Een vrouw zijn.

Een vrouw zijn.

Foto: Aysu Dilekci

ARNHEM – Hoe moeten wij vrouwen ons nog veilig voelen na de gebeurtenis van de Britse Sarah Everard? Is buiten alleen lopen een verstandige keuze voor ons? Of moeten we op onze hoede zijn voor elke man die ons passeert?

Aysu Dilekci, 2 april 2021

Het is niets nieuws. Of je nou om zeven uur ‘s avonds klaar bent met je danslessen of kwart over tien ‘s avonds met werken. De tijd weerhoudt mannen er niet van je te intimideren. Je leeftijd ook niet; van de Arnhemse vrouwen tussen de leeftijd 14-35 heeft 63% te maken met straatintimidatie. Waaronder ik.

Vijf maanden geleden gebeurde het voor de zoveelste keer. Een warme middag in de zijstraten van Steenstraat. In een druk gesprek met mijn vriendin, hoor ik het: een nare opmerking afkomstig van een man die mijn vader had kunnen zijn. Negeren is wat ik deed. Ik had een spijkerbroek aan en een t-shirt met driekwart mouwen. Newsflash: al droeg ik een kort jurkje, ik had die opmerking niet hoeven aan te horen.

”Zeg er de volgende keer dan wat van.”
– Elke jongen die zich nooit zorgen heeft hoeven maken over zijn veiligheid in de buurt van mannen

Maar is dat zo slim? We krijgen van jongs af aan al mee: ”Negeren, loop door en kijk ze op geen enkele manier aan.” Is het zo genormaliseerd dat dit wij dit op een jonge leeftijd al meekrijgen? Ik zou niet op mijn twaalfde van mijn moeder moeten meekrijgen hoe ik me in zulke situaties moet gedragen. Ik zou me geen zorgen moeten maken over mijn outfit. Of de tijd. Moet ik er de volgende keer toch wat van zeggen, of maak ik het voor mezelf op die manier alleen maar moeilijker?

Er zijn zovéél meer intimidatievormen. Aan de telefoon bellen wanneer een onveilig terrein wordt binnengetreden, zodat de buitenstaander weet dat de persoon aan de telefoon meteen de politie kan contacteren. Een drukkere weg kiezen. Je sleutels tussen je vingers houden als zelfverdediging, voor het geval je aangevallen wordt. Dit zou niet nodig moeten zijn.

Al die voorzorgsmaatregelen, mooi nietwaar? Dat is hoe het is om deel te zijn van de 63 procent.

Over de auteur

Aysu Dilekçi

frogs matter!!!

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *