Column: het jaar van het normale leven.

Column: het jaar van het normale leven.

Foto van Jester van Schuylenburch door Lois van Voorthuijsen

EINDELIJK! We zijn voorbij het begin en begonnen aan het einde. Net als je chronisch zieke kat, is 2020 eindelijk gestorven. Nu is het uitkijken naar de zomer, waarin we eindelijk weer met z’n allen als sardientjes in blik in een veel te warm feest bij Vorstin mogen staan. De kring verjaardagen mogen eindelijk weer, waar we familie om de beurt een hand en drie kussen geven, terwijl we niet wisten dat we die familieleden hadden. We mogen eindelijk weer die studiegenoot of collega zien waar we eigenlijk een hekel aan hebben. Eindelijk weer een terrasje pakken bij MOUT.

Heerlijk toch?

We mogen eindelijk terug naar onze oude problemen. Zorgen maken over wie er nou aan het daten zijn. Ons afvragen waarom die persoon op de Hilversumse markt dat zei. Eindelijk weer allemaal overspannen en tegen een burn-out aan in de trein naar werk of je studie.

Ja, na de vaccinatie is het leven eindelijk weer normaal, maar moeten we wel terug naar normaal? Eindelijk werd de aarde schoner. Eindelijk hadden we meer tijd voor de mensen van wie we houden. Eindelijk hadden we meer rust. Moeten we wel echt terug naar hoe het eerst was? Of is het beter om meer rust en tijd voor onszelf te pakken en eindelijk echt te gaan genieten van een goed gebalanceerd werk- en privéleven. Door bijvoorbeeld lekker een rondje te gaan lopen door Dudok Park.

We eindelijk een kans hebben gekregen om onze manier van leven te herzien. Eindelijk kunnen we ons afvragen of het wel goed is om mee te doen aan deze rat race die nergens naar toe leidt behalve vermoeidheid. Laten we met z’n allen eindelijk kiezen voor kortere werkweken met meer vakantie en af en toe een lekker dagje thuis werken. Dan kunnen we allemaal vaker genieten van een speciaal biertje bij Music Around The Fireplace.

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *