De man op het bankje

De man op het bankje

Beeld: Woody

Stel je voor: je zit op een bankje in de regen met een enorme hoeveelheid spullen om je heen volgepropt in tassen. Het is de keiharde realiteit voor David. Sinds februari zit hij onder een zeil in het Eline Vere park aan de Groot Hertoginnelaan in Den Haag. Elke dag is hij hier te vinden, en wordt hij vooral met rust gelaten door de omringende bewoners. Er is niemand die echt naar hem omkijkt, of hem hulp aanbiedt. Maar waarom zit hij hier eigenlijk, en wat doet dit met de buurt?

Op een regenachtige dag toen ik vorige week langs een parkje fietste zag ik een man op een bankje zitten. Ik kon het niet weerstaan om naar hem toe te gaan, dus ben ik op hem afgestapt. Op de plek waar de man zat merkte ik een hele droevige sfeer. De man zelf, omringt door tassen die voor de helft gescheurd waren, zat hier in de regen een brief te schrijven. Ik merkte dat de man moeilijk op gang kwam met praten, maar even later toen ik hem gerust had gesteld merkte ik dat we elkaar al begonnen te vertrouwen. Hij begreep dat ik hier was uit nieuwsgierigheid, en niet met kwade bedoelingen.

We kwamen langzamerhand door de communicatie barrière heen, en hij begon steeds meer over zijn eigen situatie te vertellen. Zo vertelde hij mij dat hij uit zijn geboorteland Zweden is gevlucht, en dat hij hier al sinds februari zit. Zijn dag bestaat vooral uit het drinken van thee en daarnaast af en toe slapen. Ook was hij bezig om een brief te schrijven naar de Russische overheid. Hij was er van overtuigd dat deze brief ervoor zou zorgen dat hij uit Nederland kon komen, en naar Rusland voor de rest van zijn leven zou kunnen verhuizen. Toen ik vroeg waarom hij naar Rusland wilde, zei hij: “De Zweedse overheid hebben mijn ouders vermoord, en nu zitten ze achter mij aan”.

Ook al had ik moeite met het geloven van sommige kanten van zijn verhaal, toch raakte het mij wel. Misschien niet eens per se door wat hij vertelde, maar door wie het werd verteld. Om deze reden heb ik aangeboden om boodschappen voor hem te halen. Onderweg naar de plaatselijke supermarkt sprak ik één van de buurtbewoners die in één van de omringende welvarende wijken woonde. Ze vertelde mij dat ze mij al had zien praten met David, en gaf mij meer informatie over hem. “Wij zijn zeer tolererend in deze wijk, maar dit duurt nu echt te lang. Het is een hele mooie wijk en willen het ook graag zo houden. Wij hebben dit al vaker aan de gemeente laten weten, maar de gemeente doet niks.”

David was erg blij toen hij de volle tas met boodschappen zag, en bedankte mij voor de moeite. Ik wenste hem veel succes, en ging weer verder op pad. David is één van de velen in Nederland, en elk heeft zijn of haar eigen verhaal. Deze mensen krijgen pas hulp wanneer iemand naar hen omkijkt, en aan de buurtbewoners te merken kan dit voor David nog lang duren.

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *