Column: Ondertussen wel gewend…

Column: Ondertussen wel gewend…

"Terwijl ik dit typ zit ik alleen op mijn kamer realiserend dat het de afgelopen maanden toch wel eenzamer is geweest dan ik me had voorgesteld, maar dat heb ik niet meer door want ik ben er langzamerhand aan gewend geraakt."

Zelf ben ik zeventien jaar. Dit is een leeftijd waarop je normaal uitgaat, met vrienden naar het buitenland gaat en je in je studentenstad op kamers gaat wonen. Nu wil ik eigenlijk niet nogmaals het C-woord gebruiken maar ik doe het toch, het komt uiteraard door corona. Nu er nog een avondklok aan dreigt te komen zie ik de avondjes met mijn vrienden ook nog eens wegvallen. Alles is anders, daar zijn wij ondertussen wel aan gewend.

Mijn vrienden en ik zijn er ondertussen aan gewend dat we niet op vakantie mogen zonder een ethisch moreel te breken, twee testen van honderd euro te moeten doen en bij terugkomst tien dagen thuis te moeten blijven. Of aan het feit dat de theatervoorstelling waar ik met mijn twee beste vrienden naartoe zou gaan driemaal is uitgesteld. Het niet naar school mogen is ook zoiets, als ik een jaar geleden had gezegd ik ga drie maanden niet naar mijn studie hadden mijn ouders en mijn docenten boos geworden, maar nu wordt het juist toegejuicht. Niet alleen vanuit mijn ouders en docenten maar zelfs vanuit de regering. Maar daar ben ik ondertussen wel aangewend.

Nu zit er een avondklok aan te komen, op de dag dat ik dit schrijf is er een groot debat gaande waarin de hamvraag is: Komt er een avondklok? Ik heb een goede twee uur zitten kijken naar een discussie tussen meerdere partijen die eigenlijk allemaal over mij gingen. Over jongeren van mijn leeftijd. Mensen van mijn leeftijd worden eenzamer, plegen suïcide en beginnen steeds en steeds meer lak te hebben aan de regels. Zelf ervaar ik dit niet echt. Terwijl ik dit typ zit ik alleen op mijn kamer realiserend dat het de afgelopen maanden toch wel eenzamer is geweest dan ik me had voorgesteld, maar dat heb ik niet meer door want ik ben er langzamerhand aan gewend geraakt.

De discussie loopt op z’n eind tussen de partijen en een ding lijkt duidelijk te worden en dat is dat er hoe dan ook een avondklok gaat komen. Mijn gezellige avond met wat vrienden van aanstaande zaterdag kan ik zeer waarschijnlijk op mijn buik schrijven en ik mag voor 20:30 uur binnen zijn. Nog een maatregel erbovenop voor de komende weken. Rondom mij heen hoor ik al manieren waarop we tóch stiekem kunnen afspreken, en welke wegen de politie niet eens kan bereiken of wat de afsnijroutes zijn voor als je toch betrapt wordt. De avondklok is iets nieuws, iets waar we over twee weken vast aan gewend zullen zijn.

Na het accepteren van het feit dat ik de komende tientallen dagen naar alle waarschijnlijkheid vanaf half 9 alleen maar op mijn bed zal liggen en een Netflix serie zal kijken bedenk ik mij dat het misschien nog wel gekker zal zijn als we straks na alle vaccinaties en maatregelen weer dingen gaan mogen. Dat ik zonder beperkingen mag reizen naar Zuid-Afrika of het Verenigd Koninkrijk zonder de kans dat er geen vluchten meer teruggaan omdat mijn thuisland het niet veilig genoeg vind. Maar ook het idee dat we deze of in het slechte geval volgende zomer hossend met elkaar op een festivalterrein zullen staan.

Het klinkt allemaal gek maar tegen die tijd zullen we daar ook wel weer aan gewend zijn.

Over de auteur

Max Vessies

- Journalist - 17 jaar - Schrijvend voor regio midden Noord-Holland

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *