STEMMEN IN EEN ROZE TUKTUK

STEMMEN IN EEN ROZE TUKTUK

Het is woensdagmiddag 16 maart, de dag van de gemeenteraadsverkiezingen. De wijzers op de klok kruipen langzaam richting de avond. Het verplichte tochtje naar het stemlokaal stel ik al enkele uren uit. Terwijl ik mijn telefoon voor de zoveelste keer ontgrendel om weer wat doelloos door mijn socials te scrollen zie ik een nieuw appje verschijnen in de appgroep van het studentencomplex waar ik woon. “Heb je nog niet gestemd? Om half zes staat er hier een tuktuk voor de deur die je naar het stemlokaal brengt!” Meteen app ik enthousiast terug: “OMG ik wil meeee!!”

Een kwartiertje later loop ik samen met huisgenote Selma, die voor een tuktuk ritje ook wel te porren bleek, de binnenplaats van ons studentencomplex op. Midden op het plein zien we ons ludieke vervoermiddel al staan. Glimmend roze, niet te missen. Met een vriendelijke lach worden we begroet door een jonge vrouw van onze leeftijd. Ze wekt de indruk dat ze vanmiddag wellicht nog naast ons in de collegebanken had kunnen zitten. Achterop haar donkere jack staat in grote letters gedrukt: “Student & Starter”, de naam van de lokale studentenpartij. Ze stelt zich voor als Annemarijn, nummer drie op de lijst.

Het loopt nog niet storm, wij zijn de eerste. We worden door onze chauffeuse uitgenodigd om in te stappen. “Normaliter ben ik stadsgids in Amersfoort”, vertelt ze ons. “Nee mensen met mijn tuktuk naar een stemlokaal brengen, dat heb ik nog niet eerder meegemaakt.” Maar ze vindt het zeker een leuk idee. We stappen in. Selma maakt nog gauw even een achterbank selfie en dan zijn we klaar om te vertrekken.

Het moment suprême is aangebroken. De motor wordt gestart en met het geluid van een opgevoerde brommer komt onze felroze taxi in beweging. We komen langzaam op gang, moeten nog enkele verkeersdrempels overwinnen, daarna draaien we links de openbare weg op. De gashendel gaat nu open. De wind waait door onze haren, het is hobbelig en fris, we crossen richting het dichtstbijzijnde stembureau. Ik kijk naar links en zie Selma lachend op de achterbank naast mij zitten.

Helaas is de rit slechts van korte duur, al binnen een paar minuten bereiken we onze bestemming: het provinciehuis. Onze bestuurder weet de tuktuk handig het bordes op te manoeuvreren en onder een paar ietwat verbaasde blikken van voorbijgangers worden we pal voor de deur afgezet. Als een volwaardig limousinechauffeur opent ze het achterdeurtje voor ons. We stappen uit, klaar om te stemmen.

Terwijl we naar binnen lopen denk ik nog even aan Annemarijn. Zou ik dan toch voor de aardigheid niet op haar stemmen? Ik denk even terug aan ons korte praatje. “Vorig jaar hadden we twee zetels, dus als nummer drie op de lijst hoop ik stiekem toch op een plekje in de raad, alhoewel dat wel moeilijk gaat worden”, zo vertelde Annemarijn ons net voordat we de tuktuk instapten. “Als drie zetels onhaalbaar blijken is er altijd nog een kans dat ik genoeg voorkeursstemmen voor een raadszetel krijg”, voegde ze daar nog snel aan toe. Ergens in haar verhaal hoorde ik de hoop door-echoën dat wij haar zo’n voorkeursstem misschien ook wel zouden gunnen.

Het stemlokaal is uitgestorven. Onze glorieuze entree in de tuktuk blijkt voor anderhalve man en een paardenkop. Achter een tafel zitten drie vrijwilligers met verveelde gezichten. Terwijl een man mijn stempas controleert vraag ik hem of het de hele dag als zo rustig is? Waarop hij bevestigend knikt. We kunnen direct doorlopen, in het stemhokje twijfel ik nog heel even een klein moment. Dan besluit ik toch bij mijn oorspronkelijke keuze te blijven en kleur ik een wit bolletje onder de naam PvdA rood met mijn stempotloodje.

Buiten staat onze tuktuk alweer in de startblokken om te vertrekken. We crossen terug, hobbelig en met de wind weer door onze haren. Onder wat bescheiden gejuich scheuren we de binnenplaats weer op. De tuktuk is klaar voor de volgende rit. Het is al wat drukker op de binnenplaats, meerdere mensen met shirtjes van Student & Starter hebben zich aangesloten. Passanten worden aangesproken, of ze al gestemd hebben? Die felroze tuktuk is immers niet voor niets gehuurd. De sfeer begint er in te komen. Iemand heeft een muziekje opgezet. De desperado’s en flesjes pils zijn opengetrokken. Het is allemaal onmiskenbaar studentikoos.

We bedanken onze chauffeuse voor de lift, ondertussen schuifelt er vertwijfeld een nieuw groepje geïnteresseerde op de tuktuk af. Ze krijgen een drankje aangeboden en mogen daarna direct instappen. Ik maak nog kort een praatje met Annemarijn en vraag haar wat nou precies het doel van deze ludieke actie is en hoe ze op dit idee zijn gekomen? Annemarijn: “Het was eigenlijk een idee van onze zusterpartij STIP in Delft. Het leek ons een leuke manier om meer studenten aan te sporen om te gaan stemmen. Ik vind het zelf enorm belangrijk dat jongeren gestimuleerd worden om meer bij de politiek betrokken te raken. Dat hoeft echt niet alleen met ludieke initiatieven, ook in een bredere zin vind ik dat daar meer aandacht voor mag zijn”.

Dan komt er een berichtje binnen op haar telefoon en Annemarijns gezicht licht duidelijk op. Ze laat het aan mij lezen, Student & Starter zou in de peilingen verassend op drie zetels staan. Haar ogen glimmen, zou ze dan toch een plekje in de gemeenteraad krijgen? Terwijl Annemarijn zichtbaar enthousiast al wat mijmert over een mogelijke raadszetel komt de tuktuk weer aanbrommen.

Met een ondertussen halfleeg biertje in de hand stappen de passagiers weer uit. Eén van hen stelt zich voor als Lieven, student en ook woonachtig op dit complex. Hij heeft van het ritje genoten: “Het was echt een leuke happening, zo maak je toch wel een beetje een feestje van het stemmen.” Ook onderschrijft hij het nut van de actie: “Leuk dat een politieke partij dit organiseert en jongeren stimuleert aan de democratie deel te nemen, daar mag meer aandacht voor zijn.”

Ook mijn huisgenote Selma vond het een succes. Terwijl we weer richting huis lopen is ze positief gestemd. “Het was harstikke leuk”, vertelt ze mij, “ik kreeg er echt een beetje een vakantiegevoel van zo in die tuktuk.” .” Tevreden ploffen we op de bank in onze huiskamer neer. We zijn het eens: het was een mooie beleving. “Ik zou iedereen aanraden te gaan stemmen in een tuktuk!” vat Selma onze ervaring nog pakkend samen, terwijl onze nieuwsgierige huisgenoten besluiten ook een kijkje te gaan nemen.

De volgende ochtend check ik nog gauw even de voorlopige uitslagen. Zou Student & Starter de drie zetels gehaald hebben? Stiekem hoop ik voor Annemarijn dat ze haar gedroomde plekje in de raad verworven heeft. Maar helaas, wel een procentuele winst maar toch net niet die extra derde zetel voor de studentenpartij. Ik stuur nog even een berichtje om te vragen wat ze er van vindt en of het met voorkeursstemmen dan misschien toch gelukt is? Ze appt terug: “Heel erg jammer, maar wel mooi voor ons dat we procentueel gegroeid zijn! Het is belangrijk dat de jonge mensen van zich laten horen en dat is ook gebeurd.”

Maandag volgt de definitieve uitslag en zullen ook de voorkeursstemmen pas bekend worden. Voor alle kandidaten nog even afwachten dus. Wat daarna nog rest, weer vier jaar wachten op een nieuwe kans. Mocht Student & Starter tegen die tijd wederom met een tuktuk voor mijn huis staan, dan hebben ze deze keer in ieder geval mijn stem, neem ik mij direct maar voor.

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.