Van thuiszitten met een angststoornis naar uitgaan op de Korenmarkt: “De enige emotie die ik voor een jaar lang heb gevoeld was paniek”

Van thuiszitten met een angststoornis naar uitgaan op de Korenmarkt: “De enige emotie die ik voor een jaar lang heb gevoeld was paniek”

ARNHEM: Martijn Sueters is student, muziekliefhebber en vaak te vinden op een feest of in een bar. De levensstijl die Martijn nu heeft is zeker wel eens anders geweest. Hij heeft van januari 2019 tot februari 2020 thuisgezeten door zijn angststoornis. Hij is van drie jaar in angst thuiszitten en therapie naar feesten op een technofeest gegaan. Hoe dit hem is gelukt en hoe hij zijn angststoornis heeft overwonnen, legt Martijn vandaag aan mij uit.

 

Martijn was negentien toen hij zijn angststoornis ontwikkelde. “Ik heb eigenlijk nooit geleerd om met emoties om te gaan. Dit begon toen ik zestien was. Ik kreeg toen heel erg de indruk dat mensen mijn emoties niet interessant vonden. Ik ben eigenlijk van mijn zestiende tot mijn negentiende alles wat me ooit overkwam op gaan kroppen. Toen ik negentien was is dit er allemaal uit gekomen in de vorm van een angststoornis.” Martijn’s angstaanvallen beginnen langzaam de overhand te krijgen in zijn leven. In maart 2019 heeft hij een angstaanval op school. “Ik dacht dat mensen me aan gingen vallen. Dat is het moment dat ik wist dat school ook geen veilige plek meer was voor mijn angststoornis”

Wat ervaarde je in de tijd dat je thuis zat?
“Het was in het begin heel erg donker. De enige emotie die ik het hele eerste jaar heb gevoeld was paniek. Als ik één keer in de maand een rustig moment in mijn hoofd had was dat al heel fijn.” Na een jaar niks anders doen dan thuiszitten is hij begonnen met deeltijdtherapie. Dit deed hij bij GGNet. “We hebben het van eerst één dag in de week uitgebouwd naar drie dagen in de week. Ik deed dan dingen als hardlopen, zwemmen of gewoon halve dagen daar doorbrengen.”

Wat gebeurt er in jouw lichaam als je een angstaanval hebt?

“Het voelt alsof er een enorme hittevlaag van angst door je hele lichaam gaat. Je hebt een gevoel in je lichaam omdat er een angst-trigger is en juist door dat gevoel gaat je hoofd denken dat er iets is om bang voor te zijn.”

Hoe reageerde je omgeving hierop?
“Ik heb nog precies dezelfde vrienden als hiervoor, ik denk dat dat al best wat zegt. Iedereen heeft me heel erg de ruimte gegeven. Ik heb mijn vrienden toen negen maanden niet gezien en ze hebben me ook nooit geforceerd om met hun te chillen.” Ook de ouders van Martijn hebben hem heel erg gesteund in deze periode.

Wat vond je het zwaarste in deze periode?
“Ik had heel vaak het gevoel dat ik niet kon wat normale mensen wel konden; dat was heel moeilijk. Ik heb mezelf hier ook heel erg de schuld van gegeven. Het gaat dan echt om simpele dingen zoals werken, naar school gaan en boodschappen doen. Zelfs dat lukte me niet” Martijn heeft in zijn strijd tegen zijn angststoornis professionele hulp gekregen. Hij heeft bij GGNet deeltijdtherapie gehad. Ook is hij met een psycholoog in gesprek gegaan, slikt hij medicijnen en doet hij vaak ademhalings- en meditatieoefeningen.

Vond je het moeilijk om hulp te zoeken?

“Nee eigenlijk helemaal niet. Bij de eerste angstaanval dacht ik meteen hier is iets mis en ben ik meteen hulp gaan zoeken.” Hij heeft twee weken op een wachtlijst gestaan voor een psycholoog en geeft ook aan dat hij best geluk daarmee heeft gehad. “Dat zou nu echt niet meer zo makkelijk kunnen, daar ben ik me zeker wel bewust van.” Martijn is nu in een nieuwe fase van zijn leven waar zijn angst niet meer de controle over hem heeft. Hij werkt, gaat naar school en gaat uit.

 

Hoe is het zo gekomen dat je dit allemaal weer kan?
“Het zijn hele kleine stapjes geweest. Ik heb van augustus 2019 tot mei 2021  al mijn vrienden niet gezien. Ik ben toen begonnen met opbouwen. Eerst ging ik gewoon weer één keer en toen steeds meer. In het begin was ik kapot na een paar uur en de eerste keer naar een feest was al helemaal heftig. Maar na een tijdje gaat het steeds beter, je kan het een beetje zien als tolerantie opbouwen.”

Ben je wel eens bang voor een terugval?
“Ik heb soms nog wel last van mijn stoornis, maar dit uit zich nu vooral sociaal. Ik heb dan het gevoel dat ik er niet bij pas of dat ik niet goed genoeg ben.” Echt bang voor een terugval is hij niet. “Ik weet nu gewoon waar mijn angststoornis vandaan komt, ik slik medicatie en ik heb een heel groot vangnet om me heen. Ik kom wat er ook gebeurt, wel goed terecht. Dat helpt me heel erg.”

 

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.