Omarm de nieuwe realiteit

Omarm de nieuwe realiteit

Al zoveel columns zijn er geschreven over de zorgen voor de jongeren die gewekt worden door telkens weer zoveel van ze af te nemen. School, horeca(baantjes), feesten en ga zo maar door. Die telkens nieuwe en/of strengere maatregelen maken het steeds lastiger voor studenten om positief te blijven. Natuurlijk is het niet alleen vervelend voor de jongeren, maar wij missen nu wel heel veel wat van belang is.

Ik was 17 jaar oud toen de eerste lockdown in maart 2020 begon. In april datzelfde jaar werd ik 18. Ik heb best strenge ouders wat maatregelen en andere ongein betreft, dus er werd niks gevierd. Vier vriendinnetjes mochten om de beurt langskomen voor een drankje. Natuurlijk is dat ergens ook iets bijzonders om mee te maken, maar voor één keertje is dat leuk. Op mijn 19e, het jaar erna, heb ik mijn verjaardag gevierd in het park. Een wat grotere groep en daarom veel meer gezelligheid, maar dan heb je die avondklok om negen uur. Nog steeds niet de verjaardag die je eigenlijk wil, maar je doet het er maar mee. Dit jaar waarschijnlijk wel weer iets geks met mijn verjaardag. Zo geld het voor wel meer. Het is de nieuwe realiteit.

In 2020 heb ik mijn corona-diploma mogen ontvangen en datzelfde jaar begon ik aan mijn studie journalistiek aan de Hogeschool Utrecht. Er werd zoveel beloofd en nauwelijks zijn er dingen van waar gemaakt. De scholen moeten weer open. Het kabinet weerhoudt ons van de educatie waar altijd zo enorm op getimmerd wordt. Je hebt een diploma nodig voor (bijna) alle banen en een beetje ervaring is vaak ook gevraagd. Beiden kunnen niet van uit huis. Tuurlijk, dat online lesgeven lijkt een goede oplossing. Maar als je naar de cijfers kijkt, zie je pas hoe erg de mentaliteit van de meeste leerlingen achteruit is gegaan. Motivatie verdwijnt, voor leerlingen èn docenten. Want hoe is het nog leuk om les te geven als je ze niet ècht kan meegeven hoe het in elkaar zit? Je wil de kunst van het vak uitgebreid weergeven, maar dat kan niet als je naar een zwart schermpje kijkt.

We gaan niet liegen. We liggen grotendeels onze lessen te volgen in bed. De camera moet aan? Dikke toeter, dan noteer je mijn naam maar. Mag ik dan geen toets maken? Ja, dag! Doei studie. Mensen willen geen schoolgeld betalen aan iets wat je vanuit huis moet doen en niet kan meemaken hoe het is om student te zijn. We willen onze klasgenoten zien, nieuwe mensen (en steden) ontdekken! Het is wat veel gevraagd, maar open in ieder geval die godvergeten scholen! Hoe kunnen wij anders bijdragen aan de maatschappij als de oudere generatie met pensioen gaat? De vorm van educatie die we nu aangeboden krijgen is in elk geval niet de oplossing. De ene dag mogen we naar school en de volgende wordt het weer van ons afgepakt. Die onzekerheid maakt ons wantrouwen in het kabinet groter en onze motivatie steeds kleiner.

Het feit dat we nu al bijna twee jaar in deze condities leven is ruk voor ons allemaal. Mijn medeleven is er voor iedereen die iemand is verloren, iedereen die in een verschrikkelijke (financiële) situatie terecht is gekomen, iedereen die het allemaal niet meer ziet zitten en ga zo maar door. We moeten de nieuwe realiteit omarmen. Dat is de enige manier om nog een beetje hoop te behouden. Het klinkt wat makkelijk, maar je eigen geluk zit in kleine dingen.

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *