Een opmerking kan grote gevolgen hebben

Een opmerking kan grote gevolgen hebben

AMSTERDAM – Jaarlijks leiden in Nederland ruim 5600 mensen aan Anorexia Nervosa. Zelf ben ik ook een van die mensen geweest. In 2015 besloot ik te stoppen met eten, wat bijna een einde maakte aan mijn leven. 

Toen ik jong was kon het mij niks schelen wat mensen van mij dachten en hoe ik eruitzag. Ik was super zelfverzekerd. Mijn gewicht was het enige waar ik wel eens verdrietig van werd, maar hier zetten ik mij altijd wel weer overheen. Totdat er in de eerste klas een jongen, waar ik ook nog is smoorverliefd op was, tegen mij zei dat hij niet wilde dat ik mee ging zwemmen, omdat hij mij niet in een bikini hoefde te zien. Hij zei later dat dit als grapje was bedoeld, maar zo vatte ik het niet op. Vanaf dat moment was al die zelfverzekerdheid die ik altijd had gehad, verdwenen. Ik ben huilend naar huis gegaan, keek in de spiegel en walgde ineens van wat ik zag. Ik besloot dat ik gezonder ging eten en wilde afvallen. 

Het begon onschuldig met wat minder snoepen en wat meer bewegen. Maar gezonder eten werd een obsessie en alles moest van mezelf steeds minder. Ik at uiteindelijk nog maar een halve banaan, een paprika en een cracker per dag. 

Binnen 3 maanden was ik 21 kilo afgevallen. Ik had het voortdurend koud (zelfs onder de douche), mijn haar viel uit en ik was kapot na twee minuten fietsen. Ik droeg altijd sjaals en handschoenen en de dikste jas die ik had. Mijn ouders zagen dat het snel écht fout zou gaan en hebben zo snel mogelijk hulp gezocht bij de Bascule, een afdeling binnen het AMC. Die zeiden dat de wachttijd drie maanden was. Ik vergeet nooit meer dat mijn moeder huilend aan de telefoon zei dat haar dochter tegen die tijd al dood zou zijn. Ik heb voorrang gekregen en twee dagen later mocht ik gelijk naar het ziekenhuis. Daar werden testjes gedaan, zoals hartfilmpjes, bot scans en bloedprikken. Omdat mijn bloedsomloop zo slecht was, lukte het bloedprikken in mijn vingers niet. Er kwam namelijk geen bloed meer uit. Ze moesten mijn vingers opwarmen met heet water. Het bleek dat ik nog maar een hartslag van 47 had en bij 43 moet je verplicht worden opgenomen. Ik kreeg het ziekenhuis thuis beleid wat inhield dat ik niet meer naar school mocht, niet alleen thuis mocht zijn of eten, zo min mogelijk moest bewegen en zelfs niet in de keuken mocht komen. 

Ik heb bijna vier maanden thuis gezeten en dit was de meest eenzame tijd die ik ooit heb meegemaakt. Ik moest twee keer per week naar het ziekenhuis voor check ups en behandelingen en mijn vrienden zijn thuis nooit langsgekomen. Niet alleen voor mij was het zwaar, maar ook mijn ouders. Die zagen het leven van hun kind wegglippen uit hun handen. Wij hebben dagen huilend aan tafel gezeten, omdat ik mijn bord niet wilde leegeten. Maar ik heb gevochten en alles gegeven wat ik had. Ik bereikte een gezond lichaamsgewicht en was beter. Althans dat dacht ik.

Na een paar maanden begon ik weer minder te eten en kwam ik terug bij de Bascule. Ondanks dat dit alweer vier jaar geleden is, is de eetstoornis nog steeds niet helemaal weg. Ik heb nog steeds geen normale relatie met eten. Elke dag is het nog een bezigheid in mijn hoofd en voer ik een strijd met dat stemmetje dat zegt dat ik minder moet gaan eten.

Nog steeds ben ik niet blij met hoe ik eruitzie. Zomers vind ik verschrikkelijk, omdat iedereen wil zwemmen of naar het strand wil gaan. Ik dacht altijd, ik ga nog liever dood dan dat iemand mij in een bikini ziet. Deze gedachten zijn langzaam aan het veranderen. Ik accepteer steeds meer wie ik ben en hoe ik eruit zie. Sinds de lockdown ben ik ietsjes aangekomen. Een jaar geleden zou ik hier echt hele erge moeite mee hebben en waarschijnlijk weer in oude gewoontes vallen, maar beetje bij beetje leer ik te accepteren hoe ik eruitzie. Wat voller of niet. Ik kan soms weer in de spiegel kijken zonder dat ik in huilen uitbarst omdat ik mezelf lelijk vind. Ik ben er nog lang niet, maar elke dag kom ik een stukje verder. Elke dag wordt het stemmetje in mijn hoofd zachter. Elke dag houd ik een beetje meer van mezelf. 

Anorexia is een gevaarlijke ziekte die er zo insluipt. Let op de mensen om je heen en wees alert. Het kan iemand zo overkomen. Let ook op wat je tegen een ander zegt. De kleinste opmerkingen kunnen iets triggeren bij een ander. Maak geen grapjes over iemands uiterlijk en geef eens een compliment. Dit kan iemands leven redden. Klinkt extreem, maar geloof me. 

 

 

 

Over de auteur

Rosie Wilhelm

Hoi! Veel lees plezier

4 Comments

  1. Ika Berman

    Mijn hemel. Ik zit met tranen in mijn ogen. Ik ben blij dat het nu zoveel beter met je gaat. Dapper dat je je verhaal wil delen. En je bent prachtig!

    Antwoord
  2. Nadesty Landvreugd

    Wauw, Rosie. Heb een brok in m’n leek. Heel oprecht en mooi stuk. Prachtig geschreven ook. Je bent een topper!

    Antwoord
  3. Susanna Schellenbach Bueno

    Wow wat heftig, ik ben blij dat het weer beter gaat! en dat je hier zo een mooi stuk over hebt geschreven.

    Antwoord
  4. Renée Burger

    Wat een verhaal zeg, heel heftig. Super veel respect voor jou!

    Antwoord

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *