Aura-aanranding

Aura-aanranding

Nette dame met winkelwagen, getekend door: Rave Neering

Sinds ik op mijzelf woon, doe ik ook zelf mijn boodschappen. Vandaag is een hele mooie dag. Het is een dag om de tijd te nemen voor je taken en je niet te haasten. Dus ik ga lopend naar de Jumbo. De zon schijnt fel, er is een zacht briesje en de hyacinten aan de zijkant van de weg geuren sterk. In de Jumbo loop ik rustig langs de etenswaren en wanneer ik al mijn boodschappen bij elkaar heb geraapt, wandel ik naar de kassa. Eenmaal bij de kassa gaat er een mevrouw met een karretje achter mij staan. Een meisje met net iets te veel mascara en een net iets te laag shirt zit achter de rolbank. Er staan nog twee mensen voor mij voordat ik aan de beurt ben. Een oude, keurige meneer rekent af. Aan zijn gereserveerde maar ongemakkelijke houding tijdens het afrekenen zie ik dat hij, net als ik, last heeft van mevrouw de caissière haar ‘casual look’. We zetten allemaal één of twee stappen naar voren. De mevrouw met het karretje zet er drie. Een stap te veel dus. Genadeloos doorboort haar karretje mijn persoonlijke aura.

Ik kan het niet laten mij erover op te winden. Het kan toch niet zo zijn dat je het niet door hebt dat je te dichtbij staat? Of iemand aanraakt met je karretje, nee, aanrandt met je karretje! Aura-aanranding! De caissière doet ook aan een vorm van aura-aanranding. Visuele aura-aanranding. Waarbij het beeld wat zich voor je vormt je ook aanrandt. Waarschijnlijk hebben deze mensen niks dan allotria begaan en zullen ze ook niet zelf bedenken dat het schadelijk is voor de mensheid die hen omringt. Zo’n meisje, want dat is het eigenlijk nog, heeft gewoon een te kort aan aandacht. Die mevrouw met het karretje zal overigens vast niet genoeg liefde hebben gehad dat ze zo dichtbij wil staan. Rot nou gewoon eens op uit mijn ruimte. Het is van mij.

Er zijn verschrikkelijk veel soorten aura-aanranding. Zo heb je dus de visuele vorm, maar ook de gewoon-te-dichtbij vorm. Ook wanneer je je in het stadscentrum van Amsterdam waagt zul je verscheidenen vormen tegenkomen. Het sforzando draaiorgel, de wiet rokende pubers en de marktkooplui die al schreeuwend en joelend zo veel mogelijk klanten proberen te trekken. Allemaal aura-aanranders. De ergste van allemaal is een slinkse soort. De grootste aura-aanrander is de ‘aanraker’. Deze soort gaat nog een stapje verder. Bij alles wat deze persoon doet moet hij even je hand, been of schouder aanraken. Ik peiger nog liever dan dat ik deze affectatie omarm.

Veel mensen kunnen zich erbij neer leggen en denken; “Het zal wel niet expres gaan.” Ik niet. Ik wil dat mensen opletten en om elkaars aura denken. Aura-aanranders zullen wel denken dat het geen probleem is. Ze weten alleen niet wat zij kunnen aanrichten. Aura-aangerande mensen worden nukkig en sluiten zichzelf op in hun huis.

De pernicieuze daad moét strafbaar worden.  Als er toestemming voor is gegeven, mag je pas in andermans aura. Als de ander zeer duidelijk aangeeft dat hij of zij het niet wil dan doe je het ook niet. Het is zonneklaar. Het is een ongeschreven regel. In situaties waar de ander het niet duidelijk kan aangeven doe je het gewoon niet. Zo vermijd je eventuele onenigheden. Als we dit met elkaar afspreken kan het niet misgaan.

Soms, in een wilde bui, doe ik wel eens een stap terug zodat ik expres tegen dat karretje aan bots. Dan kijk ik semi-geïrriteerd om in de hoop dat de bestuurder van het karretje reageert met een sorry. Dan zorg ik opzettelijk voor de aura-aanranding, maar dat kan ik dan wel hebben.

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *