Moederdag zonder moeder spenderen

Moederdag zonder moeder spenderen

Boeket bloemen

Studente Jazz Majoor heeft vanaf haar twaalfde tot achttiende jaar haar moeder niet gezien of gesproken op ook maar een enkele manier. Een lastige thuissituatie waarin een ouder een nieuwe partner ontmoette, heeft ervoor gezorgd dat zij al zes jaar Moederdag niet heeft gevierd. 

”Mijn moeder ontmoette iemand anders, en dat ging thuis al een tijdje niet erg lekker. Toen heb ik voor mezelf besloten dat ik tijd voor mezelf nodig had, omdat alles erg veel werd. Alles was nog verhit, en iedereen was nog boos op het moment. Mijn moeder was namelijk op dat moment erg ongelukkig in haar leven; ze had het gevoel dat er meer was, en dat ze niet genoeg had geleefd. Ik kan dat op dit moment ook wel begrijpen. Maar toentertijd was mijn broer zestien, en ik twaalf. Dan draag je dus best een flinke verantwoordelijkheid met puberende kinderen. Zij kon dat op dat moment niet echt dragen. Eigenlijk was het bedoeld om eventjes geen contact te hebben, in plaats van zes jaar lang niet. Ik ben verder niet heel lang boos geweest, omdat ik vind dat boosheid je heel erg tegenhoud. Het gaat namelijk niks oplossen. Wel was het soms lastig om geen moederfiguur te hebben bij bijvoorbeeld je eerste keer ongesteld, of problemen met jongens. Ook had ik heel erg het gevoel dat ik soms mijn moeder wel ergens bij nodig had. Ik was twaalf, en zat dus net een beetje in de overgang van kind naar meisje. Mijn oma en tante hebben hun best gedaan die om die rol soms over te nemen. Dat ging dan wel altijd goed. Verder ben ik altijd heel druk geweest met bijvoorbeeld de middelbare school en mijn sociale leven. Op die manier ging alles eigenlijk wel vanzelf. Het klinkt heel stom, maar het leven gaat altijd door. Ik was toen niet meer echt boos, maar op een gegeven moment went het. Ik realiseerde me dat ik helemaal niet zo’n slecht leven heb, want ik heb een hele goede band met mijn vader en broer, een leuke band met mijn familie, goede vrienden en het ging goed op school. Ik had eigenlijk niks te klagen.

Eigenlijk vergeet ik ook dat Moederdag er is. Ik werk bij een bloemenafdeling, en dan pak ik veel cadeautjes in voor Moederdag. Zelf denk ik dan: ‘Oh ja, het is Moederdag!’ terwijl ik het anders zelf zou vergeten. Ik vind het juist super leuk om vriendinnen met hun moeder te zien, en ben er totaal niet jaloers op. Ik vind het iets heel stoms, als je daar jaloers op bent. Ik vind het ook wel een mooie dag omdat je het viert voor vrouwen: vrouwen die moeder zijn, vrouwen die moeder willen worden en vrouwen die een kind hebben verloren. Ik heb ook veel vrouwen waar ikzelf naar op kijk, dus ik vind het helemaal geen vervelende dag. Afgelopen Moederdag was ik toevallig op een festival, en toen zei een vriendin van mij ook: ‘Als je het vervelend vind kan je altijd naar me toe komen’. Ik zie mijn moeder tegenwoordig wel weer soms, wat het ook wel weer anders maakt. Maar ik heb haar dit jaar met Moederdag niet gezien, omdat ik dus per ongeluk andere plannen had gemaakt. Zij had mij wel uitgenodigd om langs te komen, dus toen voelde ik me wel schuldig. Ik voel me verder niet nerveus. Het is allemaal heel vervelend, maar ik kan er niet zoveel mee. Ook voel me wel soms schuldig dat ik het zo goed zonder haar red. Zij heeft mij namelijk heel erg gemist, en ik heb de instelling van: wat komt dat komt. Soms vraag ik me weleens af: ‘Moet ik nu niet iets voelen erbij?’ Vroeger vierden we Moederdag namelijk wel gewoon. Ik weet nog dat ik een keer dacht: ‘Oh, dit wordt de eerste Moederdag zonder haar erbij.’ Mijn vader en broer probeerden deze dag wel op te vullen door bijvoorbeeld leuke dingen te gaan doen. Verder werd ik overal vrij in gelaten: als ik wilde had ik contact mogen opzoeken, en ik mocht er altijd over praten als ik dat wilde. Ik heb het er wel met mijn vader over gehad, want praten helpt. Verder heb ik er niet veel meer achter gezocht en ben ik verder gegaan.

Zoals ik al zei spreek ik haar tegenwoordig wel weer. Dit komt doordat zij eerst weer contact had met mijn broer, en ik een keer mee ben gegaan. Sindsdien hebben we weer gewoon contact, en hebben we gezegd: het verleden is het verleden. Een normale moeder-dochterband is het gewoon nog niet, en ik weet niet of dat ooit nog zo zal worden. Puur omdat zes jaar erg lang is, en al helemaal tijdens zo’n belangrijke fase in mijn leven. We kunnen het gewoon goed met elkaar vinden, maar ik spreek of zie haar misschien maximaal eens in de maand. We appen verder weleens. Ik vind het lastig om te zeggen of ik zo’n band met haar wil hebben, omdat ik als jongvolwassene merk dat ik steeds meer mijn eigen kant op ga.  Ik ben nu op zo’n punt in mijn leven dat ik het allemaal zelf kan, en ik mijn ouders daar niet meer bij nodig. Ik zie allemaal wel wat er gebeurt.”

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.