In een woningnood je huis verkopen: kan dat ook ethisch?

In een woningnood je huis verkopen: kan dat ook ethisch?

Verkocht-sticker op een te-koopbord

De Nederlandse woningmarkt is oververhit, heel veel mensen willen een huis kopen en de frustraties lopen hoog op, maar hoe is dat voor de andere kant? Femy Bos vertelt over haar ervaring met het verkopen van haar huis.

Eind maart hebben wij, mijn man, onze twee kinderen en ik, ons huis in Amsterdam Nieuw-west te koop gezet. We hadden ons huis ruim 7 jaar geleden gekocht dus er stond een behoorlijke overwaarde op. Wij vonden (en vinden) dat in deze oververhitte woningmarkt vaak niet netjes met kopers wordt omgegaan en aangezien er zoveel gegadigden voor één huis zijn heb je als verkoper altijd een machtspositie. Wij vonden het belangrijk om potentiële kopers wel netjes te behandelen en zijn daarom op zoek gegaan naar een makelaar die ook onder kopers hele goede reviews haalde. Daarnaast vonden we het belangrijk dat iedereen een zelfstandige (dus niet tegelijkertijd met anderen) bezichtiging had.

De makelaar verwachtte dat er ongeveer 40 mensen zich zouden aanmelden om ons huis te komen bezichtigen. Helaas waren er na het weekend slechts 12 bevestigingen. Dit viel ontzettend tegen. Het was een trend die sinds 2 weken zichtbaar was in makelaarsland, door de stijgende inflatie en onzekerheden omtrent de oorlog in Oekraïne.

Dit veroorzaakte wel wat stress bij ons. Zouden we ons huis nog wel verkopen? Zouden er genoeg biedingen binnen komen? Wat betekent dit voor het proces? Onze makelaar adviseerde om geen biedingstermijn in te stellen en even af te wachten. Aan het eind van de eerste bezichtigingsdag belde de makelaar om ons een terugkoppeling te geven.

Tot ons grote verbazing vertelde hij dat hij al een bod had liggen en een serieus bod ook. Het lag tachtigduizend euro boven de vraagprijs. Wel zat er een addertje onder het gras. Het bod verliep de volgende ochtend om 11.00 uur. Dit zou betekenen dat we de andere bezichtigingen zouden moet afzeggen, terwijl we juist het principe hadden gesteld dit niet te willen doen, omdat we goed voor ‘onze kopers’ wilde zorgen.

Het eerste gevoel was dan ook om het niet te doen, omdat we onze afspraak wilden nakomen en het niet netjes vonden. Aan de andere kant twijfelden we ook, omdat het wel een heel goed bod was. We voelden ons voor het blok gezet en besloten er een nachtje over te slapen, maar wel de andere mensen die dezelfde dag waren komen bezichtigingen te informeren zodat zij eventueel ook nog konden bieden.

Ook hebben we nog contact gezocht met de bieder en gepolst of hij zijn bod niet iets langer wilde laten staan. Helaas ging hij hier niet mee akkoord en gaf zijn makelaar aan dat hij zeer ‘actief’ was op de huizenmarkt. Eenmaal afgewezen, zou afgewezen blijven.

We waren teleurgesteld dat als je het goed en netjes wilt doen in deze markt, je toch in een positie  wordt gedrukt waarin je keuzes moet maken die dan wel jezelf, dan wel iemand anders schaden.

Na een nacht slapen hadden we, met pijn in ons buik, besloten om toch akkoord te gaan. Het bod was simpelweg te hoog om te laten schieten. Toen we de makelaar belden om dit te vertellen was er echter weer een wending. Een andere kijker had een nóg hoger bod neergelegd. Zij hadden er ook een leuk briefje bijgeschreven dat ze al heel lang op zoek waren naar een huis en heel graag ins ons huis wilden wonen. Dit gaf direct een veel beter gevoel. Al voelden we ons nog steeds erg vervelend over de gang van zaken en het feit dat we onze afspraak niet konden nakomen naar de andere kijkers, gunden we deze mensen ook een huis en realiseerden we ons dat je niet iedereen blij kunt maken.

Helaas liep het toch weer anders. Een week later waren de kijkers nogmaals in het huis en besloten toch van de koop af te zien. Ze kwamen met de, volgens ons smoes, dat het verlaagd plafond in de hal niet kon worden verwijderd en dat dit ze erg tegenviel.

Wij denken dat ze achteraf toch spijt hadden van hun hoge bod, genomen onder hoge druk. Dat wat we juist hadden willen voorkomen! Aangezien we alle andere bezichtigingen hadden afgezegd en de andere bieder geen interesse meer had, moest ons hele proces opnieuw beginnen. Dat was een enorme tegenvaller en gaf ons veel stress.

Het huis is opnieuw op Funda gezet en we hebben opnieuw bezichtigingen ingepland. Dit keer wel met een sluitingstermijn voor de biedingen, omdat we bang waren dat anders hetzelfde zou gebeuren. Uiteindelijk hebben we 2 biedingen gekregen die vlak bij elkaar lagen. We besloten om voor het hoogste bod te gaan, dat vonden we het eerlijkst. Helaas zei ook deze koper na 3 dagen toch weer af. Ditmaal omdat vrienden hem hadden afgeraden in deze tijd van oorlog een huis te kopen. Tot onze grote verbazing, en eigenlijk tegen onze principes in, had de makelaar de nummer 2 nog niet afgezegd. Hij had al een voorgevoel en wilde zekerheid hebben voor ons. Wij hadden hier moeite mee, maar in dit geval pakte het dus heel goed uit. De koper dacht dat hij eerste keus was en was helemaal gelukkig met het huis!

Het hele proces heeft ons ongelofelijk veel (negatieve) energie gekost. Juist omdat we het graag netjes wilde doen voor alle partijen, maar dat de markt dat regelmatig niet toelaat, is wel gebleken.

Over de auteur

Mylène Vermeij

Student journalistiek aan de Hogeschool Utrecht

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.