(Een) hoop (te) verliezen

(Een) hoop (te) verliezen

BARNEVELD – Mijn telefoon licht op wanneer ik een melding van de NOS binnenkrijg: “Kabinet wil terrassen open en einde avondklok op 21 april als cijfers het toelaten.” Ik lees het bericht, maar ik voel nauwelijks blijdschap. Waarom niet? Dit is toch fantastisch nieuws en alles waar ik, en vele anderen, al maanden op wachten? 

Amber Dresken, 7 april 2021

Aan het begin van de coronaperiode ontwaakte de hoop door leuzen als “samen zetten we de schouders eronder” en “alleen samen krijgen we corona onder controle”. Wij, als Nederlanders, gingen dit ‘virusje’ wel eventjes een halt toeroepen. Twee weken thuis online les volgen? Geen probleem! Dat hierdoor een tentamen kwam te vervallen was een mooie meevaller voor mij. Vol optimisme volgde ik vanuit huis hoorcolleges en zag ik mijn vriendinnen via Skype, met de gedachte: ‘in mei is alles weer normaal.’ Toch?

Onzeker
Hoe het bestrijden van het coronavirus toen voelde als een gezamenlijke taak is de verdeeldheid nu, een jaar later, groter dan ooit. De hierboven genoemde leuzen komen intussen mijn neus uit en van een duidelijk vooruitzicht ontbreekt ieder spoor. Dit laatste is juist essentieel als het gaat om hoop en het houden hiervan. De Nederlandse encyclopedie definieert hoop als: “de onzekere verwachting dat een bepaalde gewenste gebeurtenis zal plaatsvinden.” Een mooie omschrijving waar voor mij het woord ‘onzeker’ eruit springt. Onzeker zijn namelijk ook de versoepelingen die, als cijfers het toelaten, op 21 april ingaan. Door die vier woorden “als cijfers het toelaten” kunnen alle versoepelingen zonder pardon weer van tafel worden gegooid. Dit was ook het eerste wat ik dacht toen ik het nieuwsbericht las.

Achter slot en grendel
Ik begin de hoop op goed nieuws te verliezen. Is dit raar? Nee, ik vind van niet. Al maandenlang zijn versoepelingen het enige middel dat ervoor kan zorgen dat ik naast de thuiszittende student en fanatiek wandelaar ook weer die persoon kan zijn die een steengoede rap van een wildvreemde aanhoort in de garderobe van een club in Utrecht. Ik noem maar een voorbeeld. Toch houdt de grote hoeveelheid maatregelen stand en worden hoopgevende versoepelingen met de woorden “nog even volhouden” weer achter slot en grendel gezet. Zo is er al meerdere keren gesproken over het openen van hogescholen en universiteiten, maar zitten duizenden studenten nog steeds thuis.

Coronaperiode voorbij
Realistische vooruitzichten die wél waargemaakt kunnen worden, brengen de (gezamenlijke) hoop weer terug. Breng niet langer meer te hoog gegrepen versoepelingen die uiteindelijk weer ingetrokken worden, maar zorg voor kleine stapjes die ons langzaam naar de ‘gewenste gebeurtenis’ brengen. Samen zorgen deze kleine stapjes er uiteindelijk voor dat op een dag mijn telefoon oplicht en ik lees “Kabinet heft alle maatregelen op: de coronaperiode is voorbij.” Daar hoop ik op.

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *