We weten veel te weinig over ballroom culture

We weten veel te weinig over ballroom culture

Ik kan mij nog goed herinneren dat mijn beste vriendin en ik vier jaar geleden op het nummer ‘Vogue’ van Madonna door de woonkamer paradeerden. Samen beeldden wij ons in dat we op een catwalk liepen; inclusief pokerface en attitude. Sinds ‘Vogue’ in 1990 een nummer 1- hit werd in de Verenigde Staten, is het altijd een klassieker gebleven. Niet gek dus dat toen mijn vriendin het nummer op een middag in 2018 aanzette, ik het meteen herkende. Nooit had ik ernaar gezocht of aan gedacht. Ooit besloten mijn hersenen – blijkbaar – het nummer op te slaan.

In haar videoclip Vogue zien we Madonna lopen over een imaginairy catwalk, dansend in geometrische en gestileerde bewegingen. Tijdens de dans imiteert ze diverse poses van modellen, haar blik gefocust en ietwat sensueel. Door haar elegante manier van het verwisselen van pose lijkt haar lichaam bijna vloeibaar. Mensen kwamen plots in aanraking met iets totaal nieuws. De dansstijl – ook wel voguing genoemd – ontving mainstream bekendheid. Altijd heb ik gedacht dat voguing hét product was van Madonna, de baby van haar vrouwelijkheid en haar creativiteit. Totdat ik een paar maanden geleden kennismaakte met iets prachtigs. Iets wat decennialang voor velen mensen onder de radar lag: de ballroom culture.

Ballroom, toen nog bekend als underground ball culture, ontstond in 1970 in Harlem, New York en is historisch gezien een plek voor Afro-Amerikaanse en Latino jongeren uit de queer community. Eind september vorig jaar stuitte ik op de Netflix serie Pose waarin die community centraal staat. In de serie wordt de New Yorkse ballroom scene van de jaren ‘80 en ‘90 uitgebeeld. Pose is belangrijk omdat het de geschiedenis van de queer community vertelt vanuit een zwart-bruin perspectief. Deze verhalen zijn essentieel om moderne LGBTQ-bewegingen te begrijpen en te zien waar zij vandaan komen. Vanaf aflevering één werden mijn ogen en oren meegenomen in glamoureuze en indrukwekkende ballroom avonden. In de balls zijn competities te zien waarin voornamelijk homoseksuele jongeren, drag queens en transvrouwen in verschillende categorieën tegen elkaar strijden. Op die avonden is ook de dansstijl voguing geboren. Ik zou het geweldig vinden om de vrije sfeer van de bals ooit zelf te proeven en in één van de New Yorkse clubs te staan. Door de serie Pose begon mijn theatrale hart sneller te kloppen en na elke aflevering die ik verslond, deed ik steeds een stukje meer research naar de ballroom culture.

Achter de pracht en praal van deze cultuur schuilen aangrijpende verhalen. Thema’s als de Aidsepidemie, racisme, homofobie en transfobie zijn onlosmakelijk verbonden met de levens van de ballroom community in de jaren ‘80. Verschillende community members laten dan ook van zich horen en vormen activistische groepen. De bals waren niet alleen een ontsnapping aan de echte wereld maar boden ook ondersteuning aan een gemeenschap van Amerikanen die zich door de maatschappij in de steek gelaten voelden. In Pose zie je hoe de woorden van familieleden trauma’s hebben aangericht bij de personages. Uit die trauma’s zijn gedachtenpatronen ontstaan waar zij steeds weer tegen moeten vechten. Veel ballroom jongeren zijn op vroege leeftijd door hun ouders uit huis gezet. Binnen de community vinden zij de waarde van familie terug door het vormen van zogenaamde ‘huizen’ geleid door een ‘papa’ of een ‘mama’. Van hen ontvangen zij een dak boven het hoofd, ouderlijke liefde en zorgzaamheid, maar bovenal de support die zij thuis niet kregen. Voorbeelden van bekende huizen zijn The House of Ebony, The House of Aviance en The House of Xtravaganza. Veel talenten uit de dans en fashion wereld zijn afkomstig uit één van de vele ballroom huizen.

De dansstijl voguing die ik eerder aanhaalde is een groot voorbeeld van de invloed van de ballroom culture op de wereld. Toch is het echt nog maar het topje van de ijsberg. Er is nog zoveel meer te vertellen maar dat zou deze column te lang maken. De afgelopen maanden heb ik grootse waardering gekregen voor de ballroom culture. Ik vind het dan ook bizar dat zo weinig Nederlanders van deze cultuur afweten. Geschiedenislessen leren ons honderduit over het welvarend Amerika en haar invloed op de wereld maar missen daarmee één belangrijk kenmerk; het land laat je in de steek wanneer je anders bent.

Godzijdank heeft de ball room community verstoten jongeren toch een plek in de wereld gegeven en daarom is deze cultuur er eentje waar we over zouden moeten leren. Als wij mensen toch eens kennis over de geschiedenis en de impact van de ballroom culture mee hadden gekregen, zou de drag scene minder belachelijk worden gemaakt maar was er meer begrip geweest. Mijn bewondering is simpelweg een resultaat van wat meer mensen zouden moeten doen; eens in andermans schoenen stappen. De ballroom members uit de jaren ‘80 hebben de pijn, afwijzing en eenzaamheid uit hun leven getransformeerd in kracht, creativiteit en activisme voor de generaties na hen. Een legacy als deze is onbetaalbaar en Madonna is er niks bij.

Over de auteur

Luna Potters

Luna Potters is woonachtig in Katwijk aan Zee en Journalistiek student aan de Hogeschool Utrecht. Al sinds klein duikt zij graag in de belevingswerelden van anderen door middel van het lezen en het schrijven van verhalen. Een luisterend oor zijn en mensen in contact brengen met hun emotionele kant is belangrijk voor Luna. "When someone shows you who they are believe them; the first time." - Maya Angelou

1 reactie

  1. Tom

    Drop the MICCCCC

    Antwoord

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *