Een dagje mee met PicNic

Een dagje mee met PicNic

HAARLEM | Een vroege ochtend in de Picnic Hub Haarlem, waar tosti’s worden gegeten, wordt gelachen maar vooral hard en economisch gewerkt wordt.

Het is regenachtig en mokkend met capuchons en paraplu’s staan de Picnic runners te wachten op hun eerste shift. Wanneer Joghem-Jan, filiaalmanager van de Haarlemse Picnic filiaal, de deur opent van de Hub slaakt de groep een zucht van opluchting. Het is warm in de Hub en de 36 EPV’s (Electric Picnic Vehicle) staan al in de stopcontacten op de runners te wachten. Er wordt gekletst wanneer de dertien runners hun eigen natte jassen uitrekken en deze inruilen voor hun witte overhemden en rode regenjassen.

Het magazijn, die net zo groot is als een voetbalveld, wordt verlicht met TL-balken en een grote verlichte rode kubus in het midden. Er staan vier grote blauwe laadtafels, waar de EPV’s tegenaan worden gereden en zo worden ingeladen. Verschillende rode en grijze kratjes worden via rekken in het wagentje geschoven en zo is de EPV klaar voor zijn eerste trip van de dag.

‘In één EPV worden zo’n achttien adressen gevuld binnen een bezorggebied. In de rode kratten worden alle houdbare producten gevuld en in de grijze kratten komen de koelingsproducten die dan ook weer koud worden gehouden in het koelingsrek’ vertelt Bas de Jongh, runner en trainer van het Picnic filiaal. ‘Zo moeilijk is het werk als een runner en trainer niet. Tijdens een trip is vooral rijden en thuisbezorgen. Wanneer ik hier op thuisbasis sta gaat het er vooral om dat er zorgvuldig en vooral netjes gewerkt wordt. Zo zorg ik ervoor dat het afval goed gescheiden wordt en dat de EPV’s klaar zijn voor vertrek. Door al het voorwerk dat wordt gedaan ben je hier ook al weer snel klaar met het inladen en gaat alles een stuk sneller’

Dit voorwerk waar Bas over vertelt wordt gedaan op het hoofdkantoor van Picnic, waar ze de bezorgroutes uitstippelen en zo zorgen voor de kortste route per wagen. Elk kratje krijgt een QR-code die de runners weer kunnen scannen via een Picnic divice. ‘Deze vertelt dan precies welke kratjes bij welk adres horen’.

Om 7 uur precies vertrekken de eerste negen runners met hun EPV’s naar de juiste bezorggebieden. Ondanks dat er een lekker achtergrondmuziekje speelt in de Hub is het toch een stuk stiller. Wel worden de overige wagens al klaargestoomd voor de volgende trips die komen gaan en wordt er na elke wegrijronde ‘een schoonmaakronde’ gedaan. Hierbij worden de gebruikte plastic tasjes en petflessen één voor één in de grote groene en gele containers gegooid die tegen de muur van het magazijn staan. ‘Zo scheiden we het afval en zorgen we voor een mindere CO2 uitstoot, want daar staan we ook bekend om’ vertelt Joghem-Jan.

‘De terugkomst na een trip voelt eigenlijk een beetje als een competitieve wedstrijd, hoe korter de trip hoe langer je een pauze krijgt’ vertelt Jane, runner, met een lach wanneer ze in de kantine neerploft op de grote rode hoekbank. De pauzeruimte stroomt ondertussen al aardig vol en de tosti apparaten staan al op de hoogste standjes, het zijn er vijf welgeteld. ‘Hier moet je niet raar van opkijken hoor. Elke dag gaan hier wel een stuk of honderd tosti’s doorheen, dus ook om 8 uur staan de apparaten op volle toeren te branden’ zegt Jane. ‘Ik zeg weleens tegen mijn vriendinnen, als je geen tosti’s lust hoef je niet bij Picnic te komen werken’ vult haar collega Simone aan.

Over de auteur

Anouk von Scheven

Anouk, 18 jaar, woont in de mooie havenstad IJmuiden. Met haar hart op de tong en iets te harde schaterlach probeert ze haar weg te vinden in de journalistieke wereld. "Ik hou eigenlijk niet zo van werken, maar als het me leuk lijkt moet het wel lukken"

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.