En stilletjes gaat het leven weer verder….

En stilletjes gaat het leven weer verder….

Column – Toen ik klein was, had ik een fascinatie voor egels. Ik weet nog steeds niet zo goed waar dat vandaan kwam maar wellicht kon ik me met het schuwe en angstige wel identificeren. Zodoende moest ik alles hebben waar ook maar een egeltje op afgebeeld stond. Knuffels, sokken, kussens, mokken, ik had het allemaal. Alleen het echte beestje nog niet.

Daar kwam in 2015 verandering in toen ik van mijn eigen gespaarde zakgeld een witbuikegeltje op Marktplaats wist te kopen. Trots en voldaan nam ik haar mee naar huis, mijn missie geslaagd en collectie compleet. Ze was een angstig, humeurig en prikkelbaar stekelbolletje en dat bleef ze ook in de 5 jaren die volgde. En toch gaf ik het kleine speldenkussen liefde, aandacht en een fijn warm thuis, want ze gaf me er vele mooie herinneringen voor terug. Ze was een kreng maar ook een maatje. Vlak voor kerstmis was ze plotseling weg.

Dagen bleef het lege hok op zijn plek staan en bleef ik met een leeg gevoel zitten. Het deed pijn om gedag te moeten zeggen en de tranen waren nooit ver weg. En terwijl ik stilletjes om haar dood rouwde, dartelde er een vrolijk hondje door het huis. Een chihuahua genaamd Pip, haar buikje rond en gevuld met puppy’s.

Een paar dagen geleden kwamen die ter wereld. Bij de eerste kwam de zon net op, bij de derde begon het zachtjes te sneeuwen en toen uiteindelijk nummer zeven kwam was de lucht weer zwart en de wereld wit. Het duurde lang en Pip had het zwaar. Twee van haar pups overleefden de geboorte niet. Met een zwaar hart lieten we de kers verse moeder één van hen zien. Ze pakte hem zachtjes beet en legde hem tussen de anderen. “Hier hoort hij”, leek ze te zeggen. Gebroken pakten we hem weer van haar af.

De pups werden de volgende dag samen in de achtertuin begraven. Naast de steen waaronder ik de maand ervoor het egeltje begraven had. Twee kleine steentjes voegden zich erbij.

Ik mis het egeltje nog altijd, ik had haar bijna 6 jaar. Ik mis de twee puppy’s nu ook, ook al had ik ze maar voor een moment. Verlies is altijd zwaar, in welke vorm dan ook. Maar wanneer ik naar de vijf gezonde pups aan moeders borst kijk, herinner ik mij dat het leven niet alleen maar verlies kent. Soms krijg je er iets moois voor terug.

Aan alles zit een einde en aan alles zit een begin. Soms krijg je wat, en soms verlies je iemand. En soms overtreft het ene het ander. Maar verlies en verdriet en de dood horen er bij. En stilletjes gaat het leven weer verder….

Over de auteur

Tessa van der Meij

Eerstejaars student journalistiek aan de Hogeschool Utrecht.

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *