Recensie Ghost Fleet

Recensie Ghost Fleet

Niemand die hen hoort, niemand die hen ziet, gevangen als slaaf midden in de oceaan. Movies that Matter draaide dinsdag 14 januari de film Ghost Fleet in het Filmtheater in Hilversum. De film opent je ogen en laat je drie keer nadenken over de visindustrie in Azië.

Mijn mond viel open tijdens de film. Slavernij is niet voorbij, het bestaat nog steeds en deels door ons blijft dit bestaan. Het is een prachtige film die ik vol ongeloof bekeek. De film laat zien hoe Zuidoost-Aziatische mannen, gelokt worden in de dwangarbeid van de visindustrie in Thailand. Het leven van duizenden mannen wordt afgenomen, ze worden ontvoerd en als slaaf gemaakt. Dag en nacht moeten zij werken, onbetaald en ze zijn soms jarenlang van huis. Er is een grote kans dat de vissen die over de hele wereld in de supermarkt worden verkocht door deze slaven zijn gevangen. Wat een vreselijk idee.

De leefomstandigheden op de boot zijn onmenselijk, de mannen slapen dagenlang niet en er gebeuren regelmatig ongelukken. Om het werk vol te kunnen houden, gebruiken zij drugs. Ze leven midden in de oceaan op zoek naar vis en zeevruchten totdat ze sterven of ontsnappen, maar ontsnappen is bijna onmogelijk. Wanneer het hen lukt om te ontsnappen is er sprake van corruptie en zitten zij binnen no time in een illegale gevangenis, want de grote vissen eten de kleine.

Desondanks de confronterende en trieste beelden, is het een prachtige film, vol spanning en hoop. Patima Tungpuchayakul zorgt daar deels voor. Patima is een activist in Thailand en werkt voor het Labour Rights Promotion Network Foundation (LPN). Tijdens de film volg je haar reis naar Indonesië, waar zij opzoek gaat naar mannen die aan de boten zijn ontsnapt en informatie over de visbedrijven hebben. Zij wil zo de duisterekanten van de visindustrie ontrafelen en de mannen helpen terug naar huis te keren. Dit is zeer gevaarlijk en Patima riskeert hier haar eigen leven.

Terwijl Patima het einde van haar reis bereikt, probeert ze deze voormalige slaven over te halen om met haar terug te keren naar huis. Velen van hen zijn te bang. Sommigen hebben, nadat ze maanden of jaren op een onbekende plek zijn gestrand, een nieuw leven en nieuwe gezinnen. Op de meest aangrijpende momenten van de film nemen ex-slaven videoboodschappen op voor geliefden die ze hebben achtergelaten, om te verzekeren dat ze in orde zijn. Sommigen van hen zijn de taal kwijt die ze vóór hun ontvoeringen spraken.

Movies that matter is een stichting die zich inzet voor mensenrechten. Zij willen ervoor zorgen dat de ogen van andere geopend worden. Mede door de publieke opinie te beïnvloeden en door te motiveren tot inzet voor mensenrechten en een duurzame samenleving. “Onze kerntaken zijn het vertonen van films over mensenrechten en het stimuleren van vertoningen van films over mensenrechten,” geeft movies that matter op hun site aan.

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *