‘De kracht van bicultureel zijn is rijkdom, flexibiliteit en veerkracht’

‘De kracht van bicultureel zijn is rijkdom, flexibiliteit en veerkracht’

AMSTERDAM – De Nederlandse samenleving is veelzijdig. Wanneer er gesproken wordt over niet-Westerse mensen, worden de biculturele personen vaak vergeten. Maar hoe ervaren zij om verbonden te zijn met twee culturen in Amsterdam? Vier vrouwen vertellen over de verrijking die dit voor hun leven is.

Laura Di Colandrea die vanaf haar derde in Nederland woont, heeft een Italiaanse vader en een half Italiaans, half Nederlandse moeder.

“Ik voel mij zeker meer Italiaans dan Nederlands, al voel ik mij wel heel gelukkig dat ik in Nederland woon, omdat het land veel kansen te bieden heeft. Zo voel ik mij wel heel verbonden met de Nederlandse werkcultuur, in de zin van de carrièremogelijkheden. Doordat ik twee culturen mee heb gekregen, merk ik alleen maar voordelen, zoals het spreken van meerdere talen. Ik waardeer dingen heel erg, omdat ik ze van twee kanten bekijk. En ik heb het geluk dat de Italiaanse cultuur duidelijk erkend wordt, dat geldt niet voor alle culturen. Het is daarom ook belangrijk dat mensen meer leren over wat bicultureel zijn precies inhoudt. Het is namelijk niet zo dat je geen van beide kanten kunt waarderen, je kunt ze juist beide gebruiken. In Amsterdam merk ik dat we daarin wel vooruitstrevend zijn, want je kunt hier heel veel culturen vinden. Maar voor de rest van Nederland is het niet voldoende, zo is er veel discriminatie jegens is er vluchtelingen, simpelweg omdat ze een andere cultuur hebben. Als Duitsers zouden vluchten, zou het heel anders zijn. Zelf ervaar ik weinig negativiteit, maar als het gebeurt, denk ik: ‘het is zo zonde voor jezelf, dat je niet weet hoe het zit. Gelukkig weet ik het zelf wel’.”

Layla Van Bruggen is in Nederland geboren en getogen. Haar vader is naar Marokko gegaan en heeft haar moeder daar ontmoet.
“Soms merk ik dat ik het lastig vind. In Nederland ben ik een Marokkaan en in Marokko een Nederlander. Maar het is zeker een zegen dat ik beide culturen als mijn achtergrond heb. Zo zijn familie en respect heel belangrijk in Marokko en in mijn Nederlandse familie wordt dat niet zo uitgesproken. Maar ben ik blij met mijn Nederlandse achternaam. Ik weet dat het bizar is, maar hierdoor heb ik heel weinig problemen gehad met solliciteren. Wel zorg ik altijd voor een foto op mijn cv, zodat ze van tevoren weten dat er geen witte vrouw met blauwe ogen komt. Amsterdam is daar al goed mee bezig, zo zie ik op reclameborden mensen met verschillende afkomsten voorbijkomen. Al mogen de televisiepgramma’s en kranten nog wel diverser worden, zo wordt het hopelijk genormaliseerd. Hetzelfde geldt voor Marokkanen, die worden te vaak negatief belicht in het nieuws. Ik hen het idee dat de haat op Marokkanen gerelateerd is aan bepaalde slechte associaties. Er zal vast een reden voor zijn, maar soms zijn mensen heel kortzichtig en kort door de bocht. Er zijn zoveel Marokkanen, bijvoorbeeld op de universiteit, die het supergoed doen en dat wordt zo vaak vergeten. Vaak hoor je dan ‘Ja jij bent anders, jij doet het goed’. Maar er zijn zoveel Marokkanen die goed geïntegreerd zijn en die ook hun steentje bijdragen aan de samenleving.”

Tosia Hogema is half Pools en half Nederlands. Ze woont al haar hele leven in Nederland; en gaat voor familiebezoeken naar Polen toe.
“Wanneer ik naar Polen ga, voel ik mij minder Pools. Dan hier in Nederland. Er is vaak een vooroordeel over Polen, Nederlanders denken dat ik veel wodka drink of mijn moeder een arbeidsmigrant is. Maar het Polen in Nederland is niet representatief voor wat Polen echt is. De meeste Nederlanders weten niet eens dat de Polen Breda hebben bevrijd in de Tweede Wereldoorlog. In Nederland wordt er al snel een stempel op je gedrukt. Er wordt altijd wel gevraagd ‘waar heb je je kleurtje vandaan’ ‘waar komt je achternaam vandaan’ Mensen zouden geen vooroordelen moeten hebben, voor culturen open moeten staan en beter naar elkaar moeten luisteren. Maar ik ben heel blij met twee culturen. De kracht van bicultureel zijn, is dat je uniek bent. Je bent een mengeling van iets. Doordat West- en Oost-Europa totaal verschillend is, ben ik heel open minded en geïnteresseerd in andere culturen. Ik voel mij dan vaak ook meer verbonden met mensen die ook een andere afkomst hebben, want zij weten hoe het vervelend en hoe het leuk kan zijn. Daarom ben ik ook heel blij dat ik in Amsterdam ben opgegroeid. Het is hier zo divers, dat schept een band, een soort verbinding.”

Loïs Antons (fingeerde naam gebruikt, echte naam is bij de redactie bekend) die vanaf haar tweede in Nederland woont, is opgegroeid in Amsterdam-Zuidoost. Haar afkomst is Surinaams, creools en Joods.
“Ik noem mezelf altijd een Amsterdammer. Ik voel me niet Nederlands, maar ook niet Surinaams. In Amsterdam ben ik niet bewust van mijn huidskleur, vanwege de diversiteit die er is. Maar wanneer ik in een andere stad ben, dan ben ik mij er meer bewust van. Zo heb ik tijdens mijn werk als psycholoog meegemaakt dat ik door sommige werkgevers anders werd behandeld. In Rotterdam werkte ik bij een werkgever waar ik vroeg in de ochtend binnenkwam. Er zat een nieuwe receptioniste die mij de post mee gaf. Ze ging ervan uit dat ik ondersteunende werkzaamheden verrichtte en ik merkte gelijk dat dit vanwege mijn huidskleur was. Ook wanneer er onderwerpen besproken worden die met andere culturen te maken hebben, heb ik het idee dat witte Nederlanders daar toch net anders over denken dan ik. Ik vind het daarom best moeilijk om mijn mening te uiten, als ik dan de enige gekleurde persoon in de ruimte ben.  Ik ben dan bang en voel me eenzaam, ik ben namelijk vaak de enige die een andere huidskleur heeft. Gelukkig ben ik nooit racistisch bejegend, althans, niet direcht in mijn gezicht. Wel zijn er veel vooroordelen over de Surinaamse cultuur. Voorbeelden hiervan zijn dat we lui zouden zijn en dat Zwarte Piet vroeger een Surinaams accent had. Iets dat gekoppeld was aan onze cultuur, werd belachelijk gemaakt. Daarom moet er hard gewerkt worden aan systemisch racisme in Nederland. Het zou het land ook sterker maken, aangezien er meer mensen in een organisatie anders denken en daardoor mooie discussies of gesprekken ontstaan. Het hebben van meerdere culturen is rijkdom, omdat je van twee werelden dingen meekrijgt. Ten eerste: Flexibiliteit, want je kunt omschakelen tussen twee culturen en twee talen. En ten tweede: veerkracht, je leert dealen met tegenslagen en afwijzingen op basis van je huidskleur, achternaam of afkomst.”

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *