De dag tegen homofobie is nog steeds nodig: ‘ik ben oké met queer personen, maar ze mogen geen kinderen krijgen’

De dag tegen homofobie is nog steeds nodig: ‘ik ben oké met queer personen, maar ze mogen geen kinderen krijgen’

De bijeenkomst in Den Haag in het kader van de dag tegen homofobie, transfobie en bifobie

Bijna 20 procent van alle jongeren willen geen homo als vriend. 29 procent van de samenleving vindt het aanstootgevend als een mannenkoppel elkaar zoent, ten opzichte van 11 procent bij heterokoppels. De lijst van cijfers gepubliceerd door Movisie is eindeloos. In Den Haag is er op de dag tegen homofobie, transfobie en bifobie een kleinschalig evenement georganiseerd door The Hangout 070, waar wordt stilgestaan bij wat het betekent om queer, dus lid van de LHBT+ gemeenschap, te zijn.

Dit is het verhaal van Lucas*, een bezoeker van het evenement. Hij is zelf een queer persoon van kleur en vertelt waarom een dag zoals deze voor hem belangrijk is.

Je bent nu in Den Haag bij een evenement in het kader van de dag tegen homofobie, transfobie en bifobie. Wat vindt hier precies plaats?

‘Dit is een plek waar verschillende mensen kunnen spreken over hun eigen ervaringen in Den Haag als een queer persoon. Niet alleen als queer zijnde, maar ook als een queer persoon van kleur of een queer persoon met een moslimachtergrond. We praten hier met elkaar over wat dat betekent voor ons.’

Vertel, wat betekent het voor jou om queer te zijn?

‘Queer zijn betekent voor mij, vrijheid. Om binair te leven voelt voor mij als een opgesloten leven. Om buiten de bestaande hokjes te treden en het vermogen te hebben om te zijn wie ik wil zijn, om te liefhebben wie ik wil, dat betekent alles voor mij.’

En wat draagt zo’n bijeenkomst als deze daaraan bij?

‘Voor mij heeft zoiets heel veel waarde, zo kom je in contact met mensen die allerlei verschillende achtergronden hebben. Ik kom zelf uit Aruba, wat een erg klein land is. Hier ontmoet ik ook mensen uit bijvoorbeeld Latijns- of Noord-Amerika, dat is echt een speciaal gevoel. Zoveel verschillende mensen uit zoveel verschillende plekken van de wereld, maar toch allemaal deel van dezelfde community. Dat heb ik nooit ervaren toen ik nog thuis woonde. Het is belangrijk dat deze groepen elkaar leren kennen, een community vormen.’

Want hoe helpt zo’n community jou?

‘Zelf heb ik een slechte gewoonte om mezelf te isoleren als ik me slecht voel. Dit soort evenementen zijn een goede manier om mij uit mijn schulp te trekken. Een soort wake up call van “hey, je bent niet alleen.” Mensen om je heen hebben die je steunen is voor iedereen cruciaal, maar helemaal als je deel uitmaakt van een gemeenschap die nog elke dag veel haat over zich heen krijgt.’

Vandaag, 17 mei, staan we stil bij die haat die de LHBT+ gemeenschap ondergaat. Waarom denk jij dat het belangrijk is dat er een dag zoals deze bestaat?

‘We zien steeds meer queer persoonlijkheden op tv en we luisteren meer naar muziek van queer artiesten. Daardoor krijgen mensen het idee dat het is geaccepteerd, dat homofobie bijna geen ding meer is. Maar dat is zeker niet het geval. Je ziet het elke dag met het geweld wat queer mensen moeten doorstaan, helemaal als je een queer persoon van kleur of een transgender persoon bent. Een dag die dit geweld herkent en erkent, vind ik heel belangrijk. Het is nog een groot probleem en er moet wat aan gedaan worden.’

Zou je een moment willen beschrijven waarbij jij in aanraking bent gekomen met homofobie?

‘Ik ben geboren op Aruba, maar mijn hele familie komt uit de Dominicaanse Republiek, daar zijn veel mensen diep christelijk. In mijn eigen familie heb ik dus veel homofobie moeten meemaken. Zo was ik een keer met mijn familie, terwijl ze aan het praten waren over de queer gemeenschap. Ik hoorde ze dingen zeggen als “Ja, ik ben oké met queer personen, maar ze mogen geen kinderen krijgen.”

Ik heb het ook ervaren bij mijn vrienden, bijvoorbeeld mijn heterovrienden die ik op de universiteit heb leren kennen. Als ik ze vroeg om een keer mee te gaan naar een queer feestje, werd er niet positief gereageerd. Maar ik moest wel altijd bereid zijn om naar een heterobar te gaan. Je merkt het in de kleine dingen.’

Waar haal je dan je kracht uit om, ondanks de homofobie, toch je queer zijn te omarmen?

‘Eén ding is dit. Dit soort evenementen, daar haal ik enorm veel kracht uit. Maar ook in de verhalen van andere queer personen. Ik kijk bijvoorbeeld veel documentaires over hoe queer mensen leven in een tijdperk of plek waar queer zijn misschien wel je leven kan kosten.

Die verhalen horen en te zien hoe deze mensen dat hebben overwonnen, dat geeft mij de kracht om te zeggen: als zij het kunnen, kan ik het ook.’

*Wegens persoonlijke redenen wil Lucas niet met zijn echte naam in het stuk, de naam is wel bij de redactie bekend.

Over de auteur

Batja Sternal

Als eerstejaarsstudent journalistiek uit Zoetermeer vind ik het interessant om me te verdiepen in politieke en maatschappelijke kwesties. In mijn vrije tijd vind ik het leuk om muziek te maken en uit te gaan met vrienden. In de toekomst zou ik het heel gaaf vinden om te kunnen werken als onderzoeksjournalist of documentairemaker.

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.