voor tien ’s avonds op het terras heeft gekocht.

De serveerster loopt ondertussen heel gedreven langs alle tafels heen. Haar ogen vallen heel erg op door haar mondkapje. Een dienblad in de ene hand en de pinautomaat in de andere. Ze controleert alle tafels waar ze een half uur geleden drankjes had gebracht. Vervolgens loopt ze naar een tafel van twee personen die willen afrekenen. Het wordt steeds later en mensen verlaten langzaam maar zeker het terras weer. Het is bijna tien uur ’s avonds en de kroegen eromheen zijn wat laatste rondjes aan het rondbrengen.

Op de vraag ‘wat deed en doe je naast je horecabaan’? Antwoordt Maartje met glimmende ogen dat ze samen met haar broertje in een band speelt. Haar liefde voor dans en zang zorgen voor haar prestigieuze aanwezigheid op het terras. Ze kan goed aanvoelen waar en wanneer haar gasten te vermaken, en dat doet ze samen met haar collega’s.

Maartje hoopt dat de regels snel opgeheven zullen worden waardoor de vrijheid weer terugkomt. Zij geeft aan dat het in Oost zelden gebeurt dat er opstoppingen zijn tijdens weekenden.

Afgezien van het feit dat er geen omzet wordt gedraaid, vindt Maartje het hoe dan ook rot dat het zo verder moet. “Niet eens om het geld, maar gewoon om de sfeer die er dan niet meer is.” Verkondigt ze met een ontroerde stem. Volgens haar is dit niet zoals horeca hoort te zijn. Want iemand snel zijn of haar biertje laten drinken omdat de tent dicht moet, hoort helemaal niet bij wat zij noemt ‘de horecacultuur’, zij benadrukt hiermee de horecagelegenheid van Amsterdam Oost.

Samen met haar collega’s probeert ze op een rustige wijze de gasten uit te leggen dat ze geen plek meer hebben. Het zijn herhaaldelijk gasten die bij andere kroegen en cafés al een ‘nee’ te horen hebben gekregen. Maartje stelt met een teleurgestelde glimlach: “Leuk is anders.”

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *