Column – ‘Wat ik geloof is geloofwaardiger dan wat jij gelooft’

Column – ‘Wat ik geloof is geloofwaardiger dan wat jij gelooft’

Bron: Pxhere

‘’Je gaat toch niet met een even aantal mensen naast zijn kist zitten?’’, zegt een oudere ietwat vage familiekennis, in een afgelegen dorp in Servië, op de derde dag van de begrafenis van mijn oom. Deze zin, die je mogelijk opnieuw moet lezen, wordt mede mogelijk gemaakt door de dogmatisch religieuze mensen die mijn pad op verschillende momenten hebben gekruist. Het feit dat er een nogal gespannen discussie ontstond tussen de kennis en de dochter van mijn oom heeft ervoor gezorgd dat ik deze situatie wil ontleden. Het grappige aan de bijgelovige stelling van de kennis is dat de gewoonten bij een begrafenis in elk dorp anders zijn en dat de kennis uit een dorp komt dat vier uur rijden verderop ligt.

Ik kan volledig begrijpen dat er in een land of binnen een religie bepaalde tradities en rituelen zijn. Maar hoe kan het zo zijn dat er op een begrafenis ruzie gemaakt wordt om het even aantal mensen in de kamer waar de kist ligt, om nog niet eens te beginnen over de ongezonde traditie van drie dagen rouwen of over het feit dat er in die drie dagen ten alle tijden, dus ook ’s nachts, iemand naast de kist met de overleden persoon in kwestie moet blijven zitten. Met alle respect, de Bijbel is inmiddels tweeduizend jaar oud en zelfs dan heb ik nog nooit van deze regels gehoord. Toch weet iemand zelfs een rouwproces te verpesten vanwege regels die mogelijk verzonnen zijn, maar vanwege een dogmatische houding worden aangehouden en door worden gegeven.

Zou het niet mooier zijn als iedereen elkaar liet doen en leven op hun eigen manier, zonder je eigen overtuigingen door te moeten drukken. Er is niks mis met religieus zijn. Naar mijn mening zijn er in elk geloof een aantal fantastische wijsheden en waarden waar je vandaag de dag nog steeds wat aan hebt. Maar het is inmiddels 2022, de wereld is niet meer wat het was toen de Bijbel geschreven werd tweeduizend jaar geleden, terwijl de wereld steeds atheïstischer wordt. Hoe ga je aan iemand die niet gelooft verklaren dat dit tweeduizend jaar oude boek naar waarheid is geschreven? En daarbuiten, wat geeft het? Wat de een zijn leidraad is, is voor de ander klinkklare onzin. Stel je dat je de situatie omdraait en iemand jou als gelovig persoon zijn eigen waarden en definities van goed of slecht probeert op te dringen, terwijl jij aan het rouwen bent.

Andersom is het net zo erg wanneer iemand zijn religie praktiseert en jij hem even moet vertellen dat God niet bestaat. Wie zijn wij om iemand te vertellen wat goed of fout is? Niemand weet het echt en wij zullen het ook nooit weten.

Is het niet beter als we van elkaar leren en onze eigen conclusies trekken, zonder elkaars normen en waarden nietig te moeten verklaren? Het zit in de natuur van de mens om bevestiging te zoeken voor hun eigen opvattingen. Helaas gaat dat soms gepaard met het ontkrachten van andermans opvattingen. Natuurlijk vind je dat het gene wat jij gelooft de waarheid is, anders zou je het niet geloven toch? Maar is het niet arrogant om te denken dat precies dat ene waar jij in gelooft, dat dat nou net de enige waarheid is die wél klopt. Als iedereen hetzelfde over alles dacht zouden we niks van elkaar kunnen leren, dat is nou juist het mooie van alle verschillende manieren van leven. Gelukkig is het grootste deel van onze samenleving open naar elkaar toe en leren we veel van elkaar, het zou alleen zonde zijn als je bij het kleinste deel hoort.

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *