Kerstdiner voor ouderen om het leuk te houden

Kerstdiner voor ouderen om het leuk te houden

Mevrouw Makkink zit te wachten, om naar het kerstdiner gebracht te worden.

BEVERWIJK – De kerstdagen staan voor gezelligheid. Wat minder gezellig is, is de nieuwe lockdown. Sinds een paar dagen is die ingegaan. In woonzorgcentrum Huis ter Wijck passen de medewerkers de strengere regels toe. Desalniettemin wordt het voor de bewoners er niet minder leuk door. Per dag mogen de bewoners twee bezoekers ontvangen en met kerst zelfs vier.

Bij binnenkomst van het woonzorgcentrum Huis ter Wijck, staat aan de ene kant van de hal een meneer die verkleed is als kerstman. Hij duwt een grote doos met zwarte snoeren daarin naar buiten. Het is kerstverlichting. Vanavond vindt namelijk het kersdiner in het verpleegtehuis plaats. Wat wel tegenstrijdig is, aan de andere kant van de ruimte zie je een bord hangen, dat je je mondkapje op moet doen. Een medewerker loopt gehaast, om de laatste dingen te regelen.

Een oudere meneer loopt langzaam met zijn rollator naar de lift. Het liftknopje wordt ingedrukt. Wachtend op de lift kijkt hij rond en ziet hij in de ruimte een aantal vrienden, hij zwaait naar ze, maar zijn vrienden zien hem niet. Hij maakt een geïrriteerd geluid. De liftdeuren gaan open en met moeite gaat hij de lift in. Binnenin de lift hangen een aantal posters van eten, wat de bewoners in de kantine kunnen kopen en activiteiten die ze mogen ondernemen. De activiteiten kunnen helaas niet doorgaan. Door de nieuwe lockdown zijn de activiteiten gecanceld. Op acht hoog gaan de lift deuren open. De oude meneer gaat naar de linker hal. Uit de rechter hal komen twee vrolijke verplegers lopen.

In een van die kamertjes in die hal zit Carla Makkink te wachten. De 83-jarige mevrouw zit in een rolstoel, met haar benen omhoog. Rond haar 50e kreeg zij een hersenbloeding, waardoor ze half verlamd is geraakt en sinds een aantal jaar niet meer zelfstandig kan lopen. Haar kamer hangt vol met fotolijstjes van familieleden. Ze staart naar buiten en schrikt een beetje als ze ziet dat ze bezoek heeft. Mevrouw Makkink is nieuwsgierig naar wat er buiten gebeurd. Ze vraagt gelijk bij binnenkomst: ‘Is het koud buiten?’ Als ze hoort dat het buiten vriest, kan ze het niet geloven. Bij de vraag wanneer zij voor het laatst buiten is geweest, kan ze zich dat niet meer herinneren. ‘Ik weet het niet, zo lang geleden al’, zegt ze lachend. Mevrouw Makkink verteld dat het door haar ouderdom en verlamming al lastig is om zelf of met familie iets te ondernemen. De corona regels maken dat alleen maar lastiger. ‘Het liefst ga ik uiteten met mijn familie, want ik vind het eten in het verpleegtehuis niet heel lekker’, geeft mevrouw Makkink toe. ‘Maar door de corona is dat helaas niet mogelijk.’ De klok luidt vier keer en haar aandacht gaat daar heen. ‘Ik kijk geen tv, want daar word ik moe van. Ik kijk de hele dag naar buiten.’ Ze probeert het onderwerp naar een lichter thema te sturen en laat de kerstkaarten zien die ze van familie heeft ontvangen. In een van de kerstkaarten staat ‘lieve tante Carla, als de corona wat minder wordt, komen we langs met lekkere Indische snacks.’ ‘Mijn twee kleinzonen Justin en Donovan zijn pas geweest, ze hadden Risoles (een Indische snack), meegenomen. We hebben dat allemaal opgegeten’, zegt mevrouw Makkink blij. Ze vindt dat ze nog genoeg bezoek krijgt en zich niet eenzaam voelt. ‘Ik heb niks te klagen’, zegt mevrouw Makkink.

Er wordt drie keer zacht geklopt en de deur gaat open. Karin Bruins, medewerker van het woonzorgcentrum, komt naar binnen voor de medicijnronde. ‘Goedemiddag, ik heb uw medicijnen voor straks’, zegt Karin Bruins tegen mevrouw Makkink. Mevrouw Makkink vraagt aan Karin of ze haar omhoog kan hijsen, omdat ze dat zelf niet kan. Van het de hele dag zitten, glijdt mevrouw Makkink telkens meer naar beneden op de rolstoel. Karin bruins wurmt zich achter de rolstoel en helpt mevrouw Makkink. ‘Heerlijk’, zegt mevrouw Makkink opgelucht.

Karin vindt dat de lockdown nog niet opvalt in het woonzorgcentrum. ‘Ik heb er eigenlijk zelf nog niet zoveel erg in de nieuwe lockdown, misschien dat het een soort gewenning is. We hebben het al een keer meegemaakt’, zegt Karin Bruins. ‘De mensen mogen bezoek ontvangen, het verschil met de eerste lockdown, dat scheelt alles natuurlijk.’ Ze betrekt mevrouw makkink erbij. ‘Vanavond is het kerstdiner. Het is altijd best feestelijk, lekker, gezellig en leuk voor de ouderen. Dus dat is een happening. En met de kerst hebben ze nog een kerst brunch, dat georganiseerd wordt vanuit de afdeling.’

‘Bewoners mogen bezoek ontvangen, dat scheelt alles.’

‘Omdat er wel bezoek mag blijven komen, denk ik dat het wel meevalt met de eenzaamheid. De eerste keer was het natuurlijk een drama. Moesten ze voor het raam zwaaien en was dat verschrikkelijk.’ ‘Er zijn natuurlijk wel activiteiten die niet door gaan, dat valt natuurlijk tegen. Maar wij proberen zoveel mogelijk wel te doen. Dat hebben we geleerd van de eerste keer. Dat mag nooit meer gebeuren. Er zijn ook echt mensen achteruitgegaan of overleden door eenzaamheid, dat weet ik echt zeker’, zegt Karin bruins.

Mevrouw Makkink wordt naar de benedenzaal gebracht voor het kerstdiner. Een mevrouw is helemaal netjes aangekleed en opgemaakt. In de keuken staat parelhoenfilet te wachten, je kan het al ruiken.

Over de auteur

Shannon Knaap

Shannon Knaap, Haar droom is om in Azië correspondent te worden en dan specifiek Zuid-Korea. Deze fascinatie is ontstaan door de televisie drama's die ze daar maken. Ook is Shannon druk bezig met Koreaans leren. Eerder is ze afgestudeerd aan de theateropleiding, maar heeft meer nieuwsgierigheid ontwikkelt om achter dingen te komen. Voor informatie over theater, Azië en creatieve dingen moet je bij haar wezen. "안녕하세요" - Shannon

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.