20 jaar homohuwelijk: ‘we zijn wel preutser nu’

20 jaar homohuwelijk: ‘we zijn wel preutser nu’

Als eerste land ter wereld trapte Nederland op 1 april 2001 het homohuwelijk af. De stad Amsterdam, waar het tafereel plaats vond, was destijds het toneel van veel vreugde en feest. Anne-Marie van den Boogaard (57) maakte het mee maar blijft er nu desalniettemin nuchter onder. Het was simpelweg een betere tijd.

“Weet je dat ik dat niet eens meer weet, of ik het nou wel of niet gezien heb. Ik denk het wel, want het was met Job Cohen, dat was toen de burgemeester, dus ik zal het vast wel gekeken hebben. Ik heb zelf eerlijk gezegd niet zoveel met trouwen maar dat is een persoonlijk iets. Dat je dat zo moet uitspreken is niet voor mij weggelegd. Maar voor anderen vind ik het hartstikke leuk en zeker dat de mogelijkheid bestaat voor een homohuwelijk.

Volgens mij werd het wel groot in de media aangekondigd, ook omdat het het eerste land in de wereld was waar je als zelfde geslacht kon trouwen. Wat ik me nog kan herinner is dat er heel veel mensen om mij heen dol enthousiast waren en ook graag wilde gaan trouwen. Kijk, gay mensen houden nou eenmaal van een feestje, dus die hadden zoiets van, we gaan trouwen en feest vieren tegelijk. Er heerste heel veel blijdschap kun je wel zeggen. 20 jaar geleden was er volgens mij ook helemaal geen protest tegen. Of ik moet mijn ogen ervoor gesloten hebben maar voor zover ik weet was iedereen er vrij enthousiast over.

2001 lijkt wellicht kort geleden maar je moet je bedenken waar we vanaf komen. Begin jaren zestig mochten vrouwen, onder andere in het onderwijs, nog niet werken wanneer ze getrouwd waren, en jaren later had je de opkomst van de pil die veel discussie met zich meebracht. Dus in dat perspectief is het eigenlijk allemaal best snel gegaan.

En dat was ook niet het enige. In 1998 zijn ook de gay games in Amsterdam geweest. Dat was heel leuk, een soort olympische spelen. Zeker in Amsterdam is er altijd wel een hele fijne sfeer geweest, juist ook in die tijd en in de gay community. Mensen hadden een heel open mind en de hele stad was toen een feestje. Je mocht gewoon jezelf zijn.

Voor en na het huwelijk zag ik niet zoveel verschil in mijn omgeving qua acceptatie. Ik vind het juist de laatste jaren wat minder gaan en meer kritiek krijgen. Dat mensen maar wat roepen en dat twee jongens hand in hand op straat leidt tot geweld. Ook met de gay pride, die nu heel groot geworden is, komt het vaak in opspraak. Dat ik zoiets heb van moet dat nou. Als je er niets mee hebt laat het dan met rust zou ik zeggen.

Ik denk dat dat deels ook door de leeftijd komt. Ik was toen 37. Als je ouder wordt dan ga je toch anders naar dingen kijken en wat meer op dingen letten. Tijden veranderen maar mensen ook.

Wat je wil voorkomen is dat mensen homoseksualiteit en pedoseksualiteit over een kant scheren. Daar kunnen soms hele heftige reacties op komen. En dat komt mede doordat iedereen met sociale media een beetje in zijn eigen bubbel zit. Iedereen heeft een eigen mening klaar staan en daar is geen houden meer aan.

Ik denk dat we als samenleving uiteindelijk minder acceptabel zijn geworden. Niet alleen qua homo acceptatie maar ook in het algemeen. Vroeger kon je gewoon topless zonnen zonder problemen. Dat kan tegenwoordig niet meer en dat is zonde. We zijn wel preutser nu.  Ik zou willen dat we daar weer uit zouden groeien. Natuurlijk zal dat op een andere manier zijn dan 20 jaar geleden maar die vrijheid zou iedereen goed doen.”

Over de auteur

Tessa van der Meij

Eerstejaars student journalistiek aan de Hogeschool Utrecht.

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *