Ontwijk de olifant

Ontwijk de olifant

Shutterstock

Taboe in de familie

Er staat een grote olifant in de kamer. Iedereen loopt er omheen en niemand lijkt hem op te merken. Toch is de sfeer compleet veranderd. De een gaat verzitten, de ander wiebelt heen en weer. Het gesprek gaat over koetjes en kalfjes. Zodra het woord corona valt, wat tegenwoordig in elk gesprek wel gebeurt, wordt er een ander onderwerp aangesneden. Ik voel me opgelaten en merk dat m’n vader het ook bijna niet kan laten om een opmerking te maken. Er zit namelijk een “wappie” aan tafel.

Wij hebben in de familie een wappie. Niet eentje die de coronaregels zat is, vrij wil zijn en gewoon weer wil genieten van het leven. Nee, eentje die gelooft dat Trump eigenlijk nog aan de macht is, die denkt dat Biden een kloon is en niet bestaat en dat iedereen straks gratis geld krijgt. Hij is er ook van overtuigd dat het coronavaccin zwaar vergif is en dat iedereen die hem laat zetten binnen twee jaar dood is. Zo’n wappie. De rest van de familie, die daar lijnrecht tegenover staat, neemt hem en zijn gezin niet meer serieus. Ook al spreekt hij er graag over en probeert hij iedereen als het ware te bekeren, ‘wakker te maken’ zoals hij het noemt, hij zwijgt er ook graag over. Zeker in de familie. Net zoals de meeste anderen in de familie. Het onderwerp is een taboe geworden. Mijn oma mag ons weer een knuffel geven, blij doet ze dat, ze is namelijk twee keer gevaccineerd. Die blijheid is niet van m’n oom zijn gezicht te lezen, hij vreest voor haar leven.

We praten er niet meer over, zo bewaren we de vrede. Maar vanbinnen borrelt de frustratie. Een olifant valt niet te negeren. Die moet erkent worden en besproken worden. Maar vrede en een gezellige zondagse brunch zijn ook belangrijk. Zeker in deze tijden wanneer we elkaar weinig zien. Dus wat doen we? Bespreken we het? Laten we iedereen zijn mening geven en gaan we dan weer verder met de koffie? Of negeren we het en gaan we gefrustreerd, maar zonder enige strijd en ruzie verder met ons broodje smeren? Is in een familie niet alles bespreekbaar? Of zijn sommige onderwerpen te risicovol om het erop te wagen, in welke situatie dan ook? In ons geval is het een familie-taboe geworden. Negeer de olifant en haal de koetjes en kalfjes er bij. Maar misschien wanneer we de olifant niet voeren zal hij verdwijnen. Misschien is voorlopig zwijgen het beste.

Ik ben benieuwd hoe kerstmis er volgend jaar uit zal zien. Zal de tafel half leeg zijn? Snijden we gefrustreerd het vlees aan? Of is de olifant erkent en zijn we er uit gekomen? We gaan het zien.

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *