Corona speelt met mijn gevoelens | Column

Corona speelt met mijn gevoelens | Column

Als ik door mijn raam naar buiten kijk zie ik vrijheid en voel ik me opgesloten. Voor mij veranderde er niet veel in het begin toen corona in Nederland kwam, het was niet alsof ik zoveel vrienden had waarmee ik afsprak. Op dit moment voelt alles wel anders, met de dag voel ik me eenzamer worden. Ik woon nog thuis, dus het is niet alsof ik echt alleen ben. Het voelt alsof ik er alleen voor sta, niemand die me begrijpt en niemand die me even een knuffel kan geven om me beter te laten voelen. Ik voel mijn motivatie langzaam wegdrijven en mijn depressie langzaam terugkomen. Naar buiten gaan en activiteiten doen hielpen me om afleiding te zoeken van mijn gedachtes en de realiteit te ontwijken, maar nu ik thuis vast zit denk ik steeds meer na en nemen mijn gedachtes mij langzaam over. Het is net alsof corona met mijn gevoelens speelt en ik er geen macht meer over heb.

Corona besloot om langs te komen begin dit jaar en had geen genade met ons. Zoals ik al eerder zei had ik in het begin niet veel last van de gevolgen die het corona virus met zich meebracht. Maar twee maanden thuis werden zes maanden, dagen werden langer, gedachtes zwaarder en eenzaamheid groter. Om me heen zie ik mensen langzaam minder vrolijk worden en zelfs op social media zie ik mensen delen wat voor invloed corona heeft op hun gevoelens. Hierdoor voel ik een soort connectie, ik ben niet de enige die zich zo voelt. Ik voel me wel alleen, maar dat ben ik niet en soms vergeet ik dat.

Hoewel iedereen hard probeert om alles positief te houden en met beide benen op de grond te blijven staan, is het zwaar om ook echt te blijven staan en niet in elkaar te zakken. Sommige dagen zijn depressief en andere productief. Ik merk dat ik soms echt gemotiveerd ben om iets te gaan doen, gemotiveerd om te tekenen of opdrachten te maken voor school. Andere dagen staar ik levenloos naar mijn telefoonscherm, proberend de realiteit te ontwijken. Ik weet heel goed hoe depressief en verdrietig dit allemaal wel niet klinkt maar om eerlijk te zijn, kan ik het niet mooier maken dan dat het is. Corona maakt alles erger dan het al was en ik wilde dat ik het kon veranderen, één knip met mijn vingers en iedereen voelt zich beter en alles is weer normaal. Wat een droom zou dat zijn, toch? Een ‘normaal’ leven weer leven.

Ik weet dat ik niet de enige ben die dit meemaakt en zich zo voelt en wat zou ik je graag willen vertellen dat alles goed komt en dat het maar voor even is, maar of dat realistisch is? Wie weet. Het enige wat we nu kunnen doen is doorgaan met leven en er wat van proberen te maken. Niet opgeven en er voor elkaar zijn is erg belangrijk op dit moment. Zolang je jezelf niet verliest, zal alles denk ik wel goed komen.

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *