Niet legaal uit geweest.

Niet legaal uit geweest.

Het gevoel van de club inkomen en dat eerste biertje bestellen. Dat wordt gemist onder de studenten. Niet alleen dat natuurlijk, maar als je het een student vraagt zal dit wel één van de meest voorkomende antwoorden zijn. Nieuwe mensen ontmoeten, verhalen creëren en plekken ontdekken kan nu even niet. En we zijn het beu. Wij willen weer naar de snackbar na de laatste ronde drankjes!

Ik heb dat gevoel nog niet legaal meegemaakt. Bij de deur staan, shirt wat omlaag trekken en doen alsof het de normaalste zaak ter wereld is dat je daar als 17-jarige voor een 21 plus-tent staat, dat is wat ik anderhalf jaar geleden deed. Met of zonder mijn schoolvrienden, vaak ging ik met mijn horeca werk na het sluiten naar de stad. Zij waren dan ook allemaal ouder en daardoor leek ik misschien ook ouder. Bij sommige clubs werd je dan herkent en kon je zonder problemen doorlopen. Binnen feesten en echt niet voor vieren naar huis gaan, want dan miste je veel te veel. Een vorm van FOMO die we ons nauwelijks meer kunnen herinneren. 

Maar het maakt niet uit of je de NIX leeftijd voorbij bent. Al het uitgaan nu is illegaal, voor iedereen. Je mag niet eens meer dan één iemand op bezoek. Ik ga niet snitchen, maar niemand houdt zich daar aan. Van mijn hele vriendengroep van ongeveer 15 jongeren, studeren er nog maar twee. De rest is er simpelweg niet aan begonnen of hebben het opgegeven. Die ander en ik appen vaak, omdat we elkaar een beetje willen steunen. Maar vaak zijn het pessimistische gesprekken. Alleen al naar school kunnen zou een hele opluchting voor ons zijn. Onze klasgenoten zien in het echt en niet op zo’n stom beeldscherm. Als studente journalistiek wil je met je redactie kunnen brainstormen en aantekeningen maken op het whiteboard. Je wil je klasgenoten echt aankijken en dwingen verder te denken.  

Er lijkt geen licht aan het eind van de tunnel te zijn. Studeren voelt nuttelozer dan ooit en dat merk je in je motivatie. Het enige wat je doet is hele dagen achter je laptop zitten, aan school werken en je afvragen of je dit weekend überhaupt wel iets leuks kàn doen. Deprimerend, zo klinkt dat en zo voelt het ook. Je hebt niks meer om naar uit te kijken.  

Je zal niemand horen zeggen “over een paar maanden kan het wel weer!” want dat deden we vorig jaar de hele zomer lang en dat is nu ook alweer bijna een jaar geleden. De optimist zal je horen zeggen dat we nu ook herinneringen voor later aan het creëren zijn. Dat je vriendschappen alleen maar sterker worden en je meer met je studie bezig bent dan dat je ooit gedaan zou hebben. Maar uiteindelijk zullen ook zij eraan toegeven dat het niet leuk is om nu student te zijn. Het klinkt misschien wat gek, maar we willen gewoon weer met ons hoofd boven die wc-pot hangen. 

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *