Anita uit Hilversum heeft long-covid: “Ik heb er tot op de dag van vandaag nog last van”

Anita uit Hilversum heeft long-covid: “Ik heb er tot op de dag van vandaag nog last van”

De Hilversumse Anita kreeg in maart 2020 als één van de eerste Nederlanders COVID-19. En tot op de dag van vandaag heeft ze daar nog steeds last van.

“Ik kan mij die eerste nieuwsberichten rondom corona nog wel herinneren. Maar dat nam ik eigenlijk niet zo serieus zo van: ‘Wat kan mij gebeuren? Maar met de tijd werd het wel serieuzer. Toen ik die eerste beelden vanuit China en uiteindelijk ook Italië zag, besefte ik toen wel dat dit serieus was’.

Vervolgens zag ik de toespraak van Rutte en daaropvolgend meerdere persconferenties op televisie. En de eerste dag nadat we tijdens de persconferentie hoorden dat het land op slot ging, werd ik grieperig. Dan schrik je toch wel even. Want je denkt: ‘Het zal toch niet?’ maar gelijk dacht ik ‘als dit het is, kom ik er goed vanaf.’ En toen ben ik die avond gaan slapen en ik werd ’s nachts wakker en ik dacht dat ik doodging. Ik had het zo ontzettend benauwd en ik kreeg geen lucht. Ik had het zo ongelofelijk warm maar ook heel koud tegelijkertijd. En ik weet nog wel dat ik toen dacht en ook zei: ‘dit gaat niet goed’. De volgende ochtend heb ik gelijk de huisartsenpost gebeld maar er was niet doorheen te komen. De lijnen waren bezet en er was niemand die mij te woord kon staan. Na een lange wachtrij kreeg ik een assistent aan de telefoon die mij eigenlijk vertelde dat ze net zoveel wisten als ik en dat ik uit moest zieken. Men kon niets voor mij doen.

Ik wilde toen natuurlijk heel graag weten of ik Corona had of niet, want je brengt ook je directe omgeving in gevaar. Dus ik heb de huisarts gebeld en het ziekenhuis. Ik heb echt van alles geprobeerd. Maar het was natuurlijk zo nieuw allemaal voor iedereen. Er waren ook amper tests. En dan kom je in en hele rare situatie terecht want je weet bijna zeker dat je Corona hebt en dus binnen moet blijven maar niet voor de volle 100%.

En met de dagen werd het eigenlijk niet beter. Ik bleef erg ziek en kon nog net zonder hulp de trap opkomen. Maar voor de rest ging het echt niet goed. Er zaten sommige nachten bij dat ik op het punt stond om het ziekenhuis te bellen. Ik hing ’s nachts uit het raam om naar adem te happen.

Na een week nam de koorts af en begon ik mijzelf iets beter te voelen. Maar ik was vooral heel moe. Echt heel erg moe. Ik kon eigenlijk niks. Naar de koelkast lopen was al vermoeiend en ik ging steeds meer beren op de weg zien. Ik maakte mij namelijk steeds meer zorgen om mijn gezondheid.

Ook was mijn geur- en smaakvermogen helemaal weg. Het eten smaakte mij helemaal niet, eten stond aan te branden terwijl ik dat helemaal niet rook. Mijn eetlust verdween. Toen wist ik dat er iets mis was.

Op een gegeven moment herstel je van die eerste klap en dat is fijn. Wij gingen in de zomer van 2020 op vakantie en daar merkte ik dat ik er nog lang niet was. Als we door een stad liepen moest ik serieus om de 100 meter stilstaan. En toen ik besefte dat ik eigenlijk nog helemaal niets met de volle 100% kon doen, heb ik stappen ondernomen. Zo ben ik via de huisarts bij het ziekenhuis gekomen en daar kwam uit dat ik toch echt long-covid had. Ik kreeg medicatie om mijn hartslag te verlagen.

En ook ging ik aan de slag in de sportschool. Daar kreeg ik begeleiding op maat om te herstellen van alle klappen die ik heb gekregen. Ik moest bijvoorbeeld lopen op een loopband. Dat was in het bezig nog erg vermoeiend. Maar met de tijd ging dat steeds beter. En daar ben ik eigenlijk tot op de dag van vandaag mee bezig. Ik ben meerdere keren per week in de sportschool te vinden.

Ik kan nu wel zeggen dat ik nu een betere conditie heb dan mijn conditie voordat ik corona kreeg. Op die manier heeft het mij ook wel wat gebracht. Maar ik had dat natuurlijk veel liever op een andere manier gedaan.

De meeste klachten die ik heb opgelopen ten gevolge van Corona zijn verdwenen. Wel is mijn geur- en smaakvermogen nog niet hersteld. Geuren en smaken plaatsen blijft moeilijk. Ook krijg ik het soms nog even benauwd als ik mezelf echt heel erg heb ingespannen en dus over mijn grens ben gegaan. Het draait om balans en die balans vinden gaat mij steeds beter af.”

Over de auteur

Max Elijzen

Hi! Ik ben Max. Ik ben 19 en ik kom uit Blaricum. Ik houd van sport, muziek, films en series!

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.