“Ik voelde god’s aanwezigheid in mijn hart”| Interview

“Ik voelde god’s aanwezigheid in mijn hart”| Interview

Mariyam Nabel is 55 jaar. Ze is opgegroeid in een christelijk gezin in Irak en woont nu al 20 jaar in Nederland. In dit interview vertelt ze hoe haar band met het geloof hechter is geworden door de heftige gebeurtenissen die zij heeft moeten doorstaan als gevolg van het leven in een dictatuur tijdens de oorlog.

Hoe was het om op te groeien in een gelovige omgeving?

“Ik ben opgegroeid met twee strenge christelijke ouders. Toen ik jong was, had ik vrij weinig met het geloof. Ik verzette mezelf er vooral tegen, omdat ik mij belemmerd voelde door alle regels waar ik mij aan moest houden. Hoewel ik regelmatig naar de kerk ging met mijn ouders, kende ik geen één bijbelvers. De bijbel lezen, daar begon ik niet aan. Ik had er gewoon geen interesse in.”

Is je man ook gelovig? Kan je wat meer over hem vertellen?

“Op mijn 28ste trouwde ik met mijn man. Hij was net zoals mij christelijk opgevoed, maar niet actief bezig met het geloof. Mijn man was een schrijver en was daarnaast op erg actief in de politiek. Hem werd gevraagd om propaganda te schrijven voor de toenmalige dictator. Hij weigerde dit te doen.”

Waarom weigerde hij en wat waren de gevolgen hiervan?

“Hij weigerde omdat hij het niet eens was met het politieke beleid van de dictator. Doordat hij tegen de dictator in ging, zou hij waarschijnlijk worden opgepakt. Hierom vluchtten wij naar het buurland Jordanië. Daar werd mijn man na twee weken herkend en opgepakt door de geheime dienst.”

Wat ging er door je heen toen je hier achter kwam? 

“Ik was erg overstuur, het leek het alsof mijn leven voorbij was. Ik was in een vreemd land waar ik niemand kende, zonder mijn man en zonder geld. Ik wist niet waar ik heen moest gaan voor hulp. Ik was in complete paniek.

Wat gebeurde er toen?

Ik kwam mijn nieuwe buren tegen, die de schrik in mijn gezicht zagen. Na hun mijn situatie te hebben uitgelegd, gaven zij mij alle steun en hulp die ze hebben kunnen geven. Het leek net een wonder.”

Op wat voor manieren hebben je buren hun steun betuigd?

“Aangezien ik geen geld had, lieten de buren mij altijd mee eten. Ook hielden zij mij gezelschap in de tijden dat ik mij alleen voelde, en stelden ze mij gerust met mijn zorgen. Deze buren waren ook christelijk, maar praktiseerden het geloof veel actiever dan dat ik deed. Hun gastvrijheid is wat mij dichter naar het geloof toe trok.

Hoe hebben je buren je geholpen om je hechter te laten voelen met het geloof?

Toen ik mijn buren leerde kennen en hun steun aanvoelde, heb ik pas echt kunnen leren waar het geloof om gaat: solidariteit en barmhartigheid. Het leek alsof ik de aanwezigheid van god in mijn hart kon voelen. Ik heb mij nog nooit zo krachtig en vredelievend gevoeld. Ik voelde eindelijk balans tussen mijn ziel en gedachten.”

Hoe is je zekerheid in het geloof vervolgens tot stand gekomen?

“Iets in mij zei dat mijn man ongedeerd terug zou keren. Een paar dagen later werd dat gevoel bevestigd: Ik hoorde een klop op de deur, toen ik open deed stond mijn man daar. Ik kon eindelijk al mijn zorgen achter mij laten en met een schone lei beginnen, dankzij god.”

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *