Geëvacueerde Nederlanders ontvangen kleding in Hotel Raecks

Geëvacueerde Nederlanders ontvangen kleding in Hotel Raecks

Hassania El Haddad sorteert alle items voordat ze de auto in gaan.

HAARLEM – Dinsdag 21 december haalt Vereniging Delftwijk Hand in Hand winterkleding op, op aanvraag van Nederlandse vrouwen geëvacueerd uit Afghanistan. De evacués verblijven sinds dinsdag in Hotel Raecks, eerder was dit op een boot die aan het Spaarne lag, maar hier was het te koud om langer te blijven.

Luister het audiofragment van Wafae Hammoudi om achter de aanleiding van de actie te komen en hoe de inzameling is gegaan. Onder het audiofragment begint de tekst over het brengen van de kleding bij Hotel Raecks.

Om één uur in de middag staan er al genoeg tassen in het gebouw van vereniging Delftwijk Hand in Hand. Bij binnenkomst wordt er meteen warme chocolademelk en een plakje cake aangeboden. Vijf vrouwen zijn druk in de weer om de laatste volle tassen binnen te halen en andere mensen op hun gemak te stellen. Als er gevraagd wordt of de kleding nog naar de boot gebracht moet worden, vertelt Hassania el Haddad van vereniging Delftwijk Hand in Hand, dat de evacués verplaatst zijn naar Hotel Raecks sinds vanochtend.

Wanneer de allerlaatste vrouw met een grote glimlach en pastel roze hoofddoek een tas vol winterjassen van de laatste mode af levert, begint El Haddad met het inladen van de auto. De Toyota Auris TS zit al bijna vol, terwijl er nog genoeg tassen binnen staan. Hier en daar wordt er nog een tas in de auto gestopt, als de auto uiteindelijk helemaal vol zit kan de tocht naar Hotel Raecks beginnen.

Tijdens de rit wordt El Haddad gebeld door Habib, Habib is een geëvacueerde Nederlander die in 2015 in Nederland gewoond heeft. Hij is na het behalen van zijn Nederlandse paspoort teruggegaan naar Afghanistan, maar door de inval van de Taliban in Afghanistan is hij noodgedwongen terug gehaald naar Nederland via een evacuatie-operatie. Hij moest alles achterlaten, samen met zijn vrouw en kinderen verblijft hij nu in Hotel Raecks. Hij belt om te vragen hoelang het nog duurt. El Haddad vertelt dat het nog maar vijf minuten duurt, terwijl er op de navigatie staat dat het nog tien minuten rijden is. Ze grapt dat vijf minuten voor Habib gelijk staan aan tien minuten. Bij het hotel aangekomen is er precies één parkeerplaats voor de deur vrij. Bij de parkeerplaats wachten Habib en zijn vrouw. De kofferbak van de auto wordt geopend en iedereen helpt mee om de tassen naar binnen te brengen. Bij de deur staan de kinderen van Habib al te wachten. Ze helpen graag een handje mee om alles zo snel mogelijk binnen te krijgen. Wanneer El Haddad vertelt dat ze nog een keer terug moet om spullen op te halen kijken Habib en zijn vrouw geschokt. ‘Is er zoveel opgehaald?’ vraagt hij. El Haddad knikt en stapt snel weer de auto in om de volgende lading op te halen.

Terug bij het gebouw van de vereniging, wordt de auto weer ingeladen. De auto zit voor de tweede keer tot de nok vol en toch staan er nog acht tassen in het gebouw. Voordat Hassania El Haddad weg wil rijden wordt ze onderbroken door een vrouw op skeelers die ze blijkt te kennen, ze praten kort over een musical voor kinderen waar ze samen helpen. El Haddad komt terug bij de auto met een doosje Lindt chocolade. De vrouw op skeelers rijdt al snel weer weg en de tweede rit naar het hotel kan van start gaan. Tien minuten voordat we er zijn wordt er naar Habib gebeld dat we er over vijf minuten zijn. De parkeerplaats is nog steeds vrij en Habib staat nu te wachten samen met zijn kinderen. Ze tillen de tassen naar binnen terwijl Habib buiten blijft staan. Hij wijst naar de auto,

‘Precies zo’n auto heb ik achter moeten laten in Afghanistan’.

De uitdrukking op zijn gezicht vertelt dat het hem nog steeds raakt. Hij vertelt dat ze in de ochtend verplaatst zijn naar het hotel, omdat het op de boot te koud is. Zijn dochter die nog nooit in Nederland is geweest, spreekt al vloeiend Nederlands. Op haar roze slippers loopt ze haar vader achterna. De zon schijnt via de ramen op vader en dochter. Hassania El Haddad is in de tussentijd in gesprek geweest met twee vrouwen, ze zien er typisch Haarlems uit. ‘De mensen hebben geen kasten, dus is er helemaal geen plek voor al deze spullen.’ Zegt een van de vrouwen tegen El Haddad.

‘Kom jij de spullen die niet gebruikt worden anders ophalen en naar de kringloop brengen? Ik heb zelf geen zin om naar de kringloop te gaan?’

Beveelt de vrouw bijna. El Haddad is er stil van maar stemt daarna toch in, ze wisselen telefoonnummers uit en de twee Haarlemse vrouwen die later van de gemeente blijken te zijn vertrekken snel. Er wordt afscheid genomen van Habib en zijn dochter. De lege auto vertrekt, en laat een hotel met dertig geëvacueerde Nederlanders voorbereid voor de winter achter.

Over de auteur

Floortje Hoogkamer

Floortje Hoogkamer, beginnende journalist en een spring-in-'t-veld. Vanaf jongs af aan is ze al nieuwsgierig naar wat de wereld haar te bieden heeft. Ze hoopt dat haar verhalen mensen aan het denken gaan zetten. "Het maakt niet uit welke gebeurtenis je beleeft, alleen hoe je er op reageert!"

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.