Column: Mijn vrije dinsdagavond

Column: Mijn vrije dinsdagavond

Column: Mijn vrije dinsdagavond.

Mijn vrije dinsdagavond heb ik besteed aan een bezoek aan de bioscoop. Ik besloot voor de verandering niet vanaf de bank een film te kijken op Netflix, maar juist even een avondje eruit te gaan samen met mijn vriendin naar de lokale bioscoop. De film begon rond acht uur, dat betekende dat ik net nog de persconferentie kon kijken. Zoals nu bijna een gewoonte is geworden, komt onze minister-president met strengere maatregelen. Dit keer kondigde hij onder andere de sluiting van bioscopen aan. Vanaf woensdagavond golden de nieuwe maatregelen; mijn vriendin was blij want we konden nog naar de bioscoop.

Wat later de slechtste bioscoopavond uit mijn leven bleek te zijn, begon met het besef dat de wereld waarin wij op dit moment leven met alle maatregelen erop en eraan voor de culturele sector moordend is. Ik liep de bioscoop in en zag twee mensen bij de kassa. Eén van hen was een medewerkster en de ander wilde weten wat er met de reservering van de dag erna zou gebeuren. Door het plexiglas, dat tussen de kassamedewerkster en mij stond, heen noem ik met een mondkapje voor mijn mond het reserveringsnummer op. De vrouw achter de kassa vertelt mijn vriendin en mij dat we twee stoelen voor, twee stoelen naast (aan beide kanten) en twee stoelen achter ons moeten vrijhouden.

Onderweg naar zaal vijf denk ik aan de geannuleerde voorstelling van Henry van Loon waar ik een aantal weken daarvoor met mijn beste vrienden naar toe zou zijn gegaan. Door de maatregelen die op dat moment golden konden wij daar niet naartoe. We kregen een voucher, omdat de voorstelling niet verplaatst kon worden. We moesten op zoek naar een nieuwe voorstelling waar we heen konden. We kwamen uit bij Jandino, ook een cabaretier maar net iets minder grappig. Dat maakte voor ons niks meer uit, wij wilden graag op onze vrije avond met elkaar naar het theater; een beetje lachen. Dus bestelden we de kaarten voor de voorstelling van 7 december. Op de laatste traptreden in de bioscoop bedenk ik mij dat Mark Rutte nét in de persconferentie heeft verteld dat de huidige maatregelen zullen gelden tot midden december. Oftewel de met mijn voucher bestelde avond in het theater met mijn vrienden kan ik op mijn buik schrijven.

Toen ik na een eeuwigheid puzzelen op 1,5 meter van de rest van de mensen in de zaal zat begon de twintig minuten durende reclame. Ik keek om mij heen en zag een ‘uitverkochte’ zaal. Maximaal vijftien anderen stelletjes/vrienden bekeken samen met mijn vriendin en mij de reclame in een zaal voor zeker 150 man. Langzaam bedacht ik mij dat dit natuurlijk allemaal heel vervelend is voor mij, maar nog veel vervelender voor de complete culturele sector. De bioscoop waar ik vanaf morgen niet meer naar toe mocht of het theater waar ik morgen waarschijnlijk een tweede voucher voor zou krijgen, hebben het nog vele malen zwaarder. Mijn vrije avond moet ik thuis besteden, maar alle mensen werkend in de theater- en filmwereld hebben alleen maar ‘vrije’ avonden. Zittend thuis, wachtend op versoepelingen zodat zij hun werk weer mogen uitoefenen. Wat voor mij een vrije avond uit is, is voor hun de laatste werkdag voor de komende weken. Ik relativeerde mijn problemen en nam een handje popcorn.

De reclame was voorbij. Ik besloot te genieten van hetgeen dat ‘vroeger’ heel normaal was, maar nu het laatste uitje in weken zal zijn. Mijn laatste avond uit voor de komende weken door alle beperkingen die ons worden opgelegd. Ik vraag mijzelf af hoe vrij mijn ‘vrije’ dinsdagavond nog is. De film begon. Ik stopte met denken en bekeek de grootste afrader van het jaar: Horizon Line. Maar voor deze avond maakte dat niet meer uit, ik genoot. Want het is ten slotte mijn vrije dinsdagavond.

Over de auteur

Max Vessies

- Journalist - 17 jaar - Schrijvend voor regio midden Noord-Holland

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *