Wandelen langs de Everdingerwaard frist mens en hond op

Wandelen langs de Everdingerwaard frist mens en hond op

Nola in de Lek bij Everdingen

Wanneer je Wendy zegt, zeg je ook Nola de Labrador. Wendy de Vries maakt ondanks haar drukke schema altijd tijd om een ommetje te maken met haar hond, zodat ze de lockdown makkelijker volhoudt en teglijkertijd in beweging blijft.

Het is inmiddels een bekend gezicht in Everdingen: Wendy de Vries die met haar drukke maar ó zo lieve Labrador Nola door de straten en Everdingerwaard wandelt. Op een koude decembermiddag lopen we samen over de dijk en vraag Wendy waarom ze hier zo graag wandelt. ‘Ik wandel 1x per dag lang. Mijn man loopt ‘s morgens vroeg en mijn zoon en schoondochter na het avondeten en ik ‘s avonds laat nog een rondje, die ik soms als het niet regent of niet te koud is wel wat langer maak. Maar die middag wandeling probeer ik er echt in te houden. Dan probeer ik ook bewust te genieten door om me heen te kijken en te beseffen hoe mooi de natuur is, en dan adem ik een aantal keer lekker diep in en uit. Op deze manier is het wel vol te houden. Je moet niet denken aan wat je niet meer kan doen door de lockdown, maar denken aan wat nog wél kan, en daar dankbaar voor zijn én blijven. En onze hond vind het geen probleem hoor, die geniet van elke wandeling.’ Terwijl ze dit vertelt kijken we onze ogen uit over de Everdingerwaard, waar nog steeds een aantal koeien aan het grazen zijn en de laatste vlucht vogels richting het warme zuiden vertrekt. Nola sprint al hijgend en kwijlend vooruit en kijkt af en toe achterom of er wel tempo gemaakt wordt.

De Vries is in 2019 naar Everdingen verhuisd en kon in 2020 haar werk als gastouder aan huis eindelijk weer oppakken nadat ze haar eigen bedrijf stop moest zetten vanwege gezondheidsproblemen, maar door COVID werd dit uitgesteld tot begin mei en verloor ze voor nóg langer haar inkomsten. Inmiddels is ze alweer een hele poos aan het werk bij haar eerste gezin waar ze 3 gastkinderen heeft. ‘Het is gek, want ik werk daar nu ruim anderhalf jaar, en heb die mensen nog nooit een hand gegeven. (Vind ik helemaal niet erg hoor!). Gelukkig zijn er tussen de kinderen en mij geen beperkingen. Al hebben we, vooral het eerste jaar wel wat opvang dagen gemist, door dat ouders of kinderen klachten hadden en de uitslag van de test moesten afwachten voor ik  weer mocht komen. Mijn gastkinderen zijn tussen de acht en tien keer getest, hun ouders ook, dat vind ik best veel.’

‘Ik werk momenteel 5 dagen per week. Wat veel voor mij is gezien ik een aantal gezondheidsproblemen heb, maar zolang het lukt probeer ik het vol te houden. Ik zorg dan wel dat ik ergens mijn ontspanning en tijd voor mezelf vind, en dat vind ik door wat langer met onze hond te wandelen. Zo kan ik mijn hoofd leegmaken en zit zij ook niet zo lang binnen.’ De Vries heeft in totaal twee opvang gezinnen, met de tweede, waar ze maar 1 kindje heeft, wandelt ze ook regelmatig. Soms met de hond, soms zonder de hond.

DISCLAIMER: Vanwege de coronalockdown is dit artikel niet in Culemborg gemaakt, maar in de woonomgeving van de student zelf.

Over de auteur

Marianne Stelwagen

Ik ben Marianne (Marnie) Stelwagen, 21 jaar oud en eerstejaars student aan de School voor Journalistiek te Utrecht. Ik ben erg geïnteresseerd in muziek en maatschappelijke problemen, een rolmodel daarin voor mij is Tim Hofman. Ik zal over allerlei onderwerpen schrijven!

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.