Homoseksualiteit is een schande voor de Hindoestaanse familie

Homoseksualiteit is een schande voor de Hindoestaanse familie

De hindoestaanse cultuur is heel erg op traditie, trots en status gericht. Felicia Heeren heeft een Hindoestaanse moeder en Nederlandse vader. Ze heeft een beetje van beide werelden en ziet de mega verschillen in cultuur goed.

“De liefde in de Hindoestaanse cultuur is gebaseerd op uithuwelijken. De families kiezen waar hun kroost heen gaat. Ze moeten trouwen met een goede man of vrouw die uit een invloedrijke familie komt. Als je als kind staat te trappelen om te trouwen met een boer uit de lage kasten kan je het vergeten.

De cultuur zet zich dan ook hevig af tegen homoseksualiteit. Als je als dochter uit de kast komt heb je dikke vette pech en word je gewoon uitgehuwelijkt. De man is namelijk de baas van het gezin en je hebt als vrouw niet veel in te brengen. Als je als man verklaart homo te zijn kan je de riem verwachten. Vaders denken dat het eruit geslagen kan worden en ze hun zoon moeten laten vermannen. Het gebeurt ook vaak dat ze uit huis worden gezet.

Mijn buurjongen is bijvoorbeeld uit huis gezet omdat hij uit de kast kwam tegenover zijn ouders. Zijn moeder omarmde hem, maar zijn stiefvader heeft hem in elkaar geslagen. Die jongen stond twee dagen later op straat. Die man wordt ook aangesproken door familie en kennissen over het gedrag van die jongen. Uiteindelijk wordt het zo erg dat ze van hem af willen en hij die jongen op straat heeft gezet. Gelukkig gaat zijn moeder nu van die man scheiden.

Dit soort verhalen gaat ook de hele familie door. Dus uiteindelijk weet de hele familie dat jij homo bent. Dan pak je schande voor de familie en dat is uit den boze. Je bent nooit goed genoeg voor de familie want ook als je gewoon hetero bent, krijg je nooit een bevestiging hoor (lacht). Als je homo of lesbi bent, ben je echt niks waard voor de familie. Zelfs je eigen ouders kijken niet meer naar je om.

Ik vind dat echt heel heftig. Je kan er niks aan doen. Je kan niet kiezen waar je op valt. Ik denk dat als ik lesbisch zou zijn mijn moeder er echt heel veel moeite mee zou hebben. Ze zou het denk ik eerst heel lang binnenshuis houden. Pas na een maand of twee durft ze het dan tegen de eerste familieleden te vertellen. Ik denk dat ik het ook niet zou zeggen omdat ik bang ben dat ik haar pijn zou doen. Het is nooit goed genoeg.”

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *