“Je verwacht niet dat zoiets jou zal overkomen, dit zie je meestal alleen in films” | Interview

“Je verwacht niet dat zoiets jou zal overkomen, dit zie je meestal alleen in films” | Interview

Gestalkt worden is iets dat je vaak alleen in series en films voor ziet komen. Dewy Sahabuddin (23) maakte dit twee jaar geleden in het echt mee. Dewy vertelt tijdens het videobellen over hoe haar leven compleet veranderde.

“Ik leerde hem kennen in de club waar ik vaak kwam, hij werkte daar als bewaker. Hij leek me een aardige jongen die zijn leven voor elkaar had. Op een dag kreeg ik een Facebookbericht van hem, we hadden nog nooit online contact gehad en ik had mijn gegevens nooit aan hem gegeven. Dit vond ik vreemd maar ik dacht dat hij gewoon contact met me wilde. We appten voor een tijd en later vroeg hij om mijn nummer. Ik gaf hem mijn nummer omdat ik hem vertrouwde. Hij stuurde veel berichten, vooral over zijn vriendin. Hij had al tien jaar een vriendin en zijn relatie liep niet lekker.”

“Op een gegeven moment vroeg hij waar ik werkte. Ik antwoordde hem en tien minuten later stond hij bij mijn werk. Hij bleef niet lang maar toch vond ik het raar. Hij kwam nog een keer langs mijn werk en wilde niet weggaan. Toen vond ik het eng worden. Uiteindelijk heb ik hem weggestuurd maar toen ik na mijn werk naar huis wilde gaan, stond hij me op te wachten. Ik besloot om er niet te veel over na te denken en naar huis te gaan. Vervolgens toen ik thuis aan kwam, stond hij bij mijn huis. Hij had mijn adres onthouden van de ene keer dat ik mijn adres vertelde aan mijn vriendin, hij stond erbij. Dit was een halfjaar geleden, daarom vond ik het best eng worden. Waarom onthoud je iemands adres zo lang terwijl je diegene amper kent?”

“Na die avond bleef hij me maar bellen en appen. Op een gegeven moment zei ik dat ik geen contact meer met hem wilde hebben. Niet lang daarna werd ik gebeld door een vriend van me die vertelde dat hij foto’s van mij en mijn huis op zijn Facebook zette. Hij had foto’s van mijn huis op verschillende tijdstippen gemaakt en geplaatst op Facebook. Hij had ook een paar selfies dat hij in het park zit met de tekst: ‘Ik wacht op je Dewy’ en ‘Ik hou zoveel van je Dewy’. Hij had zelfs mijn profielfoto op WhatsApp veranderd naar een foto van mij en in zijn bio stond dat hij zoveel van mij hield. Vanaf het moment dat ik die foto’s zag dacht ik wat een gek. Eerder dacht ik gewoon dat hij verliefd en een beetje apart was.”

“Dit ging mij te ver dus besloot ik naar de politie te gaan. De politie nam mij totaal niet serieus. Pas toen ik de foto’s op zijn Facebook liet zien, werd ik serieus genomen en werd mijn wijkagent gelijk ingeschakeld. Als hij weer voor de deur zou staan moest ik gelijk 112 bellen.”

“Hij begon foto’s te plaatsen van wapens zoals pistolen en messen met als locatie mijn straatnaam. Hierdoor durfde ik niet meer naar school. Ik sliep slecht, ik was bang dat hij ineens naast mijn bed zou staan om me te vermoorden. Ik was angstig op dat moment en wilde niet alleen zijn, nooit niet. Ik belde 112 en zei dat dit echt te ver ging. De politie hield hem al in de gaten en stelde voor met mij mee te gaan naar school. Later hoorde ik dat hij al bekend was bij de politie.”

“De volgende dag belde hij aan. We wonen in een flat dus de portiekdeur moest eerst opengedaan worden voordat je naar onze voordeur kon komen. Mijn huisgenoot zei dat ik niet thuis was en hij begon te schreeuwen dat ik wel thuis was. Mijn huisgenoot vertelde hem dat hij beter weg kon gaan. Ondertussen was ik de politie aan het bellen maar toen ze aankwamen was hij al weg. De politie zei dat ik hem moest deblokkeren. Wanneer hij zou bellen moest ik proberen informatie uit hem te krijgen.”

“De volgende dag belde hij terwijl ik met de politie aan het bellen was, ze zeiden dat ik hem moest beantwoorden en hem aan de lijn moest houden totdat de politie er was. Hij zei dat ik de deur open moest doen en dat hij me ten huwelijk kwam vragen. Niet veel later hoorde ik sirenes en zag ik zwaailichten, ik besloot om op de telefoon op te hangen aangezien de politie er toch al was. Niet veel later stond hij voor mijn deur, ik wist niet hoe hij naar boven gekomen was. Ik was zo angstig en bang dat hij me zou vermoorden. Gelukkig was de politie er op tijd bij. Ik vraag me nog steeds af wat er gebeurd zou zijn als de politie er niet op tijd bij was?”

“Het bleek dat hij een psychose had. Hij koos ervoor om opgenomen te worden in een kliniek en kreeg een contactverbod. Ik werd gebeld door zijn familie, ze vroegen of ik mijn verklaring wilde intrekken omdat hij anders nooit meer kon werken als bewaker. Ik vond het zielig dat hij mentaal niet oké was maar ik wilde niet mijn verklaring intrekken, ik wil niet dat andere vrouwen hetzelfde meemaken als ik. Blijkbaar was hij na een maand alweer uit de kliniek en ook het contactverbod was na dertig dagen afgelopen. Hij belde me gelijk weer op. Toen was ik er klaar mee. De politie heeft ervoor gezorgd dat hij weer in de kliniek werd opgenomen. Verder heb ik nooit meer wat van hem gehoord.”

“Ik beschouw mijn ervaring als traumatisch. Zelf denk ik eigenlijk nooit meer terug aan deze ervaring, ik stop het weg. Onbewust lijd ik er wel onder. Mijn hersenen blokkeren de herinneringen waardoor ik soms vergeet dat ik gestalkt werd. Als ik erover nadenk, lijkt het net een film of serie, je verwacht niet dat zoiets jou zal overkomen omdat je dit soort dingen alleen in films ziet.”

“Ik vertrouwde mensen niet snel, maar nu al helemaal niet. Ik merk dat ik beschermend ben over mijn vrienden. Ik vind dat ze niet zomaar af moeten spreken met iemand die ze niet kennen. Je weet nooit hoe iemand is. Na deze ervaring ben ik verhuisd. Eerst sliep ik bij mijn tante. Ik durfde namelijk niet meer naar dat huis terug te gaan, dan denk ik telkens aan die keer dat hij voor mijn deur stond. Dat beeld gaat niet meer uit mijn hoofd. Het verhuizen heeft mij wel degelijk geholpen er overheen te komen, ik voel me een stuk veiliger. Verder heb ik veel steun gehad aan mijn moeder, zus en mijn vrienden. Ik denk dat als ik hem op straat tegen kom, dat alle angst en gedachtes terugkomen. Als dit gebeurt ga ik serieus rennen”, sluit Dewy lachend af.

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *