‘Het is iets wat ik nooit meer hoop mee te maken en niemand toe wens.’

‘Het is iets wat ik nooit meer hoop mee te maken en niemand toe wens.’

Beeld: Senna Jansen

Den Haag staat bekend als muziekstad, elk weekend staan de clubs vol met feestende mensen. In het uitgaansleven komen helaas ook risico’s kijken. De laatste weken is het veel in het nieuws te zien dat mensen gedrogeerd worden met een naald. Drogeren is iets wat namelijk veel voorkomend is in het uitgaansleven. Caitlin (19) is een van de feestgangers waarbij het op een avond weleens volledig mis is gegaan.

‘Het was een vrijdagavond en ik begon de avond zoals elke andere, met een vriendin bij haar thuis. Wij drinken altijd een beetje in en gaan onderweg naar het centrum van Den Haag. Daar gingen we in de rij van onze vaste club staan en toen we eenmaal binnen waren voelde het anders dan normaal. We herkenden niemand, de mensen waren ouder dan normaal en er hing een stille sfeer. Na een tijdje zijn wij drankjes gaan bestellen bij de bar, twee Bacardi cola zoals wij dat altijd doen. Mijn vriendin en ik hadden een ongeschreven regel dat de een bestelt en betaalt, waarna de ander de drankjes meteen pakt. Ik bestelde twee drankjes en toen deze op de bar werden gezet greep ik in mijn tas om mijn portemonnee te pakken. Dit zou het moment moeten zijn geweest dat ik de drankjes niet in het oog had en er iets in mijn drankje is gegooid. Ik ben hier niet zeker van, maar dit zou het enige moment kunnen zijn geweest dat het fout ging.

Zwarte vlekken

Ik betaalde en toen pakte mijn vriendin zoals altijd snel de drankjes op. Wij hebben deze opgedronken en zijn elkaar toen uit het oog verloren. Op dit moment begon ik mij niet goed te voelen en begonnen er zwarte vlekken in mijn herinneringen van die avond te ontstaan. Ik weet dus ook niet precies meer wat ik voelde, ik weet wel dat ik ontzettend licht in mijn hoofd werd. Ik heb al eens eerder een paniekaanval gehad in de club, maar nooit zonder reden en op deze manier. Ik liep even naar de toiletten op de volgende verdieping, normaal kom ik dan weer rustig bij. Ik appte mijn vriendin en zij kwam eraan om mij naar buiten te helpen voor wat frisse lucht. Blijkbaar ben ik toen de laatste treden van de trap gevallen en had ik mijn lichaam niet meer onder controle. Ik voelde mij al slecht, maar toen begon er een paniekaanval door de pijn in mijn benen en rug van de val. Ik bleef hangen in deze paniek en ik werd erg benauwd.

Hyperventileren

Mijn vriendin en ik werden de club uitgezet, omdat het volgens hen beter was dat wij gingen. Wij hadden inderdaad naar huis moeten gaan op dat moment, maar mijn onderbewustzijn vertelde me dat het de vorige keer bij een paniekaanval na een tijdje beter ging en dit nu vast ook zo zou zijn. Alleen ging het juist steeds slechter en begon het hyperventileren erger te worden tot op het punt dat ik niet meer kon praten. Voorbijgangers vertelden mijn vriendin dat ze 112 moest bellen en zij hielpen om mij rustig te houden, maar ik wilde steeds weglopen terwijl ik dit niet kon. Mijn vriendin heeft politieagenten aangesproken en na een tijdje stonden er acht politieagenten om mij heen om mij in bedwang te houden. Niemand mocht meer bij mij, mijn vriendin namen ze niet serieus en wilden ze niet aanhoren.

‘Wanneer ga je eens normaal ademen?’

Toen kwam de ambulance en ging alles heel snel. Ik kan mij niet goed meer herinneren wat de hulpverleners hebben gedaan in de ambulance. Wel weet ik dat ze niet hebben getest of ik gedrogeerd was. Ook bleef de hulpverlener de volgende zin steeds herhalen: ‘Wanneer ga je eens normaal ademen?’. En daarbij zeiden de agenten en hulpverleners dat wij gewoon teveel gedronken hadden. Mijn vriendin probeerde ze te vertellen dat zij het idee had dat ik gedrogeerd was, hier werd niet op gereageerd. Toen reden zij plotseling weg en was ik op de spoedeisende hulp. Ik kwam weer terug op mijn normale ademhaling en ik kon mij niet veel meer herinneren van de rit. Ik lag vast aan een bed en ik werd losgemaakt. Als ik een stukje kon lopen mocht ik van de hulpverleners weer gaan. Ik kon redelijk lopen want ik had niet veel gedronken en ik had vooral veel pijn in mijn lichaam. Toen werd ik eigenlijk midden in de nacht op straat gezet en ben ik naar mijn vriendin in de stad toe gelopen.

Al hoewel veel momenten deze avonden voor mij zwart waren, was het toch een erg angstige en aparte situatie. Ik kan iedereen alleen maar adviseren om te allen tijde op je drankje te passen en naar je gevoel te luisteren. Zorg altijd dat je fijne mensen om je heen hebt en ga naar huis als je je anders voelt dan normaal. Daarnaast ben ik enorm geschrokken van de reacties van de hulpverleners en hoop ik dat hier zorgvuldiger mee om wordt gegaan bij anderen. Het is iets wat ik nooit meer hoop mee te maken en niemand toe wens.’

*de achternaam van Caitlin is bekend bij de redactie, maar wordt niet gedeeld wegens privacyredenen

Over de auteur

Senna Jansen

Hi! Ik ben Senna Jansen, ik ben 18 jaar oud en ik ben eerstejaars student aan de School voor Journalistiek. Ik ben geboren en getogen in Den Haag en ik weet dan ook veel over deze turbulente stad. Ik ben geïnteresseerd in vele diverse onderwerpen. Van muziek, film en tv tot misdaad en politiek, ik heb zin om hier meer over te weten te komen!

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *