Tweevoudig Paralympisch kampioen Marc Evers over zijn carrière als paralympisch sporter

Tweevoudig Paralympisch kampioen Marc Evers over zijn carrière als paralympisch sporter

HILLEGOM-Hij is tweevoudig paralympisch kampioen, won vier keer een wereldkampioenschap en pakte de titel op negen Europese kampioenschappen. Marc Evers is een absoluut fenomeen in de kampioenschappen zwemmen voor verstandelijk beperkte sporters. Marc heeft autisme, maar desalniettemin is hij een gedisciplineerde jongen met ongelofelijk veel doorzettingsvermogen. Na de teleurstellende spelen van 2021 in Tokyo is hij gemotiveerder dan ooit om nog één keer te stralen op de paralympische spelen van Parijs in 2024.

‘Vanaf mijn negende ben ik echt begonnen met zwemmen. In het begin was het voornamelijk nog voor de lol, maar later merkte de trainer op dat ik talent bleek te hebben. Tot mijn achttiende ging ik naast het zwemmen ook naar school. Dit veranderde toen mijn school besloot om alleen maar leerlingen met een laag IQ te begeleiden. Het zwemmen ging op dat moment zo goed, dat ik samen met mijn familie en mijn trainer serieus aan het nadenken was om alles op het zwemmen te gooien. London 2012 was het eerstkomende grote toernooi en ik dacht van: we kunnen het gewoon proberen waarom niet. Dit was de beste beslissing uit mijn leven. 31 Augustus 2012, het is nog steeds de mooiste dag van mijn leven en ik vergeet die dag nooit meer. Ik stond daar in London om de 200 meter rugslag te zwemmen. Ik zwom met een wereldrecordtijd naar de gouden medaille en ineens was ik paralympisch kampioen. Het blijdschapsgevoel na de wedstrijd valt met geen woord te beschrijven zo blij was ik. Het was gewoon echt absurd. Toen ik thuiskwam was het hele dorp ontploft. Iedereen was opzoek naar mij en feliciteerde me met de fantastische resultaten in London. Na de geweldige spelen van 2012 in London zijn we keihard gaan trainen voor de paralympische spelen van 2016 in Rio de Janeiro. Ook deze spelen verliepen fantastisch. Ik won goud op de 200 meter wisselslag, zilver op de 100 meter rugslag en brons op 100 meter schoolslag. Ondanks dat deze spelen ongekend waren voor mij verliepen, konden ze niet tippen aan de spelen van 2012 toen ik er voor het eerst stond, maar ook deze spelen blijven voor altijd in mijn gedachte. Na de spelen van Rio zijn we hard gaan trainen voor de spelen van Tokyo in 2020. Tussentijds won ik tijdens de Europese kampioenschappen in Dublin nog één keer goud op de 100 meter rugslag en één keer goud op de 100 meter vlinderslag. De spelen van Tokyo werden dankzij corona een jaar uitgesteld. Ik moest tijdens het coronajaar blijven trainen. Dit lukte en in 2021 mocht ik meedoen aan de spelen van Tokyo. De spelen van Tokyo verliepen echter verschrikkelijk voor mij. Vanwege corona was er geen publiek toegestaan en moest je afgezonderd in een hotelkamer leven. Zelfs mijn familie moest ik missen. Dit was iets wat me verschrikkelijk veel pijn heeft gedaan. Mijn familie heeft zo’n grote rol in mijn leven en mijn carrière gespeeld. Zonder hen was ik nooit zo groot geworden. Je kan wel onwijs veel zelfvertrouwen hebben, maar zonder mensen die achter je staan kom je nergens. Dat zij er dan ook niet bij mochten zijn zorgde voor veel prikkels. Ook werd ik tijdens mijn verblijf in Tokyo ziek. Dit alles bij elkaar heeft ervoor gezorgd dat ik niet het niveau kon halen wat ik gewild had. Ik won geen medailles, daardoor had ik echt het gevoel dat ik vijf jaar lang voor niks had getraind. Ik was inmiddels al 30 jaar, maar ik wilde mijn carrière niet op deze manier afsluiten. Ik ben altijd al een doorzetter geweest. Ik ben van ver gekomen en ik heb al vaak zat moeilijke dingen in mijn leven meegemaakt, maar ik ben er altijd weer sterker uit gekomen. Ik weet dat het niveau elk jaar weer een stukje hoger wordt en dat ik elk jaar weer een jaartje ouder word, maar ik denk dat ik met mijn mentaliteit en doorzettingsvermogen een behoorlijk eind kan komen. Ik zie wel hoe het loopt. Misschien haal ik het wel of misschien haal ik het niet, maar dan weet ik in ieder geval wel dat ik er alles aan gedaan heb om mezelf na de spelen van Tokyo te herpakken.’

Over de auteur

Jorn de Haas

Jorn de Haas is student op de hogeschool Utrecht. Al vanaf zijn 7de jaar wil Jorn journalist worden. In het begin was Jorn voornamelijk geïnteresseerd in de sportkant van de journalistiek, op latere leeftijd ontstond zijn interesse voor de politiek. Hij is de opleiding ingegaan met de gedachte: 'Als je in een doel gelooft zal je dat doel ook bereiken'.

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.