Jonge artiesten in een uiteenvallende culturele sector

Jonge artiesten in een uiteenvallende culturele sector

Je bent jong, artistiek en actief in het culturele werkveld en wil het liefst elke dag optreden. De culturele sector is met een snel tempo aan het krimpen en theaters waar jij in wil spelen hebben het zwaar door het niet optimaal kunnen gebruikmaken van hun capaciteit. Dit is de realiteit voor Dyinta Papôt, Twan Bosschaart en Luuk Ransijn.

Vanaf maart hebben de theaters te maken gekregen met alle corona-maatregelen. Hierdoor is er  forse oplopende coronaschade. In veel theaters is er personeel ontslagen, zijn er voorstellingen volledig geannuleerd en is er weinig financiële steun.

Hoewel dit vreselijk is voor de sector, is er ook hoop. Een nieuw generatie artiesten vertelt over hoe zij deze crisis ervaren en hoe zij ondanks alles nog steeds een vurige drang hebben om hun kunstvorm uit te voeren en te laten zien.

Luuk Ransijn

Luuk woont in Alkmaar en is al meerdere jaren actief als theatermaker. De 20-jarige artiest doet mee aan verschillende cabaretfestivals waaronder het Amsterdams Studenten Cabaret Festival, het Groninger Studenten Cabaret Festival en het Griffioen De Stoep Cabaret Festival, waar hij het al tot de finale heeft volgehouden. Ook heeft Luuk zijn eigen voorstelling die hij op verschillende locaties speelt.

Aangezien Luuk in kleinere zalen speelt kon hij al vrij snel weer optreden. Doordat er minder bezoekers in die zalen passen kon er dus makkelijker aan de ‘maximaal 30 personen’ regel worden voldaan. De voorstellingen gingen door met veel minder publiek dan normaal. Dit bracht een veel intiemere setting, wat een andere vorm is dan waar Luuk normaal in speelt, maar zorgde er wel voor dat zijn voorstelling anders werd ervaren.

Toch werd er veel geannuleerd, waaronder de finale van het Griffioen De Stoep Cabaret Festival. Over de krimpende sector zegt Luuk: ‘Ik ben bang dat er niet genoeg plek overblijft waar mensen zich kunnen ontwikkelen. Dan zullen we dat pas later ontdekken. Als kleine artiesten niet groot meer kunnen worden dan heb je uiteindelijk niks meer’.

Dyinta Papôt

 

Ze is nog maar 19 jaar, komt uit Castricum en timmert al hard aan de weg als danseres. Dyinta danst al jaren bij de 5 O’Clock Class van de Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten en volgt daar sinds dit jaar de opleiding Docent Dans. Voor dansers is het fysieke aspect heel belangrijk, omdat dat de basis van hun vak is. Als dat dan ineens wegvalt is het moeilijk om te acclimatiseren. “Ik had 3 dagen per week les via Zoom. Dat was heel moeilijk, omdat je in een kleine ruimte zit en niet de energie hebt van andere mensen. Je bent veel meer op jezelf gericht. Ik heb wel veel gefilmd, dus ik heb nu veel geleerd over hoe film en dans samengaan en heb daar nu ook interesse naar gekregen.”

Hoewel dit misschien wel de onzekerste jaren ooit zijn laat Dyinta zich daar niet door tegenhouden. “Wat ik nu ook leer op school is dat je echt je eigen persoon bent en dat je die ook mag zijn. Als er geen werk is dan creëer je zelf maar werk. Je bent creatief dus je maakt er wel wat van. Als ik maar kan dansen ben ik al blij”.

In deze tijd waarin we elkaar minder zien, we elkaar niet mogen aanraken of in elkaars buurt komen, is verbinding enorm belangrijk. Het theater is een plek waar verbinding met elkaar al honderden jaren in beweging is. “Stel je open voor theater, want het is gewoon iets heel moois en artiesten steken er hun hele leven in. Ik denk dat creativiteit heel belangrijk is om te zien en zelf mee bezig te zijn. Ik denk dat mensen dat soms te weinig doen”.

Twan Bosschaart

 

Als sinds zijn 9de is Twan op het toneel te vinden. Hij komt uit Heiloo, is 19 jaar en zit nu in zijn tweede jaar van de Frank Sanders Akademie, waar hij wordt opgeleid tot musicalacteur. Over het theater zegt Twan het volgende: “Als je nooit naar het theater gaat mis je iets. Je mist iets magisch”.

Veel mensen zouden zijn plekje op de academie wel willen innemen. Toch lukt het vele niet om aangenomen te worden op een theateropleiding. Vaak omdat de audities enorm stressvol zijn en het niveau bizar hoog ligt. Twan kan zich zijn auditie nog goed herinneren. “Ik had een laag zelfbeeld en dacht; dit gaat mij niet lukken. Ik kwam een zaal binnen waar 9 juryleden op een rijtje zaten. Ik was supernerveus en werd lijkbleek”.

 

Acteur zijn is een keihard vak. “Het is jezelf bewijzen. Als ik niks doe op school dan gaan ze zeggen ‘ja wat doe je hier?’ De kans is aanwezig dat je van school wordt getrapt als je je niet volledig inzet. Er zijn zo veel mensen die jouw plaats zouden over willen nemen”.

Dit kan een obstakel zijn wat nieuwe talenten in de weg ligt om niet verder te gaan in het vakgebied. Twan wil daarom beginnende talenten op het hart drukken toch niet op te geven. “Je krijgt tegenslagen, er is weinig baangarantie, maar je moet het gewoon proberen en je hart volgen”.

 

Toekomst

 

Als het aan deze artiesten ligt zullen ze voorlopig nog niet stoppen. De drang om te maken en te creëren is te sterk. Door de coronacrisis hebben ze voor hele vuren gestaan maar gelukkig zijn deze creatievelingen erg buigzaam. In kleinere zalen spelen betekent intiemere voorstellingen. Online dansen betekent ontdekken wat er mogelijk is met een camera en beweging.

Voor meer mensen is dit een lastige tijd. Maar de boodschap van deze jongeren is overduidelijk: “Altijd trouw blijven aan jezelf. Blijf in jezelf geloven, als je dat niet doet kan je ook niet aan andere mensen overbrengen wat je wil overbrengen” aldus Dyinta. Deze frisse blik op een onzekere toekomst geeft hoop voor een gezonde en verbonden samenleving.

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *