Utrechtse Stadsduiven redden van “stringfoot”

Utrechtse Stadsduiven redden van “stringfoot”

Billie Savage op het Stationsplein in Utrecht

Op een zondagochtend ontmoet ik zes vrijwilligers van Stichting Stadsduiven Hulp op het Stationsplein bij Utrecht Centraal. Na een korte kennismaking en wat geklets gaan we aan de slag. We nemen een beetje afstand van de drukke menigte die in en uit het lawaaierige station loopt. Rustig strooien de vrijwilligers beetjes duivenvoer voor hun voeten, met als doel om stadsduiven te vangen en te redden die slachtoffer zijn van stringfoot, “Duiven zijn echt goedaardige en ongevaarlijke dieren. En stringfoot is geheel te voorkomen”, aldus oprichter Billie Savage.

Stichting Stadsduiven Hulp is in 2021 opgericht door de Amerikaanse Billie Savage. Op Stringfoot Sundays lopen vrijwilligers meestal door Amsterdam om stadsduiven te redden van stringfoot (draadpoot). De tenen pootjes van de vogeltjes raken vaak verstrikt in rondslingerende draadjes en haren. Dit knelt de bloedomloop in hun pootjes af waardoor ze pijnlijk afsterven. Het kan maanden duren voordat een poot is afgestorven en op natuurlijke wijze amputeert totdat alleen een stompje overblijft.

De groep wacht geduldig tot de duiven op het voer afkomen, zodat ze beter te bekijken en te vangen zijn. Echter gaat dit door de drukte moeizaam. Duiven voelen zich meer op hun gemak met rust en in een grote groep, wat op een station niet snel het geval is. Ook zijn Utrechtse duiven schuwer dan hun Amsterdamse soortgenoten omdat ze minder gewend zijn aan mensen. De eerste verwonde duif wordt al snel gespot, maar jammer genoeg al te laat. Het pootje van het diertje is al afgestorven en is verder niet meer te helpen. We besluiten om naar een wat rustigere plek te gaan in de hoop dat we daar succesvoller zullen zijn.

De vrijwilligers worden door diergeneeskundestudent Rianne Dekker (23) geleid naar het Vredenburgplein. Rianne is werkzaam bij een vogelopvang en geeft medisch advies met de kennis die ze heeft opgedaan als langdurige duiveneigenaar. “Het was mijn initiatief om in Utrecht een soortgelijk evenement op starten net als die in Amsterdam. Dit doen we een aantal maandjes nu. Er komen steeds iets meer mensen bij, maar ik hoop dat het nog blijft groeien”, vertelt Rianne. “We krijgen oproepen vanuit het hele land als mensen een duif hebben gespot die hulp nodig heeft en dan reis ik af naar verschillende steden. Laatst ben ik nog naar Bussum geweest om te helpen.”

Met een stuk minder mensen om hun heen en de veiligheid van een grote groep komen al snel veel duiven op het voer af. Veel van de vogels hebben al genezen verwondingen en amputaties veroorzaakt door stringfoot. Hun poten zijn verminkt en soms zijn tenen of hele poten afgestorven. Rianne is vlug met het vangen van een duif die nog te redden valt en vraagt aan mij of ik het diertje wil bevrijden van zijn verstrikking. Ik ga op een bankje zitten en krijg een wezentje voorzichtig in mijn handen gedrukt. Met een doekje bedekken we zijn hoofdje omdat het donker hun rust biedt. Ik leg hem zachtjes op zijn rug op mijn schoot neer tussen mijn dijen, zodat ik goed bij zijn pootjes kan. Lange haren knellen twee teentjes af van de poot. Een stukje hout en ander vuil zitten ook vast aan de haren. Billie geeft me een chirurgisch pincet en een schaartje en legt zorgvuldig uit hoe ik het beste te werk kan gaan.

Het kost me eventjes om alle haren en zooi af te knippen. Nadat ik alle losse haren in een zakje wegleg (zodat een ander duif daarna niet erin vast komt te zitten) draai ik hem weer om en haal ik het doekje weer van zijn kopje af. Nadat het duifje zich herstelt van zijn kidnapping, vliegt hij van mijn schoot af en gaat hij weer granen pikken. Ik had niet verwacht dat zo een kleine daad me zo een gevoel van trots en opluchting zou geven.

De volgende halte is de Neude. De terrassen op het plein zijn dicht, maar er lopen alsnog redelijk veel mensen. Het grootste obstakel is de mensen die zonder na te denken dwars door de zwerm duiven heen wandelen of mensen die geïnteresseerd op de vrijwilligers af komen om te kijken en vragen te stellen, waardoor de duiven steeds schrikken en weer weg vliegen. Elke keer als de zwerm wegvliegt door een mens of eigen vluchtreflex, zuchten de vrijwilligers. “Je moet lang en zo stil mogelijk zitten voordat een duif dichtbij genoeg is om het op te kunnen pakken. Je hoopt dat je er eentje te pakken krijgt voordat ze geen honger meer hebben en niet meer met voer gelokt kunnen worden”.

Het lukt alsnog om een paar duiven met stringfoot te vangen. Eén daarvan een jonge raceduif. De racer is al een teentje kwijtgeraakt en heeft een ander teentje dat aan het irriteren is. “We zullen in contact komen met de eigenaar om te zien of zij hem nog willen houden, vaak willen eigenaren ze niet meer en mogen we ze afmaken. Dat is omdat ze niet hun weg terug naar huis hebben kunnen vinden en de eigenaar hoogstwaarschijnlijk geen geld met ze zal verdienen”, vertelt Billie. Het diertje wordt meegenomen in een dierentransportdrager naar vogelspecifieke dierenartsen en revalideren in “rehab” ruimtes, of “loft”-ruimtes van de stichting. “It’s a little bit of a problem for all the lost racers”.

De laatste twee haltes zijn Janskerkhof en binnen Utrecht Centraal. Maar de duiven zijn door de drukte te schuw. Na ongeveer drie uur duiven redden besluit de groep om het event af te sluiten. Volgende zondag zullen ze weer bij elkaar komen om Amsterdamse duiven te redden. Rianne neemt het racertje met haar mee terug naar huis.

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.