Leven met twee verkorte benen: “Ik ben veel sneller zonder prothese een trap op dan met”

Leven met twee verkorte benen: “Ik ben veel sneller zonder prothese een trap op dan met”

(Mike Severens in zijn rolstoel)

De 28-jarige Mike Severens is geboren met twee verkorte benen. Aan de linkerkant heeft hij nog net een knie, maar aan de rechterkant heeft hij een bovenbeen van tien centimeter, zonder heup. Het doel was altijd om met een prothese te lopen. Gaandeweg heeft hij dat laten varen.

Waarom heb je het gebruik van een prothese laten gaan?

“Ik was zo handig met mijn rolstoel, ik klom overal bovenop, ik was veel sneller. Dus vond het gebruiken van een prothese helemaal niet leuk. Een beenprothese moet je zien als een verlengde van iets wat je niet hebt. Dus dat betekent dat je het ook niet voelt. Jij hebt geen balans in je voet, jij hebt met je voet een bepaalde coördinatie. Maar ik moet die coördinatie doen met alles wat ik nog wel heb. Met een prothese lopen was het doel, er wordt een kindje geboren met twee verkorte benen. Dan zit iedereen in de modes met wat kan er wel wat zijn de mogelijkheden.”

Toch heb je in je jeugd wel gebruik gemaakt van een prothese. Hoezo heb je dat gedaan?

“Bij mijn communie hebben ze mij een beetje gedwongen, omdat het altaar trappen had, om een prothese te dragen. Maar toen ik acht was kon ik nog niet eens de trap op met een prothese. Die dingen deden pijn en ik had geen vrijheid. Ik had echt zoiets van waarom? Dat stond zo mooi, ze hadden ook helemaal een broek laten maken die ook helemaal afgericht was op de prothese. En toen heb ik zo hard door gedampt ‘nee dit wil ik niet’. Tot mijn zestiende heb ik een prothese gehad, toen zei ik: ‘Laat maar zitten. Dit voegt niets toe.’ Mijn nieuwe revalidatiearts zei hetzelfde: ‘Je doet er niets mee’. Mijn punt was namelijk ‘ik doe en kan er niets mee.’ Van de arts moest ik het een kans geven met dagelijks therapie, maar ik had ook gewoon school dus dat was geen optie voor mij.”

Hoe reageerde jouw omgeving erop dat je geen prothese meer wilde gebruiken?

“Mijn directe omgeving accepteerde mijn besluit om geen prothese meer te willen gebruiken. Mijn omgeving was het ook heel erg gewend om mij te zien zonder prothese. Dus er veranderde eigenlijk niet echt iets voor iemand. De enige voor wie iets veranderde was voor mijzelf.”

Hoe heb jij je pubertijd ervaren?

“Dat viel wel mee, ik deed gewoon aan alles mee. Ik kwam iedere dag met de fiets naar school en zat gewoon altijd in de les. Ik wilde wel gelijk zijn aan de andere. Dan gaan mensen je ook gelijk behandelen als jij gewoon meekomt met alles. Het ziet er misschien aparter uit en mensen hebben daar vragen over. Maar mensen zijn ook gewoon heel zorgzaam. Mijn middelbare school is een hele fijne tijd geweest.”

Denk je na over de broeken die je draagt?

“Ik heb nooit een korte broek. Standaard draag ik een lange spijkerbroek en dat is puur een gewoonte. Altijd een spijkerbroek of een broek van dun stof, maar die wel alles bedekt. Daar zit wel een stuk schaamte. Iedereen accepteert het wel, maar als er een broek overheen zit, dan ziet iedereen gewoon twee korte benen. Ik ben niet volgroeid, dus je ziet ook dat er een voetje is begonnen met groeien. Dat kunnen mensen heel apart vinden of zelfs een beetje raar. En op het moment dat dat gewoon bedekt is, ziet het er allemaal gewoon anders uit. Laat ik het zo zeggen; iedereen heeft ook over zijn of haar voet een schoen zitten. Ik draag nooit een korte broek. Ook thuis niet. Standaard een spijkerbroek of een trainingsbroek.”

Mike is duidelijk in het gebruik van een prothese.

“Ik ga nooit meer een prothese dragen, ik ga lekker doorrollen.”

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.