Festivalzomer: Ruben hoort liever bij de crew

Festivalzomer: Ruben hoort liever bij de crew

Ruben Warris is 21 jaar oud en woont in de Meern. Als bijbaan werkt hij bij een uitzendbureau, die ook naar festivals gaat. Waar de meesten de zogeheten ‘festivalzomer’ het liefst bijwonen op de dansvloer, kun je Ruben vaak vinden tussen de crew. Maar zo heeft hij het graag.

“Toen ik in 2017 de UIT liep was er een promotietent waar een pot met bierdopjes op stond. Je kon raden hoeveel het er waren en dan schreef je je nummer op, zodat je gebeld kon worden als je het goed had. Ik werd gebeld door iemand van een uitzendbureau -terwijl ik me überhaupt niet meer herinnerde dat ik had meegedaan- die me uitlegde hoe het werkte om als inzetkracht te werken. Na de infosessie ben ik naar huis gegaan met een getekend contract. Het was superslimme promotie, voor nieuwe studenten die een baan nodig hebben. Ze belden gewoon iedereen terug, ik had niet eens gewonnen.

Het allerleukste vind ik om te werken bij festivals. Het werken op een festival geeft me een voldaan gevoel. In de kern maak je gewoon mensen blij met de dienst die je aan ze levert. Ik sta liever achter dan in het publiek. Vooral bij weekendfestivals, want daar blijf je overnachten en kun je als je klaar bent met je dienst ook nog in het publiek staan. Dan heb je gewoon een gratis festival! Ik wil graag bij grote (weekend)festivallen werken, of festivallen waar ik als barhoofd kan staan. Zoals bij Lowlands, daar ben ik al een keer geweest, maar zou ik graag nog eens willen werken. Er zijn ook festivals waar ik nog niet heb gewerkt maar dat wel nog zou willen en dat zijn Defqon, Mystery Land en misschien ooit een keer Tomorrowland, maar dat zal nog wel even duren. Het jammere is dat ik bij de eerste coronazomer bij Defqon en Mystery Land zou werken, maar helaas.

Het is heel zwaar werken op zo’n weekendfestival, maar je doet het wel met z’n allen, dus je hebt heel erg het gevoel van saamhorigheid. Op zo’n weekend slaap je 5-6 uur per nacht en werk je 10 uur. Op gegeven moment ben je dus gewoon veel te moe, maar dan trek je elkaar erdoorheen.

Het werk is in de basis niet heel moeilijk, maar hoe langer je er werkt hoe interessanter het wordt. Je krijgt steeds meer verantwoordelijkheden, zoals toen ik op het laatste bevrijdingsfestival de incheck mocht doen. Dan krijg ik backstage bandjes en kan ik zo over het hele festival lopen, moet ik dingen regelen en mensen bellen. Ik vind het wel leuk om ‘the man in charge’ te zijn, anders wordt het, zelfs met al die leuke ervaringen, op een gegeven moment gewoon saai. 

Het werk wat ik nu doe is niet iets waar ik later nog veel mee wil doen, maar uiteindelijk leer je er wel heel veel dingen van die je uiteindelijk nodig heb. Ik word gymdocent en wat je dan leert als barhoofd, het aansturen en motiveren van mensen om toch een taak te volbrengen, daar heb ik dan weer iets aan. Dat was niet bedoeld zo, maar is wel mooi meegenomen. Verder doe ik het voornamelijk omdat ik het gewoon leuk vind.”

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *