Kansenongelijkheid en achterstanden in het onderwijs: “Afgelopen vijftien jaar was een absolute ramp”

Kansenongelijkheid en achterstanden in het onderwijs: “Afgelopen vijftien jaar was een absolute ramp”

Gerard Verhoef

Gerard Verhoef zit inmiddels al 12 jaar in het bestuur van Beter Onderwijs Nederland, een vereniging die zich inzet voor de verbetering van de Nederlandse onderwijskwaliteit. Al jaren constateren niet alleen Verhoef, maar ook vele andere leraren en betrokkenen in het onderwijs een daling in de onderwijskwaliteit. Ook het Rijk ziet deze ontwikkeling en probeert het probleem al langer op verschillende manieren aan te vallen: Zo werd in februari bekend dat de toelatingseisen van de pabo tijdelijk versoepelt werden, om op die manier het lerarentekort tegen te gaan. Waar de overheid verbetering ziet, zien Verhoef en BON de bui al hangen. 

‘Mijn grote frustratie is dat er geen zak gebeurt. De wetten worden niet verandert. En als er iets verandert, dan lijkt het alleen maar slechter te worden. Bijvoorbeeld met de toegangseisen van de pabo, die nu worden versoepelt. Want “anders kunnen we zo weinig pabo studenten binnenhalen”. Ik zie overal in het onderwijs, en ook op mijn eigen school, dat deze vernieuwingen in de verkeerde richting gewoon rustig doorgaan. Want dat levert schijnbaar organisatorische eenvoud op: Je hebt misschien minder vakdocenten nodig als je veel doet met coaching, projecten en dat soort dingen. 

Ik heb goede hoop dat Dennis Wiersma (Minister voor Primair en Voortgezet Onderwijs) het gaat verbeteren. De laatste vijftien jaar was natuurlijk een absolute ramp. En ja, het is ook bijna onmenselijk om van Dennis Wiersma te verwachten dat hij datgene wat kapot gemaakt is echt serieus gaat omdraaien. Ik heb vertrouwen in de man, opmerkelijk veel eigenlijk want ik ben zo cynisch als de pest als het gaat om politici, maar het is vooral een kwestie van hoe het politieke spel gaat zijn. Én wat de kracht is van de sectorraden en de kleilaag. 

Kansenongelijkheid is eveneens een extreem belangrijk onderwerp binnen het onderwijs. Maar ook dat los je op door goed onderwijs te geven. De kinderen die uit kansarme situaties komen hebben het meest ellende aan allerlei onderwijsvormen waarbij ze zelf dingen moeten uitzoeken of projectgroepjes moeten vormen, noem het allemaal maar op. Die kinderen hebben gewoon behoefte aan klassikaal, helder, duidelijk en betrokken les. En van dat hele “middenschool-idee” begrijp ik al helemaal niets. Waarbij kinderen de eerste twee jaar van het middelbaar onderwijs op gelijk niveau les krijgen. Het idee is dan dat kinderen in Nederland “te snel” worden geselecteerd, dus moet die selectie schijnbaar later. Maar het gevolg is dat datgene wat er eigenlijk in groep zeven en acht al gebeurt, een grotere kloof veroorzaakt tussen de kansarme kinderen en kinderen die boven het Nederlandse gemiddelde scoren. Want als docent zou ik niet weten hoe ik dan passend onderwijs zou moeten bedienen. Het lijkt mij veel beter om ervoor te zorgen dat kinderen die misschien niet zo hoog scoren aan het einde van groep acht, een iets lager niveau aangaan op de middelbare school. Met als voorwaarde dat ze continu gemonitord worden, om te kijken of een stap omhoog haalbaar is. Op welk moment dan ook. Het is gewoon belangrijk dat de lat hoog gelegd wordt voor kinderen. Als ik recentelijk hoorde wat er in het basisonderwijs “gewoon” was bij kinderen die uit moeilijke situaties komen, was het vooral zo dat je er lief voor moest zijn en er niet teveel eisen aan moest stellen. Want ze hadden het al zo moeilijk.

Achterstanden inhalen is natuurlijk niet eenvoudig te doen. Maar ik denk wel, dat als men écht zou willen, en men stopt met allerlei moderne pedagogische en didactische concepten, dat er dingen beter kunnen. Ik denk ook echt dat de kennis aanwezig is om dingen te verbeteren. Alleen, mensen willen het niet. Het heeft ook te maken met de moderne onderwijzers die van de nieuwste pabo opleidingen afkomen, want die hebben gewoon ideologische idioterie over de manier van onderwijzen opgebouwd. Ik heb zelf op de pabo gewerkt, ik ken het van binnenuit, en het klopt gewoon niet. Beste bedoelingen allemaal hoor. Maar nogmaals, ik denk dat als er echt een wil zou zijn, dat er meer mogelijk is dan dat sommige mensen denken.’ 

Over de auteur

Thomas Korsten

Hey! Ik ben Thomas Korsten, en ik ben student Journalistiek aan de Hogeschool in Utrecht. Voordat ik hier kwam te studeren, was ik werkzaam als redacteur bij de Formule 1 nieuwssite GPblog.com. Tegenwoordig deel ik ook nog andere creatieve content op mijn eigen sociale media kanelen!

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.