Beelden over de verschillende kanten van de dood bij museum Hilversum

Beelden over de verschillende kanten van de dood bij museum Hilversum

Door: Roos Weidema Beschrijving: Onderdeel van de expositie "scherpstellen op het einde"

Sinds 9 april is de nieuwe tentoonstelling bij museum Hilversum te bezichtigen. Het gaat om een tentoonstelling waarin zes fotografen de verschillende fasen van het einde verbeelden. Curator Marc Prüst is met deze zes fotografen aan de slag gegaan om ‘Scherpstellen op het einde’ vorm te geven. De, voor velen, ontroerende beelden zijn tot 19 juni 2022 te bezichtigen. Deze bijzondere tentoonstelling laat zien hoe de dood mooi kan zijn, maar ook hoe mensen vaak de regie in eigen handen willen hebben.

 

Fotografen Ton Broekhuis en Bert Verhoeff zijn deel van de tentoonstelling en zijn ieder op zoek gegaan om een verhaal over de dood te verbeelden. Bert Verhoeff vertelt dat fotografen op reizen of tijdens andere opdrachten vaak foto’s maken van begraafplaatsen. “Hier komen vaak prachtige beelden uit naar voren.” Verhoeff raakte geïnspireerd en begon een gesprek met Sabine Joosten, die ook deel uitmaakt van de tentoonstelling, en Stef van Breugel om een tentoonstelling te maken over het eigen einde. Dit idee werd uiteindelijk opgepikt door Marc Prüst en zo begon de verwezenlijking van de tentoonstelling.

Zoals eerder vermeld, ging elke fotograaf met een eigen fase van de dood aan de slag. Ton Broekhuis maakte al jaren foto’s van planten en wist dus al vrij snel dat hij hier iets mee wilde doen. “Alles wat hier van mij hangt, komt gewoon uit mijn voortuin.” Aldus Broekhuis. Broekhuis wilde wel iets nieuws creëren en begon dus te kijken naar ‘dode’ planten. “Al deze beelden zijn vooral onkruid en andere planten die men vaak niet ziet omdat dode planten vaak meteen worden weggehaald.” Aldus Broekhuis. Broekhuis legt uit dat hij bij het schieten van zijn beelden heeft geprobeerd om juist de kant die niet gezien wordt, vast te leggen. Volgens Broekhuis zorgt de opruimdrift van de mens ervoor dat er geen ruimte is voor de eigenlijk hele mooie kant van gestorven planten. Met zijn onderdeel van de tentoonstelling wil hij het publiek laten zien dat er ook in de hele simpele en kleine dingen schoonheid zit en dat de dood niet alleen lelijke, maar ook mooie kanten heeft.

Het deel van de tentoonstelling waar Bert Verhoeff zich mee bezig heeft gehouden, gaat in op de wil van de mens om zelf te kunnen bepalen over hun eigen einde. Verhoeff heeft als fotograaf naar mensen gezocht die Natriumazide, oftewel het middel X in bezit hebben. Natriumazide is een zelfdodingsmiddel wat ervoor zorgt dat de rode bloedlichaampjes geen zuurstof meer kunnen opnemen. Omdat hersencellen en spiercellen hierdoor langzaam afsterven, wordt dit door velen als een zachte dood gezien. In de beelden van Verhoeff zijn de plekken te zien waar men middel X opbergt. Omdat het voor de mensen die dit middel bezitten vaak gewoon een oplossing is die bestaat, is er op de beelden te zien dat het middel op een nachtkastje staat of in een potje in de keukenkast staat.

“Het is in veel gevallen ook niet zo dat men het middel gaat gebruiken, maar het is de geruststelling dat er een uitweg is van de pijn waar ouderdom mee gepaard gaat.” 

Op een muur met afwisselende beelden, zijn foto’s te zien van de eigenaren van het middel X. Bij deze beelden staat in een tekst de achtergrond en problemen die deze mensen hebben en het geeft de reden van bezit van het middel. “Wanneer mensen dit wel willen gebruiken lichtten ze de huisarts en familieleden vaak in.” Verhoeff vertelt hierbij dat de familie het vaak wel moeilijk vindt maar het in de meeste gevallen wel accepteren.

Ondanks de prachtige beelden die de fotografen hebben neergezet, is de tentoonstelling voor velen ontroerend en schuilen er achter de meeste beelden diepgaande verhalen. Naast de beelden die er van Bert Verhoeff en Ton Broekhuis op de tentoonstelling hangen, zijn er ook nog beelden te zien die in gaan op de sfeer die er rond het afscheid van iemand hangt, de rol van het herdenken, de afwezigheid van overledenen en wat er overblijft na de dood. “We willen graag laten zien dat er vele kanten zijn van het einde en dat hierover na mag worden gedacht.” Aldus Marc Prüst.

In onderstaand video interview spreekt verslaggeefster Roos Weidema met Marc Prüst, de curator van deze tentoonstelling, over het algehele doel van deze expositie.

Over de auteur

Roos Weidema

Ik ben Roos Weidema. Ik ben 17 jaar oud en ben eerstejaars student op de school voor journalistiek in Utrecht. In mijn vrije tijd vind ik het leuk om muziek te maken. mailadres: roos.weidema@student.hu.nl

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.